Freejazz (Nederlands)

2007-09-22T22:37:00.001+02:00

Ik ben (waarschijnlijk) definitief gestopt met de Nederlandstalige versie van mijn blog. Van de ongeveer 200 bezoekers die ik gemiddeld heb per dag, zijn er slechts een 5-tal uit Vlaanderen en Nederland. Nogal weinig voor de tijd die ik er in steek.

De Engelstalige versie gaat gewoon door.

For the English version, click HERE

Fred Lonberg-Holm - Terminal Valentines (Atavistic, 2007) ***

2007-09-16T17:30:00.000+02:00

Oorspronkelijk wilde Fred Lonberg-Holm met zijn "Valentines For Fred Katz" een ode brengen zijn voornaamgenoot en collega-cellist. Het concept van een cello-bas-drums trio sloeg zo aan, dat hij er een vervolg aan breide met "Other Valentines" en nu dus "Terminal Valentines", een titel die ons doet vermoeden dat het ook de laatste in de rij is. Lonberg Holm is één van de belangrijkste jazz-cellisten van het moment, en hij verving ook recentelijk trombonist Jeb Bishop bij de Vandermark 5. De muziek varieert tussen jazz, kamermuziek, avant-garde en soms zelfs rock, en in tegenstelling tot de vorige twee albums heeft hij alle muziek nu zelf geschreven, en die mag er zijn. Het tweede nummer bijvoorbeeld "Maybe It's Too Late" toont zijn talent maximaal : donker en dreigend, met diep-emotionele snijdende tonen en veel ruimte voor de andere muzikanten. Andere nummers zoals "Three Note Song" en "And You Smile" hebben een iets opgewektere, melodieuzere insteek. Het trio slaagt er prima in om een evenwicht te vinden tussen abstractie en melodie, structuur en vrije improvisatie, emotionaliteit en intellectueel spel. Anderzijds is het wel zo dat de kleine bezetting haar beperkingen heeft, en het concept verder uitmelken lijkt inderdaad weinig zinvol.

Downloadbaar en beluisterbaar via emusic.com

For the English version, click HERE

Ethan Winogrand - Tangled Tango (Clean Feed, 2007) ***

2007-09-16T10:17:00.000+02:00

Punk en rock drummer Ethan Winogrand brengt een modern jazz album uit met de titel Tangled Tango en opgedragen aan Elvin Jones. Wat dat allemaal met elkaar te maken heeft, is me na het beluisteren van de CD niet helemaal duidelijk. Winogrand put uit de brede jazz-traditie in zijn composities, telkens met een wisselende bezetting bestaande uit Gorka Benitez op sax, Steven Bernstein op trompet, Ross Bonadonna op gitaar, Carlos Barretto of Eric Mingus op bas. Het klinkt echter allemaal heel veilig, er wordt zelden risico genomen, en heel veel nieuws is er ook niet te horen. Toch zijn de muzikanten sterk genoeg om het geheel overeind te houden. Interessante oefening, maar van iemand met zijn antecedenten had ik toch meer vuurwerk verwacht.

Je kan beluisteren en downloaden via emusic.

For the English version, click HERE

Noël Akchoté - So Lucky (Winter & Winter, 2007) ***

2007-09-15T23:27:00.000+02:00

Solo akoestische gitaar albums zijn een relatieve zeldzaamheid, maar als die dan van één van de beste jazz avant-garde gitaristen komt, én dan nog een redelijke mainstream en poppy ode is aan de muziek van Kylie Minogue, dan is hier iets unieks aan de hand. En dat doet Fransman Noël Akchoté precies op deze CD : op een meesterlijke manier de poppy melodietjes van de Australische mediaster verwerken tot jazzy kleinoodjes : fris, leuk, respectvol. En dat laatste is misschien nog het meest uitzonderlijke : Akchoté respecteert de muziek in haar eigenheid, toont ze voor wat ze is, los van het populistische gestamp en kontgedraai dat de massa's beroert. En het is leuk. Zelfs de Allaboutjazz.com recensent liet er zich aan vangen : "the tunes, an interesting mix of unknowns, sound like something you’ve heard before". Zelfs de oude hit "The Locomotion" werd door Minogue gecovered op één van haar CD's. Dit is jazz, dit is blues, dit is een CD die met absoluut technisch meesterschap, creativiteit en precisie leuke jazz-gitaar brengt, maar het gaat er Akchoté niet om zijn kunnen te etaleren, wel om muziek te maken : rustig en vriendelijk.

For the English version, click HERE

Jimmy Weinstein - This Ocean (Ad Hoc 002) ****

2007-09-13T23:07:00.001+02:00

Jimmy Weinstein is een drummer met een turbulente levensloop, levend tussen de VS en Europa, reizend van de ene stad naar de andere, lessen volgend bij topmuzikanten, veranderen van instrument, jaren optreden als straatmuzikant, om uiteindelijk bij het Spaanse Fresh Sound New Talent een aantal CD's te kunnen maken, maar om met dit Japanse trio, bestaande uit Satoko Fujii op piano, Natsuki Tamura op trompet en Masa Kamaguchi op bas, in eigen beheer deze CD uit te brengen. Je kan hem downloaden via payplay.com, en dat is een ongelooflijk gemak en bovendien absoluut aan te raden. De muziek op deze CD is wild, breeddenkend, alle richtingen opgaand, van introverte intimistische klankverkenningen tot zeer extraverte superdynamische geluidsuitbarstingen, zeer vrij en open, maar wonderlijk beheerst. Hier wordt met plezier en met uiterste concentratie muziek neergezet, die dondert, klatert, klettert, swingt en zingt, verbluft en verbaast, doet lachen en wenen, teruggrijpt naar de bop, en toch de meest creatieve en vrije zones opzoekt. De muzikale kwaliteiten van deze Japanners kan ik niet genoeg beklemtonen, Fujii én Tamura behoren tot het beste van het moment, en dat ze dit album met Weinstein maken toont al voldoende aan welk respect ze voor hem hebben. En terecht! Man, man, man, waarom worden sommige CD's niet ruimer gepromoot? Luister en oordeel zelf.

Luister naar :
Squalls
East Of Cadiz
Rat
Beaufort's Scale
Go-Getter

For the English version, click HERE

The Free Zen Society (Thirsty Ear, 2007) **½

2007-09-13T22:49:00.000+02:00

Matthew Shipp verdient applaus voor zijn eindeloze en rusteloze zoektocht naar nieuwe muzikale uitdrukkingsvormen. Hier, met The Free Zen Society, gebruikt hij zachte en elegante pianomuziek, vergelijkbaar met de stijl van "Pastoral Composure", bijgestaand door Zeena Parkins op harp en William Parker op bas. Dan was deze muziek vergeten, en teruggevonden, en opnieuw gemonteerd door Thirsty Ear producer Peter Gordon, die er nog wat synthesizer en wat klanken aan toevoegt. Het algemeen effect klinkt leuk in het gehoor, maar niet onderhoudend, in de zin dat de muziek je aandacht niet vasthoudt. Dan het woord "zen" er aan toevoegen is natuurlijk een goedkope truuk om muzikale leegte te camoufleren met een spirituele deklaag, eerder dan het omgekeerde tot stand te brengen. De CD heeft zijn leuke momenten, maar zal vooral de interesse wekken bij liefhebbers van old-timer Klaus Schultze.

For the English version, click HERE

Unit - Time Setting (BMC, 2007) ****

2007-09-09T11:56:00.000+02:00

Ook Unit is een internationale bedoening, met de Belg Laurent Blondiau op trompet en bugel, de Fransen Matthieu Donarier op sax/clarinet en Sebastian Boisseau op bas, de Hongaar Gabor Gado op gitaar, en de Deen Stefan Pasborg op drums. "Time Setting", dat pas verschenen is op het Hongaarse BMC label, brengt een verzameling van 13 nummers die korter zijn dan twee minuten, met daar bovenop enkele langere nummers, met het laatste dat meer dan 18 minuten duurt. Ook hier is de muziek fris en open, misschien iets meer geankerd in de traditie, maar toch behorend tot de meer experimentele moderne jazz. De korte nummers beperken natuurlijk de mogelijkheid tot lange improvisaties : het worden zeer compacte melodische sculpturen die met grote zorgvuldigheid voor toon, klank en opbouw zijn ineengezet. De grote hoeveelheid nummers verbreedt natuurlijk ook de mogelijkheden om verschillende "moods" naast elkaar te zetten : soms klinkt de muziek dreigend, soms angstig, soms melancholisch, soms zelfs grappig. De vijf muzikanten spelen niet alleen zeer goed, ze staan op dit album duidelijk muzikaal op dezelfde lijn, wat de eenheid en de coherentie van het geheel alleen maar ten goede komt. Sterke aanrader!

Luister naar sound samples.

For the English version, click HERE

Red Rockett - Mitten (Rat Records, 2007) ****

2007-09-09T10:14:00.000+02:00

"Mitten" is het debuutalbum van Red Rocket, een trio met de Belg Joachim Badenhorst op tenor saxofoon en clarinet, en de Ieren Simon Jermyn op gitaar en Sean Carpio op drums. Badenhorst is een clarinettist die nadien de sax erbij nam. Na zijn studies in Antwerpen, ging hij verder studeren aan de academie in Den Haag, en kreeg er les van o.a. John Ruocco. De muziek van dit technisch en compositorisch zeer sterke trio is echt leuk om te horen : hun muziek klinkt zeer fris en open, mede door de interessante melodische exploraties en de rock-invloeden. Ze wisselen abstractere harmonische oefeningen af met intensere momenten, en ondanks de openheid klinkt de muziek vol en uitermate afgewerkt. De solo's van Badenhorst zijn zeer knap, hij varieert, is emotioneel, gestructureerd en gefocust, maar ook Jermyn en Carpio zijn uitstekende muzikanten. Fans van Chris Speed, Jim Black en Hilmar Jensson zullen hier zeker plezier aan beleven.

Klik hier voor samples op Myspace

For the English version, click HERE

John Tchicai - Witch's Scream (TUM Records, 2007) **½

2007-09-07T21:45:00.000+02:00

Als drie van de top-protagonisten van de beginjaren van de freejazz nog eens samen een CD maken, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Saxofonist John Tchicai, 71 jaar, heeft mee de Europese freejazz op de kaart gezet, bassist Reggie Workman, 70, heeft vooral naam gemaakt bij Coltrane en Shepp, Andrew Cyrille, 67, heeft jarenlang gedrumd met grootheden als Cecil Taylor en John Carter. Dus dan verwacht je vuurwerk, maar het loopt wat anders uit. De drie spelen inderdaad alsof ze niets meer te bewijzen hebben, en het blijft beperkt tot een leuk uitstapje maar zonder enige verrassing, zonder enige kracht, zonder zout, zonder peper. Er staan knappe dingen op vooral als het echt improvisatie is, zoals op het eerste nummer, maar dan begint Monk's Dream, met vocals van Tchicai die echt niet kan zingen. In het begin komt dat nog sympathiek over, maar het wordt irritant, ook op andere nummers zoals "Proximity" en "Alice In Wonderland". En ze eindigen zoals ze zijn begonnen : goed. Het laatste nummer "The Current" is gelukkig ook het langste, maar het toont ook aan wat de rest van de CD had kunnen bieden. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen.

For the English version, click HERE

Bill Frisell - Floratone (Blue Note, 2007) ***½

2007-09-06T22:29:00.000+02:00

I heb altijd een haat-liefde verhouding gehad met de muziek van Bill Frisell, net zoals met die van John Zorn, maar om de omgekeerde reden : Frisell maakt knappe muziek, toch valt hij dikwijls in een bad van zoete meligheid waar je enkel kan in verdrinken, terwijl Zorn vervalt in doornig struikgewas met weerhaken waar je enkel met gescheurde ziel uitkomt. Beide toestanden zijn hoogst onplezierig. Gelukkig hebben beiden ook nog muziek in het midden van het spectrum die toch nog voldoende creatief en origineel is om aantrekkelijk te zijn. Deze CD behoort tot de realisaties van Frisell die ik met plezier beluister, samen met The Elephant Sleeps But Still Remembers, East West, The Intercontinentals en Blues Dream. Deze CD is in feite groepswerk, met Matt Chamberlain op drums, die na de opname van de gitaar-drums improvisaties alles hebben laten verwerken door Tucker Martine en Lee Townsend, wiens productiewerk achteraf weer door Frisell en Chamberlain werd bewerkt. Gastmuzikanten zijn bassist Viktor Krauss, cornettist Ron Miles, en viola-speler Eyvind Kang. En het resultaat? Niet slecht, prima speltechniek zoals kan worden verwacht, zeer goede klankkwaliteit, en een interessante en uiterst nauwgezette productie. En toch ... het lijkt allemaal net iets te "geprocessed" voor mijn oren, net iets te afstandelijk, inderdaad soundscapes, maar dan van een omgeving waar je geen deel van uitmaakt, alsof je naar een landschap kijkt dat op het televisiescherm verschijnt. Het mist de directheid en emotionele band die je van goede jazz verwacht, en de geur, de wind, de insecten, de ruwe bodem en de persoonlijke inspanning ontbreken die je verwacht van je aanwezigheid in een echt landschap, en dus ook veel van het plezier en de voldoening ervan. Desondanks heeft de CD zijn grote momenten.

For the English version, click HERE

Boots Brown - Boots Brown (Slottet, 2007) ****

2007-09-05T23:19:00.000+02:00

De Zweedse band "Boots Brown" bestaat uit enkele van de meest prominente jazz-muzikanten van het land : Mats Gustafsson op sax, Magnus Broo op trompet, David Stackenäs op gitaar, Johan Bertling op bas, op één nummer begeleid door Tomas Hallonsten op orgel. Toen ik deze debuut-CD voor de eerste keer hoorde, schrok ik een beetje van de leegte, het gebrek aan melodische ontwikkeling en structuur. Anderzijds had de muziek een directheid, intimiteit en breekbaarheid die zeer aantrekkelijk overkwamen. Ze is pointillistisch van aard, met spatten klank die als verf op een canvas gekwakt zijn, op zichzelf zonder enige betekenis, maar met enige afstand, en eenmaal je met hun benadering vertrouwd raakt, ontstaat een interessant plaatje. Het is meer experimentele jazz dan freejazz, en bij herhaaldelijk beluisteren wordt de muzikale visie en het creatief gebruik van klank en gecoördineerd vrij samenspel, aantrekkelijker en aantrekkelijker. Een zeer open oefening, zeer zacht, soms droevig, soms vreugdevol. Van een vernieuwende frisheid.

Luister naar :
Knee-High
Teak Industrial Trailblazer
Gaucho Volcano

For the English version, click HERE

Taylor Ho Bynum & Tomas Fujiwara - True Events (482 Music, 2007) ****

2007-09-03T22:30:00.000+02:00

Wie regelmatig deze blog leest, zal al weten dat ik een zwak hebben voor Don Cherry én voor kleine ensembles met veel spontane improvisatie. Daarom vond ik Taylor Ho Bynums "The Middle Picture" minder geslaagd en deze "True Events" wel. Beide zijn dit jaar verschenen, maar zijn onvergelijkelijk. Het eerste was een orchestrale bedoening met te grote ambitie, te veel en te grote variatie in de benadering wat de eenheid van stijl niet echt ten goede kwam, een euvel dat natuurlijk in een trompet-drums duo moeilijker kan voorkomen. En dat is zonder enige twijfel de kracht van dit album : beide muzikanten hebben niet alleen een ruime en sterke techniek, ze kennen elkaar door en door en hun interactie is daarom leuk om te horen. De meeste nummers zijn kort, zeer kort zelfs, en hun basis kent een minimaal geschetste melodische en ritmische structuur. Maar dat is het fijne aan deze muziek : ze heeft iets poëtisch in plaats van episch, compact een veelzeggend in hun gekozen uitdrukkingskracht eerder dan een lang verhaal nodig te hebben. Slechts één van de nummers is volledig geïmproviseerd, "The Emperor Of Ice Creams", en dat duurt bijna een kwartier. En hoewel het de compactheid mist van de andere nummers, biedt het een interessante uitbreiding van het concept naar een meer conversatie-achtige dialoog tussen beide instrumenten. Knappe CD.

Luister naar : The Upset

For the English version, click HERE

De Kunst Van Het Duo : sax-drums duo en trompet-drums duo

2007-09-02T16:21:00.000+02:00

Sinds John Coltrane en Rashied Ali "Interstellar Space" creëerden met enkel sax en percussie, en door die eenvoud van bezetting de rauwe, harde, maar onnavolgbaar open muziek creëerden, zijn velen hun voorbeeld gevolgd. Een trio is voor velen al een gewaagde opdracht, want de rol van de bas als ritmisch en melodisch ankerpunt opgeven komt overeen met totale vrijheid van interactie, maar het is zoals poëzie zonder rijm, je hebt niets om op terug te vallen, geen vangnet, geen comfortzone, het is pompen of verzuipen. Zonder technisch meesterschap, creativiteit en naar elkaar kunnen luisteren, kom je niet ver.

Enkele vermeldenswaardige albums :

Sax-percussie duo

John Coltrane &Rashied Ali : Interstellar Space
Daniel Carter & Ravi Padmanabha : Nivesana
Günter Baby Sommer & Raymond MacDonald : Delphinius & Lyra
John Surman & Jack DeJohnette : Invisible Nature
Fred Anderson & Hamid Drake : Back Together Again
Fred Anderson & Steve McCall : Vintage Duets
Robert Barry & Fred Anderson : Live Duets 2001
John Butcher & Paal Nilssen-Love - Concentric
Kahil El'Zabar & David Murray - Jazznacht Live
Kahil El'Zabar & David Murray - Live In Italy
Charles Lloyd & Billy Higgins : Which Way Is East
Frank Lowe & Rashied Ali : Duo Exchange
Joe McPhee & Hamid Drake : Emancipation/Proclamation
David Murray & Jack DeJohnette : In Our Time
Ellery Eskelin & Han Bennink : Dissonant Characters
Federico Ughi & Daniel Carter : Astonishment
Federico Ughi & Daniel Carter : Mountain Path
Ken Vandermark & Paal Nilssen-Love : Dual Pleasure
Ken Vandermark & Paal Nilssen-Love : Dual Pleasure 2
Ken Vandermark & Paal Nilssen-Love : Seven
Frode Gjerstad & Paal Nilssen-Love : Day Before One
Paal Nilssen-Love & Mats Gustafsson : Splatter
Paal Nilssen-Love & Mats Gustafsson : I Love It When You Snore
Peter Brötzmann & Yoshisaburo Toyozumi : Sabu Brötzmann Duo
Peter Brötzmann & Hamid Drake : The Dried Rat-Dog
Lou Grassi & Marshall Allen : Live At The Guelph Festival
Noah Howard & Bobby Kapp : Between Two Eternities
Steve Baczkowski & Ravi Padmanabha : Tongue Rust & Lead Moth
Steve Baczkowski & Ravi Padmanabha : Aqua Machine
Steve Lacy & John Heward: Recessional (for Oliver Johnson)
Steve Lacy & Steve Argüelles: Image
Steve Lacy & Andrea Centazzo: Clangs
Steve Lacy & Andrea Centazzo: TAO
Eddie Prevost & Alan Wilkinson : So Are We, So Are We
Hamid Drake & Assif Tsahar : Soul Bodies Vol. 1
Hamid Drake & Assif Tsahar : Soul Bodies Vol. 2
Anthony Braxton / Andrew Cyrille - Duo Palindrome, Vols. 1 & 2
Max Roach and Anthony Braxton - Two in One - One in Two
Glenn Spearman & Donald Robinson - Night After Night
Evan Parker &amp; Paul Lytton - RA ; Collective Calls; At the Unity Theatre, Two Other Stories
Lou Gare & Eddie Prevost - At the Roundhouse, To Hear and Back Again
Dewey Redman & Ed Blackwell - Red Black
Jimmy Lyons & Andrew Cyrille - Burnt Offering
John Zorn/Milford Graves - 50th Birthday Celebration
Rashied Ali & Louie Belogenis: Rings of Saturn
Sabir Mateen & Ben Karetnick: Xing
Paul Flaherty & Chris Corsano: The Beloved Music

Trompet-percussie duo

Er zijn duidelijk veel minder trompet-drums duo's dan sax-drums duo's. De Chicago Underground Duo's bevatten ook af en toe elektronica en vibrafoon)

Wadada Leo Smith & Günter Baby Sommer : Wisdom In Time
Wadada Leo Smith & Adam Rudolph : Compassion
Dave Douglas & Han Bennink : Serpentine
Don Cherry & Ed Blackwell : Mu
Don Cherry & Ed Blackwell : El Corazon
Don Cherry & Latif Khan : Music/Sangam
Taylor Ho Bynum & Tomas Fujiwara : True Events
Toshinori Kondo & Paul Lovens - The Last Supper
Bill Dixon & Tony Oxley - Papyrus 1
Bill Dixon & Tony Oxley - Papyrus 2
(Chicago Underground Duo : Axis and Alignment)
(Chicago Underground Duo : Synesthesia)

Ik heb er waarschijnlijk een aantal memorabele vergeten : suggesties zijn welkom!

(en al een eerste dank aan Tom, Stéphane, Clifford, Rosebud en anonymous voor de reacties)

For the English version, click HERE

Nels Cline/Andrea Parkins/Tom Rainey - Downpour (Victo Records, 2007) ****

2007-09-01T14:42:00.001+02:00

Enkele jaren na hun eerste "Ash And Tabula", brengt dit avant-garde trio bestaande uit Nels Cline (gitaar), Andrea Parkins (elektronische accordeon en piano) en Tom Rainey (drums), een nieuwe verkenning van onbekende harde sonische universa. Het vraagt wat inspanning om te beluisteren, maar na herhaalde keren blijkt hoe verbluffend deze improvisatie is. Andrea Parkins zorgt voor het gros van de geluidsexploraties, die als basis dienen voor Nels Cline om op te reageren, terwijl Tom Rainey de boel ongelooflijk opjaagt. Dit is geen muziek die eigenlijk in een hokje te vatten is. Het is geen jazz, geen rock, geen echte vrije improv, maar eerder een eigen genre dat de drie vermelde integreert. Je kan samples vinden van deze CD op internet, maar korte stukjes van 30 seconden kunnen op geen enkele manier weergeven hoe deze muziek evolueert op de drie tracks van het album. De muziek sleurt je mee naar een plek waar je nooit geweest bent, en waar je soms, heel soms, herkenbare dingen hoort (getokkel van een gitaar, drums, zelfs enkele minuten onvervormde piano ...), maar waar je vooral verrast wordt door nieuwe klankopeningen naar andere ruimten, nieuwe combinaties, intens, beangstigend, donker, dreigend. De drie muzikanten zijn onwaarschijnlijk sterk. Tom Rainey is één van de beste moderne jazz drummers van het moment, en ongeveer elk van de CD's van de voorbije twee jaar waar hij aan meedeed is de moeite waard (Torn, Malaby, Berne, Helias, Shepik, O'Leary, Feldman), en dat is niet toevallig, want hij is een drummer die mee de toon van de muziek kan bepalen. Andrea Parkins is hier weinig op de voorgrond aanwezig, maar wat ze doet is uiterst functioneel en veel van de bevreemding is van haar hand. En Nels Cline slaagt er toch weer opnieuw in om een ruwe nieuwe klank te ontwikkelen, die bij momenten op gitaar lijkt, maar vaak ook niet, en zowel op de kalme als harde stukken is zijn spel creatief en subtiel. Hij is iemand die er zoals Robert Fripp voor zorgt dat er nieuwe muziek ontstaat dankzij meesterschap van het instrument. Deze CD biedt een echt muzikale ontdekkingstocht : hard, krachtig, intens. Niet te missen.

For the English version, click HERE

Michael Marcus - The Magic Door (Not Two, 2007) ***

2007-08-30T23:05:00.000+02:00

De eerste CD met Michael Marcus die ik hoorde was "Ithem" een sax trio met William Parker en Dennis Charles, en ik was meteen verkocht aan deze schitterende muzikant. Hij heeft een sterk gevoel voor melodie en toon in zijn improvisaties, net zoals hij swingt in zijn composities, met een groot respect voor de traditie die hij in een open, moderne vorm recreëert. Of hij nu met jaki Byard speelt of met de Cosmosamatics of in andere groepen, zijn kerneigenschappen blijven overal herkenbaar, en zo ook op deze CD. Hier houdt hij het bij clarinet, geassisteerd door Jay Rosen op drums enFrançois Grillot op bass op de meeste nummers. Daniel Levin speelt cello op drie nummers, en Rahsaan Carter en Eric Revis spelen elk bas op één nummer en Newton Taylor Baker speelt drums op één nummer (volgt u nog?). Wie belangstelling heeft voor melodische freejazz met een groot gevoel voor swing moet deze CD zeker eens beluisteren.

Luister naar :
The Magic Door

For the English version, click HERE

Blaise Siwula - New York Moments (Konnex, 2006) ****

2007-08-30T22:11:00.000+02:00

Volledige improvisatie is niet alleen een zeldzame gebeurtenis, het is ook een zeer risicovolle onderneming en als gevolg daarvan zelden succesvol. Maar als het succesvol is, dan mag het ook worden gehoord. En dit is zeker het geval met deze CD van alto saxofonist Blaise Siwula, die het vervolg is van het eveneens bij Konnex uitgegeven "Brooklyn Moments". Nobu Stowe op piano en Ray Sage op drums zijn opnieuw van de partij, voor dit album aangevuld met Dom Minasi op gitaar. Net zoals op het vorige album slaagt dit kwartet erin om een zeer coherent geluid te brengen, zeer intens, met interessante excursies in hun samenspel. En de vier muzikanten hebben ook een zeer specifieke rol : Ray Sage is een heftig drummer, die weinig expliciete ritmes speelt, maar toch een sterke regelmaat in de ondersteuning geeft, Nobu Stowe biedt de melodische ruggengraat, Siwula zelf soloot erop los, zeer creatief, maar altijd beheerst, en Dom Minasi werkt als een klankbord voor Siwula, korte droge noten spelend, soms akkoorden. De vier instrumenten spelen bijna altijd permanent samen, alsof ze alle vier tegelijk soleren, zonder daarom in chaos te vervallen, maar met Stowe die als een soort centraal ankerpunt fungeert. Met uitzondering uiteraard van de twee trio-nummers van het album. Het leuke van de muziek is dat ze dermate open is, dat werkelijk alles kan gebeuren op elk moment, en bij intense beluistering een eigen logica en schoonheid oproept. Dit is het soort muziek waar woorden nog meer dan anders tekort schieten om de muziek te kunnen vatten. Een sterke aanrader voor wie open oren heeft.

For the English version, click HERE

John Surman - The Spaces In Between (ECM, 2007) ****

2007-08-26T17:34:00.000+02:00

John Surman is er altijd in geslaagd om een perfect evenwicht te vinden om zijn muziek toegankelijk en emotioneel te houden zonder in de ravijn van goedkope sentimentaliteit te vallen. De toon van zijn sax is uit de duizenden te herkennen, of het nu in een gewoon jazz kwartet is, of in een meer vrije omgeving zoals met Jack DeJohnette, of met electronische ondersteuning, of met een klassiek string kwartet zoals hier. Op dit album speelt ook Chris Laurence mee, zowel jazz als klassiek, waardoor het geheel iets gebalanceerder is. Zoals de titel al suggereert, is de muziek zeer open, een vredevol maar intense geluidsomgeving creërend. Ik ben geen echte fan van jazz waar ook strings in voorkomen, want ofwel is het té melig, ofwel pretentieus, in de zin van "zie eens hoe belangrijk ik nu wel ben geworden". Gelukkig is er niets van dit alles op dit album, de strijkers spelen immers een vooraanstande rol in de muziek, bouwen die mee op, of bepalen die zelfs volledig zoals op het titelnummer dat enkel bestaat uit solo viool, en één van de hoogtepunten van de CD is. De muziek varieert tussen jazz, modern klassiek, barok en romantiek. Er zijn duidelijke verwijzingen naar Bach ("Wayfarers All") als naar Ravel ("Mimosa"), maar toch blijven de composities ook typisch Surman, en zo doet de finale van het tweede nummer heel erg denken aan zijn "Edges Of Illusion" uit de vroege jaren 80. Op "Mimosa" is de muziek ook Arabisch geïnspireerd, zowel in melodie als in de accentuering van het thema door de violen. Ook de "moods" variëren doorheen het album, van melancholisch ("Winter Wish"), over speels ("Now See!") tot somber ("Leaving The Harrow"). Een prima album, met uitstekend solowerk van Surman, of het nu op bariton is, sopraansax of basclarinet. Zijn techniek, de opbouw van zijn solo's, de variatie in zijn spel en de helderheid van zijn toon zijn verbluffend. Surman heeft altijd gezocht naar zijn eigen romantische esthetiek, en die vindt hij hier, voor een groot deel dankzij de strijkers. Dit is geen jazz in de traditionele betekenis, maar het is schitterende muziek.

For the English version, click HERE

Raymond MacDonald & Günter Sommers - Delphinius & Lyra (Clean Feed, 2007) ****

2007-08-24T22:05:00.000+02:00

Raymond MacDonald is een jonge Schotse saxofonist, Günter "Baby" Sommer een Zwitserse drummer die de Europese free jazz mee gestalte gaf. Op dit album gaan ze in dialoog, en hoe! De CD begint met een fikse mep van Sommer op één van zijn cymbalen, en het feest begint : vrije improvisatie van begin tot eind, met een niet aflatende intensiteit, ook in de kalmere stukken. De titel verwijst naar twee kleinere sterrenbeelden in het zuidelijk halfrond, Delphinius (de dolfijnen) en Lyra (de harp), wat zou kunnen verwijzen naar Coltrane-achtige "Interstellar Space" spiritualiteit, ook een album van sax en drums, terwijl de titels van de nummers een totaal andere, meer prozaïsche richting uitgaan met namen als "GIO and the Dresden Free Team", "Socialistic Hip Shit", "Peter's Red Shoes". Vreemd, maar het doet er niet toe. De muziek is schitterend, gevarieerd, diep-emotief, soms hard, schreiend, roepend, kwakend, maar nooit wild, nooit gratuit, want de twee muzikanten bouwen een interessante en soms verrassende muzikale wereld op, zoals in "I'm OK", waarin MacDonald op zijn alto klaaglijk alleen aan het janken is als een gewonde hond langs de weg, terwijl Sommer plots vrolijk mondharmonica-spelend voorbij komt wandelen. Hier en daar speelt Sommer ook mondharp, zingt/roept MacDonald alsof hij eerst feestviert en dan slaag krijgt van een politiekorps (de beelden die worden opgeroepen zijn redelijk bizar, en hangen misschien meer van de waanzin van uw dienaar af). Maar het meest plezier valt te beleven met "Socialist Hip Shit", dat op een repetitief bijna tribaal ritme een indringend sax-solo aflevert, gevolgd door vreugdevol vrij gezang, en eindigend in een zo mogelijk nog prachtiger solo van de sax. Ondanks de beperkte bezetting en de vrijheid van samenspel is hier geen saai moment te bespeuren, integendeel, de interactie grijpt de aandacht van bij het begin en laat niet meer los : verrassing, intensiteit, schoonheid, creatieve botsingen gekoppeld aan technisch meesterschap. Als je houdt van free jazz, zal deze je zeker bekoren.

Luister naar
GIO and the Dresden Free Team
Socialist Hip Shit
Parked on the Positive Side of Remembrance

Te downloaden via emusic.com.

For the English version, click HERE

Declared Enemy - Salute To 1000001 Stars (RogueArt, 2007) ***

2007-08-22T23:00:00.000+02:00

Wel, wat moet ik hiervan zeggen? Weer knap en moedig van het Franse RogueArt label dat ze dit soort avonturen durven uitgeven. Een Amerikaanse bezetting bestaande uit Matthew Shipp op piano, Sabir Mateen op clarinet en alto sax, William Parker op bas en Gerald Cleaver op drums, dus kortom, zowat het beste van wat er op freejazz vlak over de plas te vinden is, maar in het gezelschap van Fransman Denis Lavant, die in het Frans teksten van Jean Genet declameert. Mijn eerste probleem hiermee is de meer algemene bedenking dat de combinatie van gesproken poëzie en muziek volgens mij altijd vloekt, en wel omdat de eerste opdracht van poëzie is om muzikaliteit in taal te leggen. En die komt pas tot zijn recht als die niet in competitie is met echte muziek. Ik ken geen succesvol voorbeeld. Integendeel, vaak zijn het toonbeelden van pretentie. Mijn tweede probleem is specifiek : de declamatie van Denis Lavant is echt lelijk : van een ongevarieerde pathetiek en 19e eeuwse romantiek, die je eerder zou verwachten voor teksten van Verlaine of Rimbaurd maar niet bij Genet, die eerder aanklachten tegen 20ste eeuwse politieke wantoestanden in gedichten perste. Mijn derde probleem is dat muziek en tekst afzonderlijk zijn opgenomen, wat een zekere kunstmatigheid oplevert. Toegegeven, hij spreekt de teksten van Genet op slechts twee nummers in, maar die duren samen een half uur. De muziek zelf is helemaal niet slecht, en de nummers die enkel muziek brengen, zijn een verademing, hoewel ook daar de dreiging uit de teksten hoorbaar is, maar dan vol variatie, met de gevoelige clarinet en de dissonante maar rake piano ertussenin. Ik heb zo nog CD's opnieuw opgenomen, na de nummers met poëzie eruit gefilterd te hebben. Knap, moedig en jammer.

For the English version, click HERE

Sonic Openings Under Pressure - Muhheankuntuk (Clean Feed, 2007) ****

2007-08-22T22:41:00.000+02:00

Ik was niet echt onder de indruk van de vorige twee albums van Patrick Brennan, "The Drum Is Honor Enough" en "Rapt Circle". Maar dit is andere koek. Naast Brennan zelf is enkel bassist Hillard Green overgebleven van de vorige bezettingen. Drummer David Pleasant is er nu bijgekomen. De iets kleinere bezetting zorgt ook voor andere muziek, een stuk opener, wat de muzikanten de kans biedt om een gevoelig en creatief geheel te weven. Je krijgt het gevoel dat alles kan op dit album, en dat is ook zo. In het algemeen is de muziek zoekend, soms aarzelend, soms zelfs verlegen, zacht maar intens samenspel creërend, met als enige uitzondering het middenste nummer "Hardships", een uptempo hoge energie grote woede uitstralende vocale rap gesproken woord song. Al de andere stukken gaan uit van vrije vormgeving rond afgesproken thema's en structuur, gespeeld met een muzikale delicaatheid en nauwkeurige elegantie die nogmaals aantonen dat freejazz zoveel meer is dan lawaaierige toeterwedstrijden, en, in alle eerlijkheid, ook een stuk subtieler en emotioneel authentieker dan het gros van de mainstream jazz. De thema's in de stukken komen en verdwijnen weer, naargelang de stemming van het moment, zoals golven in een rivier. En dat is ook waar de titel naar verwijst, namelijk "de rivier die in twee richtingen vloeit" in de oorspronkelijke lokale taal, verwijzend naar de typische getijdenstroom van de Hudson. Op "Flash Of The Spirit", switcht Pleasant naar harmonica, wat voor een nooit geziene combinatie zorgt, maar het werkt, en zelfs zeer goed. In "The Terrible" spreekt de sax van Brennan in korte stoten, bijna woorden en zinnen voortbrengend, en dit op een sterk ritmische en variërende basis gelegd door Pleasant en Green. Het laatste nummer is het hoogtepunt van de CD, startend met een licht funky ritme, dat overgaat naar free bop in een iets hogere versnelling, en het leuke is dat ondanks het toenemende power spel van de ritmesectie, Brennan cool en beheerst blijft spelen, tot na een machtig drumsolo, als bij hem ook alle remmen worden losgegooid, maar niet lang en het geheel stuikt in elkaar, klaar voor één laatste ademstoot. Open en intense muziek gebracht door drie schitterende muzikanten. Aan deze CD is echt veel plezier te beleven.

For the English version, click HERE

Muziek voor depressieve buien

2007-08-17T10:13:00.000+02:00

Rufus Cappadocia - Songs For Cello (Cappadociasongs Bmi; 2007) ****

Frank London - Invocations (Tzadik, 2000) ****

Depressief? Melancholische bui? Zin in eenzame emotionaliteit? Dan kan ik deze CD's ten zeerste aanbevelen. Wat trompettist Frank London enkele jaren geleden al deed op het Tzadik label, doet cellist Rufus Cappadocia nu op zijn eigen label : een immens treurig stukje muziek brengen, en dat een ganse CD lang, zonder enige emotionele wijziging, zonder enig moment van speelsheid en vreugde, zonder enig teken van hoop, zonder enig licht .... enkel treurnis, droefnis, gejammer, geweeklaag, machteloosheid, ingetogen somberheid, ... Het paradoxale is wel dat de muziek qua uitdrukkingskracht uitzonderlijk hoog is, uiteraard mede geholpen door de bewust volgehouden eentonigheid. De kracht ligt dus niet in de muziek zelf, zoals harmonische opbouw, ritmeveranderingen en zo, want die zijn hier dun gezaaid, wel om de melodische kracht en de expressieve kracht van het instrument. Hoewel Frank London niet solo speelt - er is meestal ook een even monotoon harmonium, of een bas te horen - gaat het in beide albums in wezen toch om één muzikant die eenzaam in het universum staat, alleen in de grote kilte, klein en onbetekenend, een nietige korrel stof tegenover het oneindige, uiteraard met spirituele en religieuze ondertoon. Beide muzikanten lenen ook ideeën uit het brede culturele arsenaal aan genres uit de wereld, joodse cantoriaanse zang bij London, maar ook de blues, de jazz, ottomaanse, midden-oosterse muziek, en beiden slagen er ook in om hun instrument maximaal te benutten : bij London langgerekte verschuivende tonen, bij Cappadocia snerpende dubbele tonen. Werkelijk knap, melodisch en expressief. Maar hou de zakdoek maar bij de hand.

Luister naar :
Frank London :
T'Kias Sofar
Ezkeroh Elokim
Tzaddik Rabbi Elozar

Rufus Cappadocia :
Prayer
Lament
Element

For the English version, click HERE

Rob Wagner Trio (Valid Records, 2007) ****

2007-08-16T23:06:00.001+02:00

Sorry als ik weer wat te enthousiast overkom voor een nieuwe CD, maar de door mij niet gekende saxofonist Rob Wagner is werkelijk de moeite om te horen, te meer daar hij hier wordt begeleid door Hamid Drake op drums. De bas is in handen van Nobu Ozaki. Wagner en Ozaki zijn beiden van New Orleans, waar de CD is opgenomen, in de nadagen van de vernietiging door orkaan Katrina, waar verschillende van de nummers ook naar verwijzen, maar dan eerder als aanklacht tegen de lamentabele administratie en de onwil van de politiek om de koe bij de horens te vatten. De muziek dan, en opnieuw : alleen om Hamid Drake te horen drummen is deze CD al de moeite waard. Zijn spel is gevarieerd, flitsend, accuraat, perfect volgend, creatief, gevoelig, ... een meester in hart en nieren. Ozaki is eigenlijk drummer van opleiding, maar is naar bas overgeschakeld om betaald werk als muzikant te kunnen krijgen in New Orleans, en hij is prima, melodieus en ritmisch zoals het hoort, met een gevoel en inzicht die hem boven de middelmaat doen uitstijgen. Maar Wagner is de absolute ontdekking. Van bij de eerste noten van het eerste nummer "Desoparia", met Wagner op sopraan, hoor je al dat dit prima muziek wordt : midden-oosterse en klezmer-inflecties in zijn spel, dat gevarieerd en warm van toon is, en met zeer gedreven en hecht samenspel van het trio. Deze muziek swingt, heeft visie, heeft emoties, heeft structuur, zijn solo's hebben richting en focus. Het tweede nummer is trager en gevoelig, op het derde haalt Drake zijn handtrommel boven, en daar weeft Wagner een hypnotische melodie boven, opnieuw met wat oosterse toonaarden. Na deze twee ingetogen stukken, komt de vrije improvisatie wat meer naar voor, meer uptempo, met de volle kracht van de tenor er tegenaan, intens, maar zonder te vervallen in nodeloos geschreeuw. "Childhood Memory" brengt een kinderliedje dat wat updating krijgt, en als basis dient voor een lange improvisatie. De CD eindigt met opnieuw een nummer met Drake of frame drum, en tot slot een song met vaste melodische structuur.

Luister naar :
Desoparia
Shock, Awe, Sham, Shame
Freedumb (Aren't You Glad You Can Vote In America)

For the English version, click HERE

Twee recensies : Daniel Carter & Federico Ughi - Mountain Path + Daniel Carter & Matt Lavelle Live

2007-08-16T22:14:00.000+02:00

Het leuke van muziek is dat eenmaal je één of meerdere instrumenten technisch voldoende beheerst, het bijna is of je een andere taal machtig bent die je in staat stelt om gevoelens uit te drukken, en ook om zelfs gesprekken te hebben met anderen die dezelfde taal begrijpen. En dat laatste is wat zo ongeveer gebeurt op twee nieuwe CD's van Daniel Carter.

Daniel Carter & Federico Ughi - Mountain Path (577 Records, 2007) ****

In het eerste album, "Mountain Path", verandert Carter ongeveer per nummer van instrument, in deze volgorde : piano, fluit, trompet, tenor sax, clarinet, alto sax. Federico Ughi beperkt zich tot drums, en hoe! Dit is het eerste album dat beiden samen maken sinds "Astonishment" zes jaar geleden verscheen. De muziek is volledig geïmproviseerd, open en melodieus, en beide muzikanten interageren op een zeer subtiele, direct en zachte manier. En hoewel de muziek varieert van rustig en ingetogen tot hoog energetisch, is de algemene toon er één van creatieve spirititualiteit. Het feit dat deze improvisaties door slechts twee muzikanten wordt gebracht, maakt het geheel enkel toegankelijker. Ze zouden in elk geval niet nog eens zes jaar mogen wachten tot hun volgende CD. Prima stuk muziek.

Luister naar Folkwaves

Daniel Carter & Matt Lavelle - Live At Tower Records (Atnimara Records, 2007) ****

Dezelfde conversationele aanpak is zelfs meer aanwezig op deze CD omdat beiden muzikanten elkaar met melodische instrumenten toespreken. Matt Lavelle speelt trompet en basclarinet, zoals gewoonlijk, maar hier speelt hij ook piano, pocket trumpet en bugel. Matt Lavelle beschrijft de methode van Daniel Carter als "geen leider en totale vrijheid", en hoewel dat in vele gevallen het beste recept is voor absolute chaos, leidt die op deze CD tot de creatie van zeer intense en intimistische momenten, elegant en creatief, in de typisch stijl van Carters andere albums, met diepgang en gevoel. Ook een sterke CD!

Luister naar sound samples

Beide CD's kunnen worden beluisterd en gedownload via PayPlay.

For the English version, click HERE

Andrzej Przybielski/Marcin Oles/Brat Oles - Abstract (Not Two, 2005) ****

2007-08-14T22:26:00.000+02:00

Altijd op zoek naar nieuwe trompet trio's, heb ik deze knappe CD op de kop kunnen tikken, met Andrzej Przybielski op trompet, Marcin Oles op bas en Bartlomiej Oles op drums. En dit is muziek zoals ik ze graag hoor : sober, creatief, muzikaal, abstract (!) zonder de melodie te verliezen, improvisatie maar wel gestructureerd. Over de broertjes Oles kan ik niet genoeg goeds zeggen, en dat heb ik bij vorige gelegenheden al gedaan, maar Przybielski mag er ook wezen. Hij houdt zijn tonen kort, krachtig, afgemeten en ritmisch, met een klank alsof hij in de kamer speelt, bijna het omgekeerde van wat zijn landgenoot Tomasz Stanko met het instrument doet. De meeste nummers beginnen met enkele instructies van de trompettist in het Pools, die ik jammer genoeg niet begrijp, maar volgens de broers Oles is dit een onderdeel van zijn methode : zo ruw mogelijk creëren, zonder voorbereiding of duidelijke afspraken, maar enkele rake instructies bij het begin zetten de muziek op gang. Niet veel zeveren, spelen maar. Daarom is bij de opname het aantal micro's ook beperkt tot drie : één voor elk instrument (Jack DeJohnette zou het moeten horen : hij gebruikt er vijf maal zoveel voor zijn drums alleen!). De opname heeft daardoor een zeer direct, intimistisch effect, die perfect aansluit bij de composities, die veel ruimte laten, maar ook warmte en spankracht, inclusief een korte ode aan Don Cherry op het nummer "Cherry", daarin bouwend op Ornette Colemans "Focus On Sanity". En de manier waarop de broers Oles de soms onvoorspelbare Przybielski aanvullen, zowel ritmisch, melodisch als qua toon is bewonderenswaardig. Mooi. De moeite waard.

Luister naar Ballada

For the English version, click HERE

Mike Pride - Scrambler (Not Two, 2006) ****

2007-08-14T10:11:00.001+02:00

Het duurt ongeveer vijf minuten in het eerste nummer voor de drums van Mike Pride een expliciet ritme beginnen te spelen, maar in de tussentijd heeft de band, met Tony Malaby op sax, William Parker op bas en Charlie Looker op gitaar, een sound gecreëerd die zowel vreemd als boeiend is, en worden we er meteen op gewezen dat dit een CD van een drummer is, en inderdaad, Mike Pride is met een breedslaande intensiteit meer dan prominent aanwezig op het voorplan, samen met Malaby's krachtige sax. Het album verschuift een klein beetje op het tweede nummer, als Malaby de teugels iets sterker in handen neemt, en de rest van de band perfect volgt, opnieuw een absolute intensiteit bouwend door krachtig de hoogste tonen van zijn sax op te zoeken, met terecht applaus van het publiek. Mike Pride is een jonge Amerikaanse drummer, die energiek en creatief speelt, en die ondanks zijn jeugdige leeftijd al met gevestigde waarden als Anthony Braxton heeft gespeeld. Charlie Looker is ook een leerling van Braxton en is eveneens actief in avant, jazz en rock/punk bands. Hoewel Parker en Looker uitstekende muzikanten zijn, worden ze op dit album toch meer in een ondersteunende rol gedwongen, en voorzien ze de muziek van de nodige ruggegraat en eenheid, accenten gevend waar nodig. Maar Pride en Malaby zijn absoluut wild op deze CD, vaak totaal ongeremd, spelend alsof hun leven ervan af hing. Het is slechts na ongeveer een half uur, in voorbereiding van het slot van het tweede nummer, dat mede onder invloed van Parker, melodie en zelfs enige tederheid uit het geweld te voorschijn komen, als een logische brug naar het derde nummer, dat opeenvolgend door Looker en Parker wordt opgebouwd als een zacht, abstract nummer. Malaby pikt in met trage, bijna microtonale frasering, terwijl Pride ondertussen voor twee op zijn drums aan het meppen is, de band en vooral de sax opjagend naar de hoogste versnelling en ruwe expressieve kracht, wat wel in contrast staat met de titel "A Prayer For Peace". De CD eindigt met een nummer van opnieuw ongeveer een half uur dat opnieuw traag begint en evolueert naar een bizar cacofonische bop, eerst aarzelend, dan vaart krijgt en ontploft, maar het langste stuk is eerder introspectief, en de muzikanten cirkelen om elkaar heen, nieuwe tonen creërend, in duo of trio, zonder dat de eerder opgebouwde intensiteit verloren gaat. Kortom, deze band combineert het wild enthousiasme van twee jonge muzikanten, ongeduldig om hun vakmanschap en ideeën te tonen, met de rijpe muzikale kracht van twee muzikanten van wereldniveau. Energie en inventiviteit, ideeën en emoties, kracht en subtiliteit, intensiteit en samenspel, je vindt ze allemaal op dit album, en met karrevrachten.

Listen to A Cry For Unity

For the English version, click HERE

Louie Belogenis/Charles Downs/Joe Morris - The Flow (Ayler, 2007) ***

2007-08-13T22:00:00.000+02:00

Hoewel de opnamen van dit sax trio dateren van 2004, zijn ze nu pas bij Ayler Records uitgebracht (waar ze kunnen worden gedownload). Het is een live-optreden van drie kwartier, bestaande uit één lange improvisatie, en nog een kort stukje van 2 minuten eraan toegevoegd. Belogenis is een saxofonist in de traditie van de latere Coltrane, zeer expansief, met duidelijke spirituele aspiraties, bij momenten zeer melodieus, soms zeer intens overblazend, maar met ideeën. De prima ritmesectie van Morris en Downs ondersteunt het geheel, vaak sterk ritmisch, een hecht geheel vormend hoewel dit niet de normale begeleiders zijn van Belogenis, die vooral samenspeelt en CD's heeft uitgebracht met drummer Rashied Ali, met saxofonisten Daniel Carter of Tony Malaby, of nog in het Exuberance kwartet met Roy Campbell (ook bij Ayler te krijgen en een aanrader). Het is in elk geval leuk om hem nu ook eens in de leidende rol te horen. Een knap optreden, met veel variatie en leuk voor wie houdt van lange verhalen.

For the English version, click HERE

Dupon T - Spider's Dance (Ultrabolic, 2007) ***

2007-08-11T18:00:00.000+02:00

Een leuke CD van de Franse bassist Hubert Dupont, die zijn vaste trio, met Yvan Robilliard op piano en Chander Sardjoe op drums uitbreidt met Rudresh Mahanthappa op alto sax. Het is duidelijk dat de vrij unieke frasering van Mahanthappa het album sterk kleurt, maar toch is het niet te vergelijken met zijn eigen werk of dat met Vijay Iyer. Hubert Dupont is veel lichter van toon in zijn composities, grijpt gemakkelijker terug naar klassiekere jazz-vormen en ritmes, maar gaat zeker geen moeilijkheden uit de weg, integendeel zelfs. Toegankelijk maar toch creatief, strakke composities maar toch open. Dupont zelf brengt zijn bas zelden op de voorgrond, met uitzondering van enkele intro's op arco : dit is duidelijk een project waar de muziek centraal staat, en waar de vier muzikanten tegelijk iets opbouwen rond Duponts muziek. Met een elegant en verfrissend resultaat. Duidelijk iemand om te volgen.

Luister naar :

Spiders
Mais Presque
Irid
Moundélé

Het album kan worden gedownload via www.emusic.com.

For the English version, click HERE

Joe McPhee, Peter Brötzmann, Kent Kessler, Michael Zerang - Guts (Okka Disk, 2007) ***½

2007-08-10T23:58:00.000+02:00

Op 6 november 2006 pleegde geluidstechnicus Malachi Ritscher zelfmoord door zichzelf in Chicago op straat in brand te steken, uit protest tegen de oorlog in Irak en tegen "the mayhem and turmoil caused by my country". Deze CD is aan hem opgedragen door vier muzikanten die hem goed kenden. De muziek zelf was een jaar eerder nog door hemzelf opgenomen. Na een intro van Zerangs drums, breken de poorten van de hel open, als Brötzmann en McPhee samen hun longen eruit blazen, met Kesslers bas die een stevige dreun in de achtergrond blijft geven, en niet echt verrassend, maar Brötzmanns klank is verschrikkelijk hard, maar als drums en bas plots stoppen, ergens in het midden van het eerste nummer, valt hij stil in een rustige improvisatie en McPhee vult hem dan aan en beiden spelen trage, langgerekte klagende tonen, en ze vinden elkaar perfect, zacht en mooi spelend, elkaar echoënd, of tesamen of in contrapunt, om dan plots een bluesy rif te starten, als signaal voor de ritmesectie om de motor terug in hoogste versnelling te gooien.

Het tweede stuk begint met klankverkenningen door Kesslers arco bas, met fijne dunne abrupte klankdraden van de blazers, die evolueren naar lange huilende monotone lijnen, die de spanning opbouwen, en Zerang blijft subtiel tikkend de kracht opdrijven, tot de muziek openbarst door zaktrompet en tarogato die door elkaar schreeuwen, om pas na ongeveer 15 minuten tot rust te komen voor een traag duo van beide blazers, McPhee bluesy en melodieus, Brötzmann als een razende dissonant tekeer gaand. Dit wordt gevolgd door een ritmisch duo van bas en drums, voldoende tijd voor de blazers om van instrument te veranderen en het gevecht tussen tenor en alto aan te gaan, die toch ergens vrede vinden, en naar het eind toe zelfs mooi samenspelen, unisono en berustend. En zoals gewoonlijk, roept hun muziek een breed gamma aan gevoelens op, van woede, frustratie, razernij, verrassing zelfs, maar ook droefnis en respect, en dat alles in een heel diepe en directe manier. Als de muzikanten hadden gezegd dat ze deze muziek na Ritschers dood hadden opgenomen met hem in gedachten, dan was dat geloofwaardig overgekomen. Maar ook nu, is dit in elk geval een waardig eerbetoon voor de man.

For the English version, click HERE

Midden-Oosterse Wereldjazz

2007-08-09T23:21:00.000+02:00

Het Middellandse-Zeegebied is de bakermat van alles wat met fusie en wederzijdse beïnvloeding te maken heeft, de plaats waar de grote culturen van de hele wereld samenkwamen, met uitzondering van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. En uiteraard zou ook de jazz er ook aanspoelen, de zwoele en emotionele klanken opslorpend van de Arabische, Perzische, Ottomaanse muziek. In die tussenzone is ook onwaarachtig veel kitsch te vinden, veel ervan is verwesterst voor night-club omgeving met buikdanstoestanden, of elektronica, of een nog ergere mix.

In mijn lijst van aanbevelenswaardige albums waar de integratie knap is gebeurd, kan ik volgende muzikanten aanraden.

Perzisch

Hafez Modirzadeh - People's Blues - Iraanse saxofonist die met People's Blues een schitterend jazz album brengt, met zeer sterke invloeden van de Perzische klassieke muziek in zowel toonaarden als ritmes. Dit album is gebracht ter nagedachtenis aan de Koerdische slachtoffers van de eerste golfoorloog. Zeer sterk en ten onrechte ongekend. Tracks kunnen worden beluisterd op zijn site (het duurt wel even voor die opent, geduld dus!).

Arabisch

Ahmed Abdul Malik - Jazz Sahara, Jazz Sounds Of Africa - Eén van de eersten die begin jaren '60 jazz en Noord-Afrikaanse muziek vermengde. Abdul Malik speelt zelf bas en "oud". Luister naar Isma'a.

Maurice El Medioni - Café Oran. El Medioni is een joodse Algerijn die pianist was in nachtclubs in Oran en Algiers in de jaren '60 en '70. Vreemde mix, maar wel zeer leuk en lekker authentiek. Luister naar Moel Medio.

Rabih Abou-Khalil - The Cactus Of Knowledge, The Sultan's Picnic, en vele andere. Rabih Abou-Khalil brengt een onwaarschijnlijk wervelende, soms grappige en vaak emotionele echte integratie van jazz en Arabische muziek, van een moeilijk te vatten ritmische complexiteit. Bijna al zijn albums zijn de moeite. Luister naar Lamentation en zie ook video hieronder van "Ma Muse s'amuse".

Gilad Atzmon - Exile - Israëlische muzikant met zeer sterk engagement voor vrede in het Midden-Oosten, en hij speelt voornamelijk jazz met Arabische invloeden. Exile is volgens mij zijn beste, met absoluut schitterende momenten. Zijn laatste "Musik" is best te mijden (hij wil té veel, en creëert hierdoor een pretentieuze toestand). Luister naar Al Quds.

Anouar Brahem - Thimar - De Tunesiër Anouar Brahem is de meester van de mooie melodie, de knappe arrangementen en de technische virtuositeit op de oud. Zijn CD's met enkel Arabische instrumenten vind ik de beste, maar de meer jazz-gerichte met John Surman of Jan Garbarek zijn sterke aanraders. Luister naar sound samples

Sami Moukaddem - The Crest Of A Wave. Iers-Libanese gitarist. Leuke integratie van jazz met Arabische muziek, is duidelijk bij Rabih Abou-Khalil ideeën gaan halen. Luister naar March Of The Lemmings, hoewel er ook heel wat rustiger stukken op de CD staan.

Fayçal Salhi - Timgad - Frans-Algerijnse gitarist en oud-speler, dit met Timgad een prachtig synthese-album heeft gemaakt. Luister naar Entre Deux Mondes

Wajdi Cherif -Phrygian Istikhbar - Tunesische pianist die ook een prachtige integratie van genres tot stand brengt. Kent zijn jazz zeer goed. Luister naar Voyage.

En dan is er natuurlijk ook nog de Belgische pianiste Nathalie Loriers, die ook invloeden van rond de Middellandse Zee in haar muziek verwerkt. Luister naar
L'Auberge Des Femmes, en zie ook bespreking van L'Arbre Pleure op deze blog.

... en dan twee meer fusion-georiënteerde CD's:

Dhafer Youssef - Malak - Tunesisch power-zanger en oud-speler, brengt Arabische fusion, met jazz-instrumentatie, en bij momenten echt sterke muziek. Ondanks zijn krachtige zang, is die zeer gevoelig en precies. Malak vind ik zijn beste, met o.a. Markus Stockhausen en Nguyen Le. Luister naar A Kind Of Love

Jonas Hellborg - Aram Of The Two Rivers - Zweedse superbassist brengt acoestische fusie van fusion met wereldjazz met Syrische muzikanten op viool, ney en percussie. Luister naar Salah Al Din

Turks

Kudsi Erguner - Ottomania - Kudsi Erguner is één van de beste ney-spelers (Turkse fluit) in de sufi traditie. Speelt meestal traditioneel, maar op Ottomania wordt hij bijgestaan door enkele top-jazzmuzikanten uit Europa en de US. Luister naar Semai

Okay Temiz - Istanbul da Eylül - Temiz is een meesterpercussionist die met vele jazz-muzikanten, onder wie ook Don Cherry, heeft gespeeld. Istanbul da Eylül is uitzonderlijk sterk, met Sylvain Kassap en Lennart Aberg op sax. Maar er is nog veel goeds te vinden in zijn discografie.

Barana & Co - Live At The Music Meeting - Nederlands-Turks ensemble met o.a. Behsat Üvez op zang, Ernst Reijseger op cello, Steven Kamperman op clarinet. Zeer mooie CD. Luister naar Halai

Alain Blesing - Yörük - Prachtig album van deze Franse gitarist met het Senem Diyici kwartet.

Natuurlijk is er ook nog Don Cherry, met onder andere Live In Ankara, waar hij traditionele Turkse muziek, samen met een Turks ensemble, op zijn eigen manier omzet naar jazz.

Armeens

George Mgrdichian - One Man's Passion - Schitterend album van deze Armeense oud-speler, met Souren Baronian op sopraan saxofoon.
Luister hier naar een sound sample

David Yengibarjan - Pandoukht - Armeens accordeonist die hier met Frank London op trompet en een Hongaarse band een stukje prima muziek brengt. Gaat al meer in de richting Oost-Europese en balkanmuziek. Luister naar Ouverture

Kijk naar videoclip van Rabih Abou-Khalil en band met "Ma Muse s'Amuse" :

For the English version, click HERE

Oluyemi Thomas - Nigeria (Not Two, 2006) ***½

2007-08-07T22:11:00.000+02:00

Door knappe recente uitgaven op het Poolse Not Two label, ben ik wat verder gaan zoeken in hun catalogus en dit album tegengekomen, geleid door Oluyemi Thomas op basclarinet en musette, met Ken Thomas op piano en synthesizer, Eugene Wilson IV op fretloze elektrische bas en Howard Byrdsong op drums. En dit album is uitzonderlijk, al was het maar omdat je zelden in een freejazz outing ook synthesizer en fretloze bas hoort. Akkoord, David S. Ware heeft wat oefeningen in die richting gedaan en Joe McPhee ook, maar hier is het gebruik ervan nog anders, minder opdringerig, functioneler. Het hele album is een soort suite, zonder pauze tussen de nummers, en ze biedt mede daardoor een zeer sterke muzikale eenheid, en een ongelooflijk ruwe poëtische kracht. Van bij het begin zijn de vier muzikanten goed op dreef, geleid door drums en piano, en het klaaglijk geschrei van de basclarinet daar bovenuit, evoluerend naar een ongelooflijke intensiteit die dan kalmeert en zachter wordt door de tonen van de synthesizer, die op verschillende plekken op het album de leegtes opvult, gek genoeg voor warmte zorgt. Het hele album is opgebouwd door twee lange stukken aan elk uiterste, met daar tussenin, een aantal kortere stukken, telkens opgevuld door één instrument : een drumsolo, een bijna lieflijk dansend pianosolo, een bassolo, een clarinet solo. Het laatste nummer "The Other Side Of Self", gaat voort in de rustige trant van de solostukjes, maar dat duurt niet lang, want de intensiteit, de tegenritmes en de schrille klanken van de musette en clarinet scheuren elke kalmte aan flarden, maar toch eindigend in een soort berustend spel van piano en drums. Thomas is geen absolute topclarinettist, maar hij is wel zeer expressief, net als zijn muziek. Ruwe poëtische kracht, ik heb er geen andere woorden voor.

Luister naar Recreated By Fire

For the English version, click HERE

Indiase wereldjazz

2007-08-07T00:32:00.001+02:00

Jazz en Oosterse muziek hebben al decennia-lang wederzijdse invloeden gehad. Don Cherry heeft cursussen "karnatische zang" gevolgd in India, Coltrane integreerde de lange raga-structuur in zijn latere muziek, en recent nog François Carrier in zijn dubbel-CD Happening. Anderzijds zijn er veel Indische muzikanten die mee het gezicht van de jazz van vandaag bepalen, zoals Vijay Iyer en Rudresh Mahanthappa.

Zoals "Rootsworld" het uitlegt : "The late Don Cherry, the trumpet player who performed with saxophonist Ornette Coleman's "harmolodic" bands, explained that the symbiosis between Hindustani music and jazz comes from the fact that to a greater extent than having notes, Indian music has tones - 36 of them to an octave, so that there is a greater potential for playing "between the notes" and creating what is called free jazz.

However, unlike American jazz, or other western music, Indian music is built around the rag or melody, which the individual artist clothes and makes new with improvisation and variation each time the melody is performed. On the liner notes of his album, Ravi Shankar Plays Three Classical Ragas in 1956, the artist explained the very minor role of harmony, saying, "Indian music is modal by nature, and though harmony may be present in its simplest form, it is inherent, rather than deliberate. For the better and finer enjoyment of Indian music, Western audiences should forget about harmony and counterpoint or the mixed tone colors which may be considered the prime essentials of a symphonic or similar work, and relax rather in the rich melody and rhythm, and with the exquisitely subtle inflections through which the atmosphere of a Raga is built up."

In de meer oprechte mix van de integratie van beide muzikale tradities, kan ik de volgende aanraden, een beetje naar ieders smaak.

Azopa - Makahia - Een prachtig Hongaars/Frans/Oostenrijks improv album met viool, bas en percussie (Zoltan Lantos, Patrice Héral, Achim Tang) - zie cover hierboven. Luister naar Daksha.

Ravish Momin - percussionist die meer in de avant-garde sfeer zit. Heeft enkele zeer mooie CD's uitgebracht. Zie bespreking van Miren (A Longing) , zijn laatste CD.

Rajesh Metha - deze trompettist brengt ook zeer avant-garde vrije improvisatie met zeer sterke, vooral zuid-Indische invloeden. Afwisselend prachtig en irritant.

Natraj - Meet Me Anywhere, Deccan Dance. Improv Indische jazz met Phil Scarff, Mat Maneri, Jerry Leake, en andere : prachtige en ritmisch complexe muziek. Luister naar Footwear

Kamala - Indian Song Book - een Zwitserse groep met sax/clarinet, piano, bas en drums die zeer melodieuze jazz brengt : luister naar Oru Mandiram

Jonas Hellborg - Kali's Son - Zweedse superbassist brengt fusion-achtige Indiase muziek, met elektrische sitar en percussie : onwezenlijk en een totaal eigen genre. Luister naar Kali's Son

Shakti - Saturday Night In Bombay - Volgens mij één van de beste Shakti albums - dit is geen fusion, wel jazz-beïnvloede Indische muziek. Luister naar Bell'Alla

Jan Garbarek - Ragas and Sagas - Garbarek brengt zijn ijskoude Noorse klank in lijn met de warmte van de Indische muziek, en door hun wijdsheid vinden ze elkaar prachtig. Luister naar Raga 1.

L. Shankar - Vision -Deze muziek is gewoon anders. Zeer sterke muziek. Shankar op zijn 10-snarige stereofonische dubbele viool, Garbarek op sax en Palle Mikkelborg op trompet. Luister naar All For You.

Mukta - Dancing On One's Hands - Frans/Duits/Indisch ensemble, iets meliger en toegankelijker, maar bij momenten wel leuke sound. Luister naar Shady Side

En dan zijn er natuurlijk de Indische jazz-muzikanten die hun muzikale achtergrond laten doorschemeren bij momenten, maar toch vooral jazz spelen.

Rudresh Mahanthappa - Black Water, Codebook - Indische saxofonist die met pianist Iyer al een reeks prachtige albums heeft uitgebracht.
Vijay Iyer - Blood Sutra, Raw Materials, Reimagining - Indische pianist die met saxofonist Mahanthappa al een reeks prachtige albums heeft uitgebracht.
Rez Abbasi - Snake Charmer - Abbasi is een sterk gitarist, die ook zijn eigen sitar-gitaar heeft laten maken. Snake Charmer is nog OK, maar mocht hij nog wat meer eenvoud nastreven, zijn muziek zou echt sterk zijn.
Trilok Gurtu - meesterpercussionist, die meer fusion geïnspireerde muziek maakt. Heeft wat last met de juiste stijl te vinden.

Dus, er vinden leuke dingen plaats in die kruisbestuiving van verschillende culturen. Het klinkt niet altijd geslaagd of smaakvol, maar er wordt gezocht naar nieuwe uitdrukkingsvormen die soms wel zeer succesvol zijn. Ik hoop dat bovenstaande al een richting kunnen aangeven.

For the English version, click HERE

Joe Morris - Rebus (Clean Feed, 2007) **½

2007-08-05T17:38:00.000+02:00

Deze nieuwe van Joe Morris, Ken Vandermark en Luther Gray leek veelbelovend, maar na verschillende keren beluisteren, moet ik toegeven dat ik er niet veel van snap. Er wordt hard gespeeld, zeer hard, zeer atonaal en zonder enige toegeving, maar ik ben niet heel zeker wat ze hier willen bereiken of waar ze naartoe willen met deze muziek. Nu, Joe Morris is natuurlijk een nogal speciale gitarist, zijn stijl is op zijn minst merkwaardig te noemen : hij speelt bijna alleen razendsnelle noten zonder samenhang, zo lijkt het wel, priegelend, sputterend, stotterend. Op één van zijn betere albums "Beautiful Existence" gaat hij natuurlijk ook zo tewerk, maar daar staan dan ook heerlijke nummers op zoals "King Cobra". Vandermark is natuurlijk sterk genoeg om in deze context mee te spelen, zijn vakmanschap op tenor te gebruiken om in dezelfde stijl op te gaan, en ook Luther Gray op drums is sterk. Maar sterke muzikanten zijn een noodzakelijke voorwaarde voor sterke muziek, maar geen voldoende, wordt hier nog maar eens bewezen.

Te downloaden op emusic.com

For the English version, click HERE

Adam Pieronczyk Trio - Live In Berlin (Meta Records, 2007) ****

2007-08-04T23:41:00.000+02:00

Ik heb bij eerdere recensies al de loftrompet gestoken over de Poolse saxofonist Adam Pierconczyk, en nu zal ik het opnieuw doen, bij zijn nieuwe "Live In Berlin", met Ed Schuller op bas en Krzystof Dziedzic op drums. Het optreden zelf dateert van 2005, voor een duidelijk zeer beperkt, maar wel geïnteresseerd en aandachtig publiek. Drie van de zeven nummers komen van zijn recent album "Busem Po Sao Paulo", het laatste van "Few Minutes In The Space". Pieronczyk speelt zeer melodisch en creatief, met een zeer toegankelijke en warme toon, en de melodieën van zijn nummers zijn echt mooi, simpel en mooi. Het beperkt publiek zorgt voor een zeer intieme sfeer en die wordt ook door de nummers en de minimale bezetting nog verder versterkt, het is alsof je erbij zit. Ed Schullers lyrisch basspel past perfect bij Pieronczyk en het drumwerk van Dziedzic mag er ook zijn : subtiel en klokvast. Samen brengen ze lange maar boeiende muzikale verkenningen, met leuk samenspel en met bezieling. Vaak bij het beluisteren dacht ik "dit is waar het bij jazz allemaal om draait". Dus : aanrader.

Luister naar Sound Samples

For the English version, click HERE

Miles Davis Tribute Albums

2007-08-04T00:22:00.000+02:00

OK, laten we nu maar eens komaf maken met de halfzachte zogenaamde "tribute" albums, die slechts één doel hebben, met name geld verdienen door de naam van een veel gekendere muzikant te gebruiken. Cheap trick, maar ook de jazz-wereld is er niet vies van. Toch zijn er gelukkig uitzonderingen.

Fusion For Miles - A Bitchin' Brew (Tone Center, 2005) *

Een ander gedrocht uit de reeks van Jeff Richman, met telkens één Miles nummer gebracht door gitaarhelden Eric Johnson, Jimmy Herring, Mike Stern, Pat Martino, Warren Haynes, Bill Connors, Bill Frisell, Bireli Lagrene, Steve Kimmock, ondersteund door niet minder competente kerels als Larry Goldings (orgel), Alphonso Johnson (basgitaar), Vinnie Colaiuta (drums). En denk je nu werkelijk dat deze kerels er iets van bakken? Niets van! Flauw gelul. Niets van Miles begrepen. Het is iets minder erg dan de Coltrane editie, omdat het muzikaal verschil iets kleiner is, maar toch ... hoe kan het?

Dave Liebman - Back On The Corner (Tone Center, 2007) *

En dan is er deze, een eerbetoon van Dave Liebman, saxofonist en ouwe getrouwe van Miles Band in het begin van de zeventiger jaren na het vertrek van Wayne Shorter. Hier vergezeld van Mike Stern (ook ooit in één van Davis' bands) en Vic Juris op gitaar, Anthony Jackson en Tony Marino op bas, Marko Marcinko op drums. Allen topmuzikanten, maar opnieuw : dit is niet om te beluisteren. Ze brengen gewoon de melodietjes, herkenbaar genoeg, in een gewone fusion aanpak, funky, met gierende gitaren en pompende bassen, maar alles is zo plat, zo emotieloos, zonder enige diepgang, zonder enige muzikale visie. Technisch knap genoeg, maar dan kan je beter naar een circus, maar bespaar ons dit. Miles verdient dit niet.

Tribute Allstars - Update Miles Live (Sara Records, 2007) ***

En dan zijn er gelukkig nog onze Scandinavische vrienden om ons verdriet toch even te verzachten. Jannis Eliasson speelt gitaar, Magnus Broo trompet, Fredrik Ljunkvist sax, Tovert Elovsson keyboards, Tommy Thordsson bas, Margan Agren Drums, Rafael Sida en Per Tjernberg percussie. Ze brengen Miles Bitch's Brew periode live ergens in het verre noorden. En in tegenstelling tot de vorige albums is hier echt plezier mee gemoeid, muzikale verwerking en visie. Niet dat het nog maar in de buurt komt van het origineel, maar hun covers van "Selim", "Funky Tonk", "Bitches Brew", "Theme From Jack Johnson" zijn eigenlijk wel goed. Hun cover van "It's About That Time" is schitterend. Alle muzikanten zijn goed : ondanks het feit dat Eliasson de leiding heeft van dit gezelschap, speelt hij in een zeer ondersteunende rol, maar uitstekend dan. Magnus Broo is Miles natuurlijk niet, maar zijn techniek en lezing van Miles is uitstekend, evenals zijn eigen inkleuring ervan. Ook Frederik Ljunkvist gaat bij momenten zeer diep. Deze muziek is echt, geen plastic. Gewoon tof!

For the English version, click HERE

Archie Shepp & Dar Gnawa (ArchieBall, 2007) ****

2007-08-03T22:32:00.000+02:00

Al in de late 60-er jaren speelde Archie Shepp met Noord-Afrikaanse traditionele muzikanten, toen in Algiers, nu in Marokko. De tekst op de LP van 1969 las als volgt : "Sounds of creative freedom revealing possibilities and departures beyond the accepted music-forms and expressions. It is not surprising that the seriousness of the NEW music coincided with an awakening/awareness of East-West Pan Africanism and the efforts to reveal an alter culture and spiritualism, since Sound has always been the main expression of this culture, and the Innovators/Musicians of the NEW music; by their insight into our times, their dedication to fresh/er ideas had to project this music into our minds ... synthetic as they have become in present-day reality ... to display another direction into our Art Forms". Bent u er nog? Dit soort taaltje was toen natuurlijk in, maar de essentie ervan is voor dit album nog altijd even waar. In elk geval heeft Shepp altijd open gestaan voor andere muzikale ervaringen, toen net zo goed als nu, en hoewel hij doorheen de jaren zijn gevoel voor avontuur wat kwijt is geraakt, heeft hij zijn muzikaal gevoel, zijn ongelooflijke technische vaardigheden op de tenor, of het spelplezier meer dan intakt weten te houden. En op die vlakken is dit album duidelijk een winner. De Marokkaanse Gnawa zijn afstammelingen van de slaven die door de Arabieren naar het noorden werden gebracht, en en hun muziek gaat terug naar die tijd, Afrikaanse ritmes vermengend met Arabische muzikale invloeden. Op dit album leidt dat, in samenspel met de jazz van Shepps kwartet, tot zeer intense, hypnotische muziek, met een ritmesectie inclusief de piano die het geheel voorwaarts jaagt, en zo zouden ze uren kunnen doorgaan, en Shepp zelf soloot boven het geheel uit, afgewisseld met de traditionele vocals. En Shepp is absoluut fantastisch, hij houdt de aandacht vast, jammerend, huilend, jubelend, schreeuwend op zijn tenor, zoals in zijn beste dagen. Verwacht geen complexe harmonische evoluties in deze muziek, want dat is ook de bedoeling niet, het gaat hier om ritme en het creëren van een gemeenschappelijk muzikaal begrip en ervaring. Dar Gnawa wordt geleid door Maalem Abdellah Gourd, die ook de lead vocals voor zijn rekening neemt, en Abou El Gourd, Abdelkader El Khlyfy, Khalid Rahhili and Nourredine Touati, spelen percussie, traditionele snaarinstrumenten en achtergrond zang. De Westerse muzikanten zijn Wayne Dockery op bas, Steve McCraven op drums en Tom McClung op piano. Shepps muziek is sterk veranderd over de decennia heen, van echte free naar meer mainstream, en was een tijdje een beetje de richting kwijt, zoekend naar nieuwe stijlen, maar zelden succesvol. Het is dus fantastisch om hem hier in absolute bloedvorm terug te vinden, vol enthousiasme en intensiteit, duidelijk genietend van het samenspel met de Marokkaanse muzikanten. Een prima album!

Luister naar een sound sample Dawn Of Freedom

For the English version, click HERE

Dennis Gonzalez

2007-08-03T16:21:00.000+02:00

Kijk hier naar twee nieuwe video's van Dennis Gonzalez' Yells At Eels, met Aaron Gonzalez op bas en Stefan Gonzalez op drums (het duurt even voor de audio opstart, dus even geduld!).

1. Dancing On Flypaper

2. Midsummer Rain

For the English version, click HERE

Guitar Tributes To John Coltrane

2007-08-03T11:09:00.000+02:00

Zo af en toe wordt de fusion-belangstelling uit mijn jonge jaren weer gewekt door CD-uitgaven als deze : gitaar-oden aan John Coltrane. Even overlopen ...

A Guitar Supreme - Giant Steps In Fusion Guitar (Guitar Nine Records, 2004) *

Dit verschrikkelijk stuk muziek hoort thuis in de rij van tribute-albums van gitarist Jeff Richman, waarvoor hij fusion gitaarhelden van het hoogste kaliber bijeenbrengt, zoals Mike Stern, Larry Coryell, Eric Johnson, Steve Lukather, Greg Howe, Frank Gambale, Robben Ford en Richman zelf natuurlijk. Ze krijgen elk een Coltrane tune, die ze dan meesterlijk de vernieling in spelen, hierbij hun totaal gebrek aan muzikaal inzicht, talent en goede smaak tentoon spreidend. Het is duidelijk dat deze muzikanten nooit van Coltrane gehoord hebben, of dat ze op zijn minst geen halve microgram begrip hebben van zijn muziek. Dit is gitaar fusion zoals je die verwacht, de volle aandacht gericht op de gitaartechniek, zo snel mogelijk en met een "mama-kijk-eens-wat-ik-kan" houding, maar het muzikaal equivalent van plastic, met de zeggingskracht van kauwgom, de expressiviteit van een dweil. Richman heeft nog dergelijke gedrochten gemaakt "in eerbetoon" van Miles Davis, John McLaughlin en Carlos Santana, wat enkel bewijst dat hij hoopt dat deze grote namen zijn CD's zullen verkopen, en dit bij gebrek aan eigen inspiratie. Dus, mijden als de pest.

Jukka Tolonen - Cool Train (Prophone Records, 2006) **

Dan verdient Jukka Tolonens benadering van Coltrane iets meer krediet. Zijn poging lijkt minstens eerlijk te zijn. Tolonen is een steengoed gitarist, met een zeer brede basis, van Django over Joe Pass tot Hendrix en McLaughlin, die hij ruim demonstreert op zijn vele CD's. Maar ongeacht deze technische mogelijkheden slaagt de Fin er niet in om zijn eigen stijl te ontwikkelen. Zijn aanpak toont meer respect voor Coltrane, maar ook hier overstijgt het eindresultaat niet de platte fusion, en mist het ook de expressieve, expansieve en exploratieve kracht die je van Coltrane verwacht. Tolonen brengt Coltrane klassiekers als "Giant Steps", "Naima", "Resolution", "Afro Blue", "Impressions", alsof hij enkel de bladmuziek heeft om zich op te baseren, braaf de melodie, de harmonische veranderingen en het ritme volgend, en het wekt de indruk dat hij de muziek zelf nooit gehoord heeft. Dus, spendeer ook hier je centen niet aan.

Nels Cline & Gregg Bendian - Interstellar Space Revisited (Atavistic 1999) ***

Dit album is dan weer het andere uiterste. Nels Cline op gitaar en Gregg Bendian op drums coveren één van John Coltranes meer controversiële albums, "Interstellar Space", toen in 1967 was dit duo van Coltrane met drummer Rashied Ali al een absoluut feest van buitenaards visionair en creatief geweld. De sterkte van Cline en Bendians benadering is dat ze de melodieën niet copiëren, maar ze duiken in de diepten van de muziek zelf om er een nieuwe versie van te maken, en hoewel Cline in de hoestekst schrijft dat hun benadering er één van nederigheid is, verzwakt dat de ambitie van deze waardevolle oefening niet. Deze muziek is hard, rauw en eerlijk in vergelijking met de zoutloze pulp hierboven beschreven, en hoewel ze niet naar ieders smaak zal zijn, heeft ze op zijn minst de verdienste authentiek te zijn.

Luister naar Jupiter

For the English version, click HERE

Fred Anderson & Harrison Bankhead - The Great Vision Concert (Ayler Records, 2007) ****

2007-08-03T00:17:00.000+02:00

Sommige jazz labels verdienen wijde erkenning (en een standbeeld voor de mensen achter de labels) : één ervan is Ayler Records uit Zweden, het andere Clean Feed uit Portugal. Ik zal over beide labels bij gelegenheid eens wat meer schrijven, maar laat ik het nu houden bij het feit dat beide schitterende CD's uitbrengen die een goed evenwicht brengen van "gekende" jazz-artiesten en jong opkomend talent.

En Ayler deed het opnieuw : het uitbrengen van een knappe CD van Fred Anderson & Harrison Bankhead, en die is knap van begin tot eind. Vier nummers van 15 tot 20 minuten, met lange improvisaties op een gegeven thema, en ze zijn inspirerend, een plezier om te beluisteren, zeker voor de aandachtige luisteraar. Techniek en muzikale visie met karrenvrachten, maar dat is voor beide heren minder belangrijk dan hun gemeenschappelijk project : een muzikaal eindresultaat. En er is niets nieuws aan Andersons aanpak, zijn warme toon, zijn lange en elegante frasering, zijn lyriek en ritmische attack, zijn bij het beste van wat hij ooit speelde in volledig in lijn met het hoge niveau dat hij op al zijn recente albums haalde, toch blijft het echt de moeite waard om in huis te halen. Bankhead is ook meer dan prima op bas, zowel arco als pizzi, niet in een ondersteunende rol, maar echt als co-leider, zoals het hoort bij een duo. Het feit dat het live is opgenomen verhoogt de pret, want het publiek neemt aandachtig en enthousiast deel aan de performance. Deze CD zal de geschiedenis van de jazz niet veranderen, maar ze zal je wel gegarandeerd zeer leuke luistermomenten bezorgen.

Kijk naar korte video clip op YouTube

For the English version, click HERE

Stockhausen/Comisso/Thomé - Es War Einmal ...Istanti Infiniti - (Aktivraum, 2007) ****

2007-08-02T21:55:00.000+02:00

Markus Stockhausen brengt voor het eerst een CD die me enigszins kan bekoren. Op twee van zijn vorige, Karta en Aparis, leek hij nog te zoeken naar een eigen geluid en stijl, half aarzelend tussen ECM-achtige klanken en fusion. Met "Es war einmal ..." kiest hij meer voor melodische kamermuziek, begeleid door Angelo Comisso op piano en Christian Thomé op drums, die het vooral moet hebben van de compositorische sterkte, eerder dan van het creëren van sfeerlagen. Het succes van dit album is dat het trio erin slaagt om met ingrediënten van jazz, klassieke en romantische muziek, een eigen stijl te ontwikkelen in plaats van een collage te maken. Die stijl varieert van meditatief, melancholisch, over licht dansend tot jubelend. De drie muzikanten zijn zeer goed en hun grote bagage in de verschillende genres helpt natuurlijk bij het verkrijgen van het eindresultaat. De trompetklank van Stockhausen is loepzuiver, vooral dan in de hoogste tonen en zou zo uit een klassiek concert kunnen komen. Slechts bij uitzondering valt hij terug op gedempte of vervormde klanken, vooral dan op "Kraftfelder" waar het trio van een meer klassieke vorm doorgroeit naar een meer jazzy benadering, dan fusion, en dan terug, zoals al redelijk expliciet in de titel wordt weergegeven. Kortom, een volwassen album van drie sterke muzikanten die een esthetische en verfrissende kijk hebben op moderne jazz.

For the English version, click HERE

Chris Kelsey - The Crookedest Straight Line, Vol.1 (CIMP, 2007) ***½

2007-07-31T23:26:00.000+02:00

Het lijkt weer "in" te geraken om inside-out te gaan spelen, startend met strakke thema's die verwijzen naar de roots van de jazz, om vanuit die uitvalsbasis op vrije verkenning te gaan. Sopraansaxofonist Chris Kelsey gebruikt ook deze benadering voor zijn prima kwartet, dat verder nog bestaat uit John Carlson op trompet en bugel, François Grillot op bas en Jay Rosen op drums. Het eerste nummer "Post Modern Time" is een heerlijk stukje freebop, met walking bass en vol energie, en wordt gevolgd door het prachtige "Poor Relations", een zeer abstract, trager stuk, dat van bij het begin zeer vrij evolueert, met afwisselende solo's van de blazers om dan redelijk onverwacht met een unisono thema te eindigen. En dat unisono spel gaat verder in het derde nummer, qua kleur vergelijkbaar, met een relatief complex uitgesponnen thema en dito ritme, dat de basis legt voor knappe solo's van zowel de sax als de trompet. "Fangle" begint opnieuw boppish, met plotse tempo en ritmewisselingen in het thema, op z'n Ornette Colemans, en dan scheurt John Carlson er vandoor op trompet, een plezier om te horen, met Rosen die we zelden zo traditioneel ritmisch horen spelen, hard, intens en raak ondersteunend, om dan de ruimte te laten voor een even verschroeiend solo van Kelsey, terwijl de ritmesectie maar verder blijft hameren. En dan begint Carlson plots boven al deze intensiteit traag en zacht, bijna romantisch te soleren, en brengt deze helse machine tot rust, wat traag geroffel van Rosen en opnieuw het beginthema. En dat is het leuke aan deze band : de vier muzikanten vullen elkaar perfect aan, ze spelen in dienst van de ander, de solo's zijn gefocust, en ze slagen erin om een gezamenlijke muzikale kleur te geven. Ook het prachtige "Ask I Won't Tell" begint met gestructureerde aanpak, een licht dansende melodie met de de trompet die het thema van de sax echoot, de weg vrijmakend voor een lang en krachtig solo van Kelsey. Beide blazers mogen er zijn en Kelsey's keuze om Carlson bij zijn band te vragen verbaast niet, want beiden beschikken over een warme toon, een melodische en gestructureerde aanpak die ze combineren met een creatieve en abstracte toonzetting. Dit nummer toont dit prachtig aan. Zoals Kelsey het zelf zegt, is dit waarschijnlijk zijn meest toegankelijk album, "Maybe, although it's a wildly relative judgment. Kenny G (or even Branford Marsalis) this ain't. It simply is what it is. I dig it, and hope you do, as well." Dat doen we zeker.

For the English version, click HERE

Contet/Chevillon/Corneloup - Nu (In Circum Girum, 2006) ***

2007-07-30T23:01:00.000+02:00

Pascal Contet speelt accordeon, Bruno Chevillon bas en François Corneloup bariton sax. En samen geven ze een nieuwe definitie aan muziek met dit album. De titel "Nu" wijst zowel op het Engelse "new", maar eerder naar het Franse woord voor "naakt", en dat willen de drie hier duidelijk doen. "Minder is meer" is het basisprincipe en stelselmatig poogt het trio tot de essentie door te dringen : het zoeken naar de juiste klanken, en hoe je daar een lege ruimte meer kan opvullen, maar dan liefst zo zuinig, zo voorzichtig en zo respectvol mogelijk. Er staan werkelijk prachtige dingen op deze CD, zoals de schreiende sax van Corneloup op het beginnummer, of de zachte bastoets van Chevillon op het tweede, de iele lang aangehouden klanken uit de accordeon. Deze muziek is zo broos dat je er amper durft naar luisteren uit vrees ze te beschadigen. Maar jammer genoeg houden ze deze creativiteit niet aan om van elk nummer iets sterks te maken. De lege ruimte wordt te groot en hun benadering muzikaal te beperkt, of ze moeten zoveel ongewone invalshoeken vinden om er iets van te maken, dat het bij momenten nogal gezocht overkomt, of gewoon té leeg. Jammer, want er staan werkelijk heel sterke stukken op, zoals het voorlaatste nummer "Elle était la", waar Corneloup net zoals in het begin prachtig huilende klanken uit zijn instrument haalt, perfect ondersteund door de warme bas van Chevillon en de hypnotische accordeon.

For the English version, click HERE

Lucien Dubuis - Tovorak (Tovorak Records, 2005) ****

2007-07-30T00:12:00.000+02:00

Dit sax trio geleid door de Zwitserse rietblazer Lucien Dubuis funkt en rockt van begin tot eind, zonder stoppen, zonder pauseren, spelend alsof hun leven ervan af hangt. De muziek is zeer beïnvloed door rock, en is bij momenten te vergelijken met de beste stukken van The Happy Apple of het Belgische Slang. Dubuis speelt werkelijk zeer goed, en doet bij momenten denken aan Ken Vandermark, en dat is een groot compliment. Hij is één van de top jonge saxofonisten in Europa, en speelde onder andere bij het European Young Jazz Orchestra, en voor dit trio wordt hij begeleid door Roman Nowka op bas en gitaar, en Lionel Friedl op drums, voorwerpen en dans (?). De nummers zijn kort, 14 voor de ganse CD, maar deze compactheid is natuurlijk een deel van de sterkte ervan. Ja, er wordt gesolo'd op dit album, en de solo's zijn sterk, maar de echte kracht gaat uit van de ritmes en de volgehouden energie die dit trio uitstraalt. Ze omschrijven zichzelf als "Imagine a chromosomic mingling of a touch of John Coltrane genes and the DNA of the Beastie Boys: the Crossover Jazz Trio just enjoys playing the jazz stuff, just as Madonna would enjoy sex after a year in jail, with lust !"

Dat is duidelijk, en het is ook een redelijk correcte omschrijving van hun muziek. Maar waar de CD over gaat, blijft een mysterie, ondanks (of door?) de verklaring die wordt gegeven : "Tovorak, the monster with spines, learned the fabulous techniques of the Sumo for many years and is now back to save the world. But can he resist the indecent and hysterical offers of Samantha, Britney, Lorie, Kent and Falbala ? Will he be able to transcend his own weakness and see his quest of a phantasmagorical paradise through?"

Wat de verklaring ook mag zijn, doet er weinig toe, dit is prima muziek, die enkele nieuwe invalshoeken biedt voor freejazz, en zeker fun van begin tot eind. De moeite van het zoeken waard!

Luister naar enkele sound samples :

Non Pas
'veux pas dormir
HPC1erE
Dear Mr. Crunch

For the English version, click HERE

Nagl/Bernstein/Akchoté/Jones - Big Four Live (HatHut, 2007) ****

2007-07-27T23:21:00.000+02:00

Na het succes (relatief dan) van hun eerste studio-album "Big Four", is deze "Big Four Live" een welkome aanvulling. De band bestaat uit een op het eerste zicht wat vreemde verzameling muzikanten : Max Nagl op sax, Steven Bernstein op trompet, Noël Akchoté op gitaar en Bradley Jones op bas. Nagl is Oostenrijker, en vooral gekend van zijn meer avant-garde initiatieven, net zoals de Franse gitarist. Bernstein is een goede mainstream trompettist, maar vooral een knap arrangeur en breder gekend van zijn Diaspora CDs op het Tzadik label. Brad Jones is een Amerikaan die bas speelt bij de bands van Don Byron, Marc Ribot, Elvis Costello, Sheryl Crow en anderen. En het klikt perfect tussen deze vier heren omdat ze door hun technisch kunnen ongeveer alle jazz-genres en subgenres aankunnen en dat hier tentoonspreiden met veel tongue-in-cheek en spelplezier. De hele jazz-geschiedenis wordt er doorgehaald, van traditionele 12-bar blues, over New Orleans swing, bop, hardbop, maar dan telkens gebracht door een intimistisch free-jazz kamerensemble, dat bij momenten swingt als de pest. Elk nummer begint altijd met strak voorbereid samenspel, kwestie van de lijnen uit te zetten, en dat op zich is al leuk, want de melodieën en de perfecte uitvoering zijn al een plezier om te horen, maar het wordt natuurlijk nog leuker als ze met de thema's gaan spelen, die vervormen, naar elkaar toegooien en teruggekaatst krijgen. Dat het leeuwendeel van de nummers uit Bernsteins pen komen, hoeft niet te verrassen, hij heeft zonder enige twijfel de diepste kennis van de jazz-geschiedenis, maar dat hij als trompettist deze vrijheid en bijwijlen zelfs avant-gardistisch spel aan zou kunnen, verrast me. Maar het omgekeerde kan ook worden gezegd van Nagl en Akchoté : hun kennis van het klassiek idioom en het vlot gemak en plezier waarmee ze de meer mainstream stukken aanpakken is echt leuk om horen. En dat vindt het publiek ook, dat gepast enthousiast juicht en klapt, en misschien nog het hardst na het lange, aanstekelijke "New Viper Dance", waarin Jones de kans krijgt om zijn basgevoeligheid te tonen tijdens een lang solo. De "Teahouse Tango" begint met wat avant gitaargekraak van Akchoté, dat door de andere drie na een tijdje met unisono stoten tot ritme gebracht wordt, maar ergens onbegrensd blijft hangen. "Big Four" is misschien nog het mooiste nummer, moderner qua melodie, meer free, het gevoeligst, met prachtige door elkaar slingerende solo's van de blazers, terwijl Jones ritmisch ondersteunt, vol afwisseling. "Muddy" evolueert van een jazzy tune naar een Muddy Waters ode, met Akchoté die een mooie solo op de traditionele pentatonische blues toonladder speelt, tof, leuk, knap, en de ondersteuning van bas en blazers is simpel maar doeltreffend. Kortom, het vakmanschap, het samenspel, de veranderingen in tempo en ritme, het terugkaatsen van de thema's, het spelplezier, de call-and-response, het citeren uit de jazz-geschiedenis : dit is allemaal snoep voor de oren, een album om van te genieten.

For the English version, click HERE

Wadada Leo Smith & Günter Sommers - Wisdom In Time (Intakt, 2007) *****

2007-07-26T23:13:00.000+02:00

Op "Wisdom In Time", gaan Wadada Leo Smith (trompet, bugel) en Günter "Baby" Sommer (drums, percussie) terug naar hun samenwerking van tien jaar geleden, maar nu dan zonder de bas van wijlen Peter Kowald. Deze CD ligt muzikaal dan ook meer in het verlengde van "Compassion" van Smith van vorig jaar, en de duo setting schijnt hem te passen als gegoten, en hij, of eerder zij, duiken in de zuiver emotionele en spirituele kracht van pure klank, met melodie en ritme die vooral een latente aanwezigheid hebben ten gunste van patroonloze helderheid en intense interactie. Deze voorzichtige en aandachtige, bijna attentievolle en respectvolle behandeling van klank door Wadada Leo Smith is natuurlijk niets nieuws voor hem, maar ik heb de indruk dat hij die tot nog hogere niveaus van perfectie tilt, nog abstracter en toch toegankelijker, een combinatie die moeilijk in woorden te vatten is. Sommer speelt uitstekend van begin tot eind en hij plaatst niet enkel accenten hier en daar, hij reageert en jaagt Smith vooruit bij momenten, door een bijna tribale klankkleur toe te voegen, vooral dan op "Woodland Trails To The Giants" en "Old Times Roll", en dit in tegenstelling tot de zachtere, meer meditatieve benadering van Adam Rudolph op het vorige album van Smith. Die gebruikt af en toe wat elektronica, niet excessief, maar net genoeg om wat reliëf en diepgang te bieden aan zijn kristalheldere langgerekte tonen. Hun ode aan Peter Kowald in "Bass-Star Hemisphere" biedt absolute zuivere muzikale schoonheid, in een combinatie van droefnis en vreugde, afgewisseld met korte dans-achtige intervallen, of donkere dreigend geroffel en sombere belklanken. Ze beheersen hun muzikale ruimte perfect en ze weerstaan ook het normale verlangen om de stilte tussen de noten op te vullen. Dit is muziek die ontdaan is van elke mogelijke nodeloze franje of melodische ankerpunten, waardoor een gevoel van wijdse ruimte en openheid wordt gecreëerd, dat de luisteraar opslorpt in hun spirituele tocht. Adembenemend mooi.

For the English version, click HERE

Other Dimensions In Music - Live At The Sunset (Marge, 2007) *****

2007-07-24T23:50:00.001+02:00

Er zijn twee zaken die ik moeilijk te geloven vind.

Ten eerste kocht ik ongeveer vijf jaar geleden de CD "Time Is Of The Essence Is Beyond Time" van Other Dimensions In Music, en ik vond die chaotisch en leeg, dus plaatste ik deze CD op het bands-om-niet-meer-te-beluisteren schap. Te meer daar Allmusic.com dit album hun beste vond, wat moest de rest dan niet voorstellen? Enkele jaren later werd ik aangemoedigd door het schitterende boek van Phil Freeman "New York Is NOW! The New Wave Of Free Jazz" om te luisteren naar hun eerste twee albums (respectievelijk zonder titel en "Now!"). Ook hij vond "Time ..." niet te beluisteren. Maar de eerste twee zijn absoluut weergaloos fantastisch. Dus dat ik deze knappe muziek jaren heb gemist en de recensies zo verkeerd waren, was al een jammer zaak.

Ten tweede heeft O.D.I.M. nu een dubbele live CD uit op het Franse Marge label, dat GEEN, ZERO, ZILCH, NADA recensies heeft gehad tot nog toe, nergens (wat verklaart waarom ik het hoesje niet kan tonen : de CD is niet te vinden op internet en ik heb geen scanner). En het is niet enkel bijna niet te geloven dat deze dubbelaar geen recensies kreeg, het is een absolute schande! Dus, liefhebbers van freejazz : deze CD bestaat en hij is fantastisch.

Voor wie Other Dimensions In Music niet kent : de band bestaat uit Roy Campbell op trompet; Daniel Carter op sax, fluit en trompet; William Parker op bas en Hamid Drake op drums. En ze brengen freejazz op zijn best : spontane improvisaties vol ritme, empathie, met prachtige solo's en telepatisch samenspel. Deze vier schitterende muzikanten spelen al meer dan 20 jaar samen in bands waarvan het aantal niet meer bij te houden is, en het resultaat is er naar. Drake en Parker spelen alsof ze twee lichamen van dezelfde persoon zijn, en ze bewijzen nogmaals de beste ritmesectie van het moment te zijn, die de ritmische fundering legt voor de toonlandschappen die Campbell en Carter weven, die beiden niet alleen over hun ongelooflijke muzikale bagage tentoon spreiden, maar bovendien beschikken over de zeldzame combinatie van diepe emotionaliteit, creativiteit en spiritualiteit. Er is veel variatie op dit album. Te beginnen bij de instrumenten : Parker speelt ook musette, de rietblazer die we kennen van Dewey Redman bij Old & New Dreams, die hij plots neerlegt om snel arco te gaan spelen, Drake speelt ook snaredrums en zingt en ook Carter laat zijn stem horen. De tweede afwisseling komt van de veelheid aan stijlen die in de improvisaties naar boven komen : blues, swing, bop, Afrikaanse en midden-oosterse muziek. De derde variatie wordt ingebouwd door het constant wisselen van de intensiteit, gaande van ingetogen en spiritueel tot hardblazend energetisch spel, dat echter zelden chaotisch of overdadig is, en die intensiteitswissel is het best te vergelijken met hoge golfruggen op de oceaan die elkaar afwisselen, op en neer gaand in trage bewegingen, maar deel uitmakend van hetzelfde geheel. En dit is allemaal relatief bewust, getuige hiervan de titels (hoewel alles zonder onderbreking op elkaar volgt : "Blues configuration", "Afro Carribean High Life", "Blues for Baghdad", "Funk The Government/The Betrayal of New Orleans/Hurricane Katrina", "Suite for Miles Davis", "For Louis, Cootie and Lester", "James Brown Ascension", ... geeft zo'n beetje een idee van de muzikale referenties. Maar het is niet enkel politiek of putten uit de muziekgeschiedenis : de essentie van hun muziek is spiritueel : "multilayered music that is drenched in vision. Blues vision, world music vision, 21st Century vision, it's the music called Black Mystery Music that comes from the deepest parts of Africa, Asia and Europe. Sounds that can be found in the furthest reaches of the cosmos. The mud that binds the music is the call of the human soul in need of healing. Combined with all the beautiful things that have ever existed since the beginning of time". Zo schrijft William Parker in het boekje, en hij gaat verder : "We never know what will happen from minute to minute in the music but we are ready to go anywhere it wants to go, without being restricted by style". En dat is precies wat dit dubbelalbum te bieden heeft : uitstekende vrije muziek, zeer natuurlijk evoluerend, ritmisch, vol intensiteit, spiritualiteit en muzikale visie. Kopen!

En dat kan bij het Franse Sunset Records

Hier zijn enkele sound samples van hun vorige CD "Now!", kwestie van wat aanknopingspunten te kunnen geven :

For The Glass Tear
Blue Expanded

For the English version, click HERE

Dennis Gonzalez - Geografia (Self published, 2006) ****

2007-07-23T23:08:00.000+02:00

Dennis Gonzalez is een trompettist die ik bij momenten zeer graag hoor. Zijn toon is warm en beheerst, maar zijn muziek avontuurlijk zonder over de schreef te gaan. "Yells At Eels" is het trio dat hij heeft met zijn twee zonen Stefan (drums, vibes) en Aaron (bas), maar meestal aangevuld met enkele gastmuzikanten, zoals hier Carl Smith op tenor, Devon Wells op fluit, Kim Corbet op trombone, Bill Pohl op elektrische gitaar, en dat afwisselend telkens op één of twee nummers. De muziek van Yells At Eels is open, bluesy, rustig, mooi en begeesterend. Het accent ligt in de eerste plaats op de gezamenlijke creatie, met de muzikanten die tonale lagen door elkaar weven en eerder zoeken naar een gemeenschappelijk compositie dan hun technisch improvisatorisch kunnen op hun instrument tentoon te spreiden. En die functionaliteit komt de muziek zeer sterk ten goede. De nummers vloeien voorbij als wolken of rivieren, het ene na het andere, melancholisch, dramatisch, traag, bij momenten indrukwekkend en impactvol. Vooral het lange "Crow Soul" is de moeite waard en doet qua ritme, baslijn, mood en toon soms aan Terje Rypdals Rolling Stone denken (van de Odissey LP versie), en vloeit naadloos over naar het volgende, bijna even lange, energetischer "Mutation Station" dat eindigt in een grootse climax. Het laatste nummer is opgedragen aan William Parker, en terecht, vinden we hem immers allen niet fantastisch? Een ander sterk punt van de CD is de volgehouden eenheid van stijl. Knap.

De CD is te bestellen bij hem persoonlijk, en geloof me, hij zet hem op de post van zodra je mail hem bereikt op "dennisgonzalezx@aol.com".

Bekijk hieronder een video van Yells At Eels die Ornette Colemans Happy House coveren (geen verder verband met deze CD)

For the English version, click HERE

Billy Stein Trio - Hybrids (Barking Hoop, 2006) ***½

2007-07-22T18:13:00.000+02:00

Op zijn debuutalbum brengt gitarist Billy Stein samen met bassist Reuben Radding en drummer Rashid Bakr een interessante tussenvorm van vrije improvisatie en post-bop. De drie muzikanten zoeken en draaien om elkaar heen, muziek creërend die verrassend is, soms herkenbaar, soms ritmisch, maar nooit eentonig. Stein zelf speelt gitaar als een dirigent, met zijn zachte toon en zijn dito aanwezigheid geeft hij vooral de indruk de twee andere groepsleden richting te willen geven en aan te zetten om hun ding te doen. En dat doen ze ook. Radding en Bakr zijn geen onbekenden in de meer avant-garde jazz, maar hier laten ze zich van hun meest toegankelijke kant horen, en ze doen dat behoorlijk knap. Tot echte melodieën of thema's komt het niet, wel tot een wervelend ritmisch geheel van klank en tegenklank, nooit opdringerig, wel creatief.

For the English version, click HERE

Ethnic Heritage Ensemble - Hot 'n' Heavy (Delmark, 2007) ****

2007-07-21T22:23:00.000+02:00

Percussionist Kahil El'Zabar heeft twee groepen waarmee hij met de regelmaat van een klok CD's produceert : het Ritual Trio en het Ethnic Heritage Ensemble, dat meestal een kwartet is. Muzikaal, noch qua effect zijn er geen wezenlijke verschillen tussen beide bands, alleen de andere bezetting zorgt voor een andere invulling. De muziek is sterk ritmegedreven, met een vaste aanstekelijke groove die wordt aangehouden, wat de soloisten de kans geeft om voluit te gaan op een spirituele queeste, gebouwd rond vaak mooie lange melodielijnen. Sfeer, enthousiasme, aanmoediging en interactie tussen de muzikanten staat centraal, niet altijd uitbundig, soms ook ingetogen, maar altijd ritmisch en met veel ruimte. Het grootste verschil tussen beide bands is dat het Ritual Trio bestaat uit percussie, bas en trompet of sax, terwijl het Ethnic Heritage ensemble bestaat uit percussie, de trombone van Joe Bowie, de sax van Ed Wilkerson, of zoals hier, van Ernest Dawkins, al dan niet aangevuld met de gitaar van Fareed Haque. En het repertoire is absoluut identiek : El'Zabar klassiekers zoals "Ka-Real", "Ornette", "Love Outside Of Dreams", "Ancestral Song", "Alika Rising", "Papa's Bounce", enz. worden door beide bands op meer dan één CD gebracht. And who cares? Maar deze CD brengt een totaal nieuwe songlist. En Joseph Bowie op trombone is vervangen door Corey Wilkes op trompet en flugelhorn (soms samen!). Nogal wat veranderingen dus, maar muzikaal niet. De composities blijven ritmisch, de melodieën mooi, de arrangementen eenvoudig, de percussie absoluut fabuleus en het spelgenot van de muzikanten een plezier om te horen. En ze zijn altijd best live te horen, in een kleine zaal, intimistisch en dichtbij. En dan reageert het publiek zoals op dit album : goed, spontaan, enthousiast, deel van het geheel. En de muzikanten geven echt een prima invulling aan El'Zabars composities : Corey Wilkes is absoluut sterk, Dawkins beheerst, met warme toon, Haque geeft de nodige harmonische ondersteuning en soloot knap als het nodig is, en El'Zabar zelf is onovertroffen als percussionist, maar evenzeer als bespeler van de Afrikaanse "thumb piano", zo ongeveer zijn handelsmerk. Dit is mainstream in zijn meest vrije vorm, of freejazz in zijn meest melodische en ritmische variant, en ook aan dit soort categorieën heeft El'Zabar lak, als het maar klinkt, ruimte biedt en spiritueel is. En dat is het zeker, en fun bovendien. Aanrader.

Hier is ook een DVD versie van.

Luister naar samples :

Major To Minor
MT
Hot 'n' Heavy
There Is A Place
Black As Vera Cruz

For the English version, click HERE

Jacek Kochan - One Eyed Horse (Gowi Records, 2005) ****

2007-07-18T22:33:00.000+02:00

Nog een opmerkelijke CD van Poolse origine : drummer Jacek Kochan, met meestersaxofonist Greg Osby en Franz Hautzinger op trompet. Krystyna Stanko leent haar stem op enkele amper hoorbare plaatsen. En dit is een onwaarachtig knappe CD. De muziek van Kochan is ritmisch, funky zelfs, maar free tegelijkertijd, met prachtige melodieën en samenspel, tegen een beheerste achtergrond van electronica en ambient sounds. Dit is moderne jazz op zijn best, en muziek waar vele pseudovernieuwers van vandaag nog wat van kunnen leren : dit is echte muziek, hier zit energie en intensiteit in, knappe muzikale constructies, veel afwisseling, echte creativiteit, echte emotie. De CD bestaat uit 15 relatief korte tracks, meestal uitgaand van een (sterk) ritmisch patroon, vaak elektronisch vervormd, en wat DeJohnette op Bitches' Brew doet, imiteert hij als de beste : dat ritme erin houden door minimaal maar in hoog tempo op die hihat te blijven meppen, terwijl sax en trompet er bovenuit solo'en, in flarden, of traag melodisch, om dan opnieuw het heft in eigen handen te nemen en echt te tonen wat er uit zo'n drumkit qua ritmes te halen valt. Kochan is een topdrummer, punt. Maar ook Greg Osby en Frantz Hautzinger voelen zich prima thuis in deze omgeving, of het nu gaat om de meer uptempo stukken, de free of de funk-omgeving, of de traag melodische, het past allemaal perfect, niet te braaf, wat aan de ruwe kant, maar toch zeer toegankelijk, en alles in dezelfde lijn, zonder stijlbreuken. Zijn werkelijke verdienste is dat hij de elektronica als een functioneel element ten dienst van de muziek stelt. En die primeert duidelijk. Echt de moeite.

Luister naar :
Rift
Drop
Sun Doesn't Know She Is A Star
Fear No More (integraal)
Simoom (integraal)

For the English version, click HERE

Carla Bley & Paul Haines - Escalator Over The Hill (JCOA, 1971) *****

2007-07-16T23:53:00.000+02:00

Weinig CD's hebben een zo uniek profiel als dit album van Carla Bley, en hoe je de muziek moet omschrijven is me een raadsel : een freejazz fusion wereldmuziek avant-garde opera lijkt nog de beste omschrijving, je krijgt het immers allemaal te horen, magistraal, bombastisch, walsend, hoempa-end, krijsend, rockend, spookachtig, enerverend, krankzinnig, paardenmolend, absurd, jammerend, huilend, dreigend, opzwepend, verpletterend, filmisch, ontwrichtend, smartlappend, chaotisch, ....

Neem een orkest met de toenmalige absolute crème-de-la-crème van de moderne jazz : Don Cherry, Gato Barbieri, Roswell Rudd, Karl Berger, Sam Brown, Charlie Haden, Paul Motian, Enrico Rava, Perry Robinson, Michael Mantler, Leroy Jenkins, Ron McClure, Jimmy Lyons, Carla Bley zelf uiteraard, en voeg daar nog een tiental bijkomende blazers bij. Voeg daar wat nieuwe vedetten uit de rock-muziek aan toe, met onder andere Linda Ronstadt op vocals, Jack Bruce (van Cream) op zang en bas, Don Preston (Mothers of Invention) op Moog synth, en natuurlijk John McLaughlin op gitaar, en nog enkele andere zangeressen zoals Jeanne Lee en Sheila Jordan.

Neem een theater-auteur die de meest waanzinnige en absurde teksten neerpent die in opera-stijl, rock-'n'-roll stijl, in musicalstijl, roepend, of zelfs gewoon worden gezongen of gesproken, alleen of in koor, begeleid of niet : en die vol ernst zinnen zingen als :

"It's in the lobby
of Cecil Clark's
that people raised
for one thing
like cows
for milk
and chickens
for legs
vote for something
weak
and to the point
riding the escalator
over the hill

vote for something
weak
and to the point"

... en Carla Bley maakte van dit alles iets muzikaals unieks.

Dus - benader deze muziek zonder enige vooringenomenheid, laat jezelf meeleiden in een verhaal zoals je er nog nooit één hoorde, vergeet je andere muzikale noties en verwachtingen, verlaat de veilige haven van je kennis en vaste patronen, en .... neem die verdomde roltrap.

(... en vraag me niet waar het over gaat!)

"Stop refusing to explain
Give up explaining"

For the English version, click HERE

Gato Libre - Nomad (Nomansland Records, 2007) ***½

2007-07-15T23:17:00.000+02:00

De echtgenoten Natsuki Tamura (trompet) en Satoko Fujii (normaal piano, maar hier enkel op accordeon), hebben iets met katten (niet enkel bij Gato Libre, maar ook op enkele van hun andere CD's staan katten op het hoesje). Daarnaast zijn beiden muzikale duizendpoten. En hun "Gato Libre" band kan niet verder verwijderd liggen van hun orchestrale of avant-gardistische werk. Ik nodig iedereen met open oren en een sterk hart om eens te luisteren naar "Hada Hada" van Tamura, de meest onwaarschijnlijk harde electronic industrial free jazz, een genre dat enkel op dat album voorkomt. "Nomad" situeert zich aan het andere uiterste van het spectrum, toegankelijke, op Europese muziek gebaseerde jazz, met Franse musette, Weense walsjes, Schotse dansjes, wat klezmer, een beetje flamenco, en dat alles vol melancholie en sympathie. De titel "Nomad" houdt in dat op elk nummer een andere Europese stad wordt aangedaan, en een lokaal muziekje wordt dan keurig ingepakt met een strik rond, om teruggezonden te worden naar het vaderland. De andere twee Europeanen van dienst zijn Kazuhiko Tsumura op akoestische gitaar en Norikatsu Koreyasu op bas. Dit is lichte, frisse, aanstekelijke kamermuziek, en de combinatie van de vier instrumenten, samen met de meersterlijke beheersing ervan door het kwartet, maakt dit een CD die ver uitsteekt boven de middelmaat van gelijkaardige projecten.

Luister naar In Krakow, In November - en vergelijk met hetzelfde nummer op hun trompet-piano album

For the English version, click HERE

Exploding Customer - At Your Service (Ayler Records, 2007) ***½

2007-07-15T23:00:00.000+02:00

Dit is het derde album van de Zweedse band Exploding Customer op het Ayler Records label, and het eerste dat in de studio werd opgenomen, and dat is eigenlijk jammer, want het genre muziek dat deze jongens brengt, roept om een publiek omdat de onmiddellijke interactie met de zaal een verrijking betekent. Desondanks is hun soulvolle funky benadering van freejazz enthousiasmerend genoeg, maar toch ben ik verbaasd om bij het eind van elk nummer geen applaus te horen. De band bestaat uit Martin Küchen op alto en tenor, Tomas Hallonsten op trompet, Benjamin Quigley op bas en Kjell Nordeson op drums. Hun muziek is fun, levendig, slim en prima gebracht. Dit is geen grensverleggende muziek, maar je zal er van genieten van het begin tot het eind, dankzij de prima composities, het prima samenspel, de afwisseling in de muziek, de bijna dansbare funk, en toch worden ook hart en geest niet vergeten, want de CD bevat ook enkele tragere, meer introspectieve stukken, zoals het lange en prachtige "The Supply And Demand Of Love And Hate", en niet te vergeten de afsluiter : het ontroerende nummer "Els Segadors" van Charlie Haden. Aangeraden voor wie houdt van technisch knappe funky en gevoelige free bop zonder pretentie.

Te bestellen bij Ayler

For the English version, click HERE

Marc Ribot - Asmodeus, Book Of Angels, Vol. 7 (Tzadik, 2007) *****

2007-07-12T23:11:00.000+02:00

Het is nooit goed om te snel een recensie te schrijven. Beter eerst een paar keer luisteren, dan nadenken en dan zorgvuldig iets bij elkaar pennen. Alleen, deze CD leent zich daar niet toe. Dit is rechtoe-rechtaan instrumentale hardrock van Marc Ribot op gitaar, Trevor Dunn op bas en Calvin Weston op drums. De CD begint hard, full speed, alle registers opentrekkend, alle knoppen open en pedalen ingedrukt en Ribot's elektrische gitaar geeft er een lap op, ondersteund door de explosieve ritmesectie. Maar het wonderlijke is : Ribot geeft 40 jaar elektrische gitaargeschiedenis op één CD, van Hendrix over fusion over punk over avant-garde, inclusief de huidige metalcore of dark ambient of gothic metal of hoe heten al die dingen, van bluesy solo's ("Yezriel"), over strakke razendsnelle unisono thema's ("Cabriel"), veel power chords, tot traag loodzwaar gebonk ("Zakun") en waanzinnige geluidsorgasmes. En het is werkelijk fantastisch, zonder meer één van de beste gitaartrio albums ooit gemaakt. We kennen Ribot van zijn knappe, fijnzinnige begeleiding van Tom Waits, en zijn eigen halfklassieke akoestisch werk, zijn avant-gardewerk met zijn eigen bands, zijn begeleiding van de Lounge Lizards, zijn lyrisch gitaarwerk in de Bar Kohba ensembles van John Zorn, of nog zijn latin top-sellers met de valse Cubanen, maar dit, dit is buiten en boven elke vergelijking. Dit is de gitaarmuziek waar alle rock-gitaristen van kunnen dromen, technisch knap, compositorisch knap, snel, gedreven, ritmisch gevarieerd, qua gitaarstijlen gevarieerd, maar hard, hard en nog eens hard, en snel, snel, snel, zonder één moment rust. Ik heb hier al enkele keren luidop zitten lachen van plezier bij het horen van zoveel beheerst geweld. En beheerst is het woord, hier staan geen oeverloze solo's op, slechts één nummer bereikt de tien minuten. Misschien wel het belangrijkste is dat dit inderdaad allemaal songs zijn die uit het Masada songbook komen, klezmer qua toonladder, maar op geen enkele manier te vergelijken met de andere "Books of Angels", dit lijkt me meer het album van de Fallen Angels te zijn. Het succes ervan mag zeker niet alleen op het conto van Ribot worden geschreven, want Dunn en Weston zijn verbluffend, de eerste hoe hij meegaat met de gitaar en het geheel ondersteunt, de tweede door de ongelooflijke snelheid van uitvoering. Wonderlijk, een muzikaal statement van jewelste, instrumentale waanzin tot in het extreme, en toch blijft het allemaal nog melodisch en lyrisch, wonderlijk.

Luister naar sound samples (kwaliteit is wel ondermaats)

Yezriel
Cabriel
Zakun
Dagiel
Mufgar

For the English version, click HERE

Marcel Khalife - Taqsim (Nagam Records, 2007) ***½

2007-07-12T22:54:00.000+02:00

Marcel Khalife is een Libanese oud speler en componist, die, gelukkig, zichzelf wat inperkt en een trio-album heeft gemaak, dat in tegenstelling tot zijn orchestrale, bijna filmische werken, een intimitischer en gevoeliger benadering heeft. Hij speelt hier samen met de Oostenrijkse modern jazz bassist Peter Herbert, die als voornaamste sparring partner fungeert op dit album, af en toe ondersteund door Bachar Khalife op percussie. Het album bestaat uit drie lange nummers die uiteraard Arabisch van inslag zijn, maar toch ook moderne, jazzy elementen bevatten, twee muziekgenres die perfect op elkaar kunnen inspelen door hun openheid, hun focus op improvisatie en instrumenteel meesterschap. De echte kracht van dit album ligt in de kwaliteit van het samenspel, dat inderdaad zeer sterk is. Khalife's doel van het album is om een eerbetoon te brengen aan de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, leuk maar hier heb ik verder geen boodschap aan. Toch knappe muziek.

Kijk naar een video van één van hun optredens.

For the English version, click HERE

Ilmillieki - Take It With Me (Tum Records, 2006) ***½

2007-07-12T18:26:00.000+02:00

"Take It With Me" is het tweede album van de jonge Finse band Ilmillieki, die bestaat uit Verneri Pohjola (tp), Tuomo Prättälä (p), Antti Lötjönen (b), Olavi Louhivuori (dr). Hun muziek is rustig, beheerst, meditatief, creatief, met sterk gestructureerde songs die veel ruimte laat voor vrije improvisatie, en doet bij momenten wat denken aan het Lemon Juice Quartet. Je zal er in elk geval niet van gaan dansen, maar dat is ook niet de bedoeling. De titelsong "Take It With Me" is gebaseerd op een song van Tom Waits, maar ook "Porcelain" van de Red Hot Chili Peppers wordt gecovered en "My Favorite Plum" van Suzanne Vega. Toch is dit niet de zoveelste Bad Plus-achtige band die gekende popsongs covert, nee, daarvoor is deze muziek te authentiek, hun inspanning te gemeend, meer kunst dan entertainment. En ik vind in alle eerlijkheid hun eigen composities een stuk sterker dan de covers. Echt de moeite waard voor wie houd van ingetogen vrijheid.

Beluister fragmenten op MySpace

For the English version, click HERE

8 Bold Souls - Sideshow (Arabesque, 1992) *****

2007-07-11T14:23:00.001+02:00

Uit het lijstje van de jazz-albums die ik fenomenaal vind, breng ik af en toe een recensie.

8 Bold Souls is de band van Ed Wilkerson, die gekenmerkt is voor de diepe klank van zijn blazerssectie en de boeiende kruising tussen sterk georchestreerde en gestructureerde stukken en de zeer vrije improvisaties. De emotionele en muzikale kracht van dit 8-koppig ensemble is relatief uniek en ook vrij herkenbaar. De band bestaat uit Ed Wilkerson Jr - tenor, alto en bas saxofoon, clarinet en alto clarinet; Mwata Bowden - clarinet, bariton, en tenor; Robert Griffin - trumpet and flugelhorn; Isaiah Jackson - trombone; Aaron Dodd - tuba; Naomi Millender - cello; Harrison Bankhead - bas en Dushun Mosley - drums en percussion. Luister naar het begin van "Black Herman" hier onderaan en je zal meteen een idee hebben van wat deze blazers kunnen oproepen aan donkere dreiging, met een economische baslijn en dito drums, na vijf minuten onderbroken door krachtige hoge toonstoten, een tempowisseling en dan slaat de swing in de pan, met knap solowerk van alle blazers, maar ook van cello en bas. Dit album brengt ook één van de beste versies van Ornette Colemans "Lonely Woman", beginnend met een lang, snijdend, hartverscheurend duo van cello en bas dat de absolute droefheid van verpletterende eenzaamheid prachtig uitdrukt, dan nog geaccentueerd door het invallen van de blazers. Alleen dit nummer al maakt de aanschaf van deze CD een must. Niet vernieuwend, wel een prachtige synthese van big band, freejazz en bop. Creatief met knappe expressiviteit.

Luister naar sound samples (hoewel te kort voor deze lange nummers)

Black Herman
Glass Breakers
Lonely Woman
Sideshow
Light On The Path

For the English version, click HERE

IN A SENTIMENTAL MOOD : BELGIAN FEMALE PIANO PLAYERS

2007-07-10T23:59:00.000+02:00

(voor Nathalie)

De twee beste mainstream/world jazz CD's ooit door vrouwelijke Belgische jazz-muzikanten gemaakt, hebben veel gemeen met elkaar, al was het maar de zoektocht naar absolute perfectie en het samengaan van strakke composities met emotionele kracht en instrumentele virtuositeit. Voorts hebben beide pianisten een openheid naar de wereld die typerend is. Myriam Alter is van joods-spaanse oorsprong, en groeide op in een omgeving waarin zowel Spaanse, Italiaanse, Zuid-Amerikaanse, als klassieke muziek op het dagelijks menu stonden. En Nathalie Loriers omringt zich met muzikanten van Italiaanse, Joegoslavisch-Jordaanse, Frans-Algerijnse en Belgische oorsprong. België, de melting pot van de wereld...

Myriam Alter - If (Enja Records, 2003) *****

Dit album is van een verbijsterende volgehouden melodische schoonheid, elegantie, rake frasering, ritmische fijnheid, kortom schitterend. Dit is mainstream jazz op zijn best : herkenbaar maar toch creatief, emotioneel zonder opdringerig te zijn, intimistisch met een duidelijke muzikale visie. Eén van de meest verrassende aspecten van dit album is dat de Belgische pianiste/componiste het pianowerk overlaat aan Kenny Werner in plaats van zelf te spelen. Volgens Myriam Alter is Werner de betere pianist en zij de betere componist, en toch is het me niet helemaal duidelijk, maar het blijkt in elk geval een succesvolle keuze te zijn. De andere muzikanten mogen er ook zijn, Dino Saluzzi op bandoneon, John Ruocco op clarinet, en de Masada ritmesectie : Greg Cohen op bas en Joey Baron op drums. Wat dit ensemble brengt is het muzikaal equivalent van een praline van het beste soort. Hoogkwalitatieve ingrediënten, het smelt in de mond, is zeer zoet, maar met een krachtige, degelijke smaak, het resultaat van een vakkundig en virtuoos proces. En je wil zeker meer. En het verrassende is dat het smeltproces ergens binnenin de luisteraar plaatsvindt, zo hartverwarmend mooi is dit album. Dit is mijlen verwijderd van freejazz, mijn excuus hiervoor, maar ik heb ook een zeer sentimentele kant die mainstream van uitzonderlijk niveau wel kan genieten. En dit album behoort hier zeker toe. Esthetisch, elegant, verfijnd, emotioneel, licht, ...

Listen to sound samples

Waking Up
Home
If I Think Of It
Moving Somewhere
Where You Belong

Nathalie Loriers Chemins Croisés - L'Arbre Pleure (De Werf, 2006) ****

Een ander Belgisch album, "L'Arbre Pleure", dat gerust naast Myriam Alter kan staan, komt van de Belgische pianiste Nathalie Loriers en haar band Chemins Croisés, met Gianluigi Trovesi op clarinet, Karim Baggili op oud, Philipppe Aerts op bas en Joël Allouche op drums. De bezetting van de band en de naam geeft al aan dat hier veel verschillende invloeden aan het werk zijn, Europese, Arabische en Amerikaanse (jazz, weet je wel). De vergelijking met Myriam Alter gaat op in de zin dat de composities sterk zijn, de muzikanten (en dan vooral Trovesi en Loriers zelf) een stuk boven de middelmaat, en een zeer sterke muzikale eenheid en emotionele spankracht het hele album ondersteunt. De toon heeft niet het melancholische van Myriam Alters "If", af en toe is er wat vreugde tussen, zoals in "A Pas Feutrés" (verwijzend naar haar kat?) of "Mister Lee". Het leuke van dit album is dat de vanzelfsprekendheid van de melodieën en het samenspel een melodische en ritmische complexiteit verbergt, en die moet je als luisteraar uiteraard niet opmerken, als je de kracht van het geheel maar met plezier ervaart. En die spelvreugde die druipt gewoon van het geheel af. Prachtig. Voor de kalmere momenten.

Luister naar Sound Samples :

Kalila Et Dimna
L'Arbre Pleure
L'Auberge Des Femmes

For the English version, click HERE

Roscoe Mitchell Trio - No Side Effects (Rogue Art, 2006) ***

2007-07-10T22:06:00.000+02:00

Roscoe Mitchell is natuurlijk één van de absolute boegbeelden van de freejazz, lid van het Art Ensemble of Chicago voor vele jaren, en nu al enkele jaren productief in kleinere settings, duo's en trio's. Op deze dubbelaar brengt hij samen met Harrison Bankhead (bas, cello) en Vincent Davis (drums) 24 composities die variëren van 2 minuten tot bijna 14 minuten. Het trio improviseert op een zeer strakke opgelegde structuur, en het samenspel en het technisch vernuft van de drie muzikanten, maar zeker van Mitchell zelf, staan buiten kijf. Alleen ... alleen ontbreekt hier voor mij één van de wezenlijke aspecten van muziek : soul! Dit is allemaal zeer doordacht, zeer knap gedaan, maar waar zit die pijn, die angst, die droefnis, die vreugde, dat plezier, en al die andere gevoelens die muziek hoort op te roepen. Af en toe worden alle remmen losgegooid, zoals in het lange "Parched Plains" of "Enfold" of "Shake Up", maar voorts komt deze CD uitermate beheerst en ingehouden over, en komt naar mijn bescheiden mening al bijna in de buurt van moderne klassieke muziek, soms esthetisch mooi en creatief. Maar toch... Emotie, Roscoe, emotie ...

For the English version, click HERE

Brian Groder - Torque (Latham, 2006) *****

2007-07-09T22:17:00.000+02:00

Je moet het maar doen, het Sam Rivers Trio uitnodigen voor een gezamenlijke CD, dat is net of je zelf gaat vragen of je als vijfde wiel aan de wagen mee mag. Voor wie het nog niet mocht weten : Sam Rivers heeft zowat alle jazz-watertjes doorzwommen in zijn 83-jarige leven, maar heeft met zijn geweldige tenor vooral de avant-garde en freejazz opgefleurd. En wel, Brian Groder is erin geslaagd om samen met Rivers en zijn ritmesectie, Doug Mathews op bas en Anthony Cole op drums, een dijk van een album te maken. Brian Groder is een New Yorkse trompettist die op dit album niet alleen muziek maakt alsof hij al jaren met dit trio toert, maar er tegelijk in slaagt om een gezamenlijke taal te ontwikkelen die het midden houdt tussen free, avant-garde en bop. Met uitzondering van de zeer schaarse unisono thema's tussen sax en trompet, bestaat dit album uit zeer melodieuze ontdekkingstocht naar samenspel en klankkleur, met zeer veel ruimte voor improvisatie. Het album bestaat uit enkele stukken waar de hele band mee doet, maar ook met duo's, beginnend met Cole ("Spellcast"), met Rivers alleen (op fluit "Behind The Shadows", of sax "Camouflage"), dan met de bas ("Iota", "Jingo"). Het album eindigt dan weer met een duo van trompet en drums. En ongeacht de configuratie, dit is schitterende muziek, die zowel freejazzers als mainstreamers zal bekoren, door zijn absolute muzikale vrijheid, openheid en visie, maar tegelijk door zijn toegankelijke gevoeligheid, melodisch en ritmisch plezier. Groder is uiteraard de centrale muzicerende figuur, maar de intensiteit en de diepgang die hier wordt gebracht is de verdienste van de ganse band. En het meest verbluffende is dat Sam Rivers op alle vlak met Groder meegaat, alsof hij het alter ego van de trompettist is, maar dan op sax. De man zijn kunnen, inlevingsvermogen en muzikaal begrip is verbijsterend. Alles wat hier wordt gebracht is een succes. Een must!

Luister naar sound samples :
Spellcast
Betwixt
Diverging Orbits
Involution
Tragic Magic
Behind The Shadows, Part II
Iota
Oculus

For the English version, click HERE

Ulrich Drechsler - Humans & Places (Cracked Anegg, 2006) ****

2007-07-09T00:17:00.001+02:00

Allaboutjazz leidt de recensie over dit album in met volgende zin : "Ulrich Drechsler asks and answers the question: how can the saddest music in the world be delivered with so much hope?" en ik vind dit een zeer accurate omschrijving van deze CD. Dit is mainstream jazz met zeer open visie, en Drechsler creëert iets unieks voor zijn debuutalbum. Zijn basclarinet kleurt inderdaad de ruimte in tussen enkele van de diepere menselijke emoties, tussen droefnis en hoop, tussen melancholie en vreugde. Zoals ik al eerder deed, zal ik Myriam Alters "If" als een referentie nemen : de intimiteit van kamermuziek, een zeer lichte tred, zorgvuldig gecomponeerde composities, uitstekend samenspel, een gevoel van breekbaarheid op alle nummers, prachtige melodieën, en droefnis, droefnis, droefnis, ... van een intensiteit die je in stukken dreigt te doen vallen terwijl je luistert. Dit is jazz met een interessante mix van Europese stads- of straamuziek, gecombineerd de Amerikaanse blues feeling, nogal sterk verwant aan Gianluigi Trovesi of Tomasz Stanko. De leden van de band zijn absoluut uitstekend, met Tord Gustavsen op piano, Oliver Steger op bas, Jörg Mikula op drums en Peter Ponger op piano op twee stukken. Knappe muziek.

Listen to some sound samples

For Andy, Dedicated To Desi
Soulmates
Graceful Touch
O-S-K
First Step

For the English version, click HERE

Ravish Momin's Trio Tarana - Miren (Clean Feed, 2007) ****

2007-07-08T13:10:00.000+02:00

Percussionist Ravish Momin komt met een nieuw Tarana Trio, Jason Kao Hwang op viool wordt vervangen door Sam Bardfeld, en Brandon Terzic vervangt Shanir Ezra Blumenkranz op "oud". De muziek krijgt er een heel andere klankkeur door, ondanks het feit dat de instrumenten dezelfde zijn. Net zoals op "Climbing The Banyan Tree" zijn de ritmes en ritmeveranderingen een centraal gegeven, alleen is alles een stuk intenser dan op de vorige. Momins benadering valt moeilijk in een hokje te vatten. De wereldmuziekinvloeden zijn prominent aanwezig, en dan voor de Indiaanse ritmes, soms is de basis van de melodie eerder in de folk terug te vinden, en eerder in de Europese dan in de Aziatische, toch gaat de echte kracht van de CD uit van de improvisaties. Het vioolspel van Bardfeld is minder abstract, minder gevarieerd dan dat van zijn voorganger, maar een stuk hypnotischer, hij schrikt er niet voor terug herhalingen op te zoeken, waarbij hij de noten telkens met een andere intensiteit aansnijdt, en dat mist zijn effect niet. De "oud" is hier een stuk prominenter aanwezig, want voor Blumenkranz was bas het eerste instrument, en de oud kwam slechts op enkele nummers aan bod. En Terzic is goed, hoewel het nogal ondankbaar is om met een instrument dat weinig volume heeft, te moeten optornen tegen het bonkend drumwerk van Momin, zoals in het titelnummer, de oud komt dan ook het best tot zijn recht als die echt solo speelt, zoals in het begin van "What Reward" of begeleid wordt door zeer lichte percussie, zoals in "Tehra" of "Fiza". Dit is een knappe CD, met sterke emotionele draagkracht en spanning, die ik kan aanraden aan iedereen die belangstelling heeft voor de combinatie van freejazz en wereldmuziek.

Listen to sound samples

Tehra
Fiza
Ragalia
Miren
What Reward?
Fiza

For the English version, click HERE

Martin Speicher - Shapes & Shadows (Clean Feed, 2007) ****

2007-07-08T11:09:00.000+02:00

Freejazzers, rejoice! Hier is een sax trio dat werkelijk subliem is. Martin Speicher (sax en clarinet), Georg Wolf (bas) en Lou Grassi (drums), brengen vrije improvisatie van topniveau. Ik kende enkel Grassi van zijn schitterende Avanti Galoppi CD, want de twee andere muzikanten waren me onbekend, en ten onrechte, want wat ze hier tentoon spreiden is zeer sterk. Hier wordt naar elkaar geluisterd, hier wordt samen gezocht en gevonden, met zeer veel afwisseling per nummer, nu eens intens en gejaagd, dan weer zacht en melancholisch. Speicher heeft een warme toon, ook als hij er hard tegenaan gaat, Wolf biedt knappe telepathische interactie en Lou Grassi blijft het geheel voortjagen met krachtig drumwerk. Het album begint al veelbelovend met "Please, Confirm", dat licht dansend met losse tonen begint, dan evolueert naar een absoluut niveau van lang volgehouden hoogspanning, om weer lichter te eindigen. "Le Star" biedt traag zoekend werk, met Speicher die de hoge tonen van zijn sax opzoekt, iel, droevig, maar ook krachtig. "Claire's Net" begint dissonant abstract, met Speicher op basclarinet en Wolf op arco bas, en hoewel er niet echt kan gezegd worden dat er een melodie ontstaat, is het wonderlijk om te zien hoe uit die losse clusters van noten een muzikale eenheid ontstaat die moeilijk te definiëren valt. En dat geldt ook voor de rest van het album. De strenge zelfbeheersing en de gemeenschappelijke focus van deze band bij het creëren van hun muzikale visie is heel sterk, en het resultaat mag er zijn. De titelsong sluit de CD af, met Martin Speicher opnieuw op bas clarinet, en dit is zonder enige twijfel het hoogtepunt van het album, eindigend in droevig jankende, huilende tonen zoals je ze zelden zal gehoord hebben. Verwacht geen vaste melodie of ritmes, maar wel een creatieve, intense en impactvolle brok muziek.

Downloadbaar via http://www.emusic.com/.

For the English version, click HERE

Uri Caine Ensemble Plays Mozart (Winter & Winter, 2007) ***(*)

2007-07-05T23:18:00.001+02:00

In het middelbaar onderwijs kregen we een demonstratienamiddag met François Glorieux, die elke suggestie van een melodie die een leerling voorstelde op zijn piano speelde op de wijze van Mozart, Beethoven, The Beatles, Jerry Lee Lewis of Thelonious Monk, of het nu ging om Strawberry Fields Forever of om het nationaal volkslied. Knap gedaan, leuke namiddag. Maar dat gevoel van kunstgrepen bekruipt me ook bij het beluisteren van Uri Caine's bewerking van Mozart. Caine is een prima pianist en ook een meester in de arrangementen, dat bewijst hij bij elke nieuwe CD opnieuw. Ook de andere muzikanten hier zijn top of the bill : Chris Speed (cl), Drew Gress (b), Jim Black (d), Nguyen Le (g), Ralph Alessi (tr) en Joyce Hamman (v). Zo te horen hebben enkel Black en Nguyen Le geen klassieke scholing gehad, de anderen trekken meer dan behoorlijk hun streng. De meeste stukken van Mozart die Caine aanbiedt behoren bij de gekendste piano- of operastukken, en hij brengt ze met zijn ensemble telkens deels klassiek, en deels in een totaal andere vorm (chaotisch, free, Turks, ...). Alleen vind ik dat hij er muzikaal niets mee doet. Dit is spielerei zoals François Glorieux, circus maar geen kunst. Maar knap gebracht, ongelooflijk knap. Wat moet ik hiervan denken? En toch geniet ik hiervan bij momenten. De melodietjes van Mozart zijn leuk, zijn ensemble doet er nog leukere dingen mee ook. Maar wat dan nog? Dit is entertainment van het hoogste niveau. Maar geen kunst, maar toch leuk. Wat moet ik hier nu in godsnaam van denken....????

For the English version, click HERE

Henry Kaiser - Invite The Spirit & Invite The Spirit 2006 - ***

2007-07-04T22:33:00.000+02:00

Henry Kaiser is ook een duivel-doet-al : rock gitarist, jazz gitarist, experimenteel gitarist, maar hier gaat hij de zen-toer op met San Won Park op kayagum, een Koreaanse 12-snarige siter, en met Charles K. Noyes op percussie. Ik ken niets van Aziatische muziek, om eerlijk te zijn moet ik toegeven een afkeer te hebben van Chinese muziek, of van de Japanse muziek die je soms in films ziet. Ik kan dus onmogelijk voor elk nummer oordelen of deze muziek authentiek is, en waar ze werd beïnvloed door het experimentalisme van Kaiser. Ok, je hoort hem natuurlijk elektrische gitaar spelen, vervormd en al, maar of dit experimenteel is weet ik niet, want San Won Park klinkt in mijn oren zelfs nog experimenteler. Wat er ook van zij, deze muziek is mooi, en heeft het effect van Japanse tekeningen : liever enkele rake trekken op een wit blad, als het maar de juiste zijn, dan een gevulde tekening zonder verfijning. Deze muziek is niet meer dan wat getokkel, met heel veel ruimte tussen, met af en toe een aanzet tot melodie, maar nooit echt. Soms is de muziek absoluut bizar, en je moet ook wat wennen aan vreemd gezang af en toe, maar eenmaal je in de sfeer bent, is dit best te genieten. Het eerste album dateert van 1983 (Celluloid), nu is Invite The Spirit 2006 uit bij Tzadik.

For the English version, click HERE

Mahavishnu Orchestra - Between Nothingness & Eternity - ****

2007-07-03T17:59:00.000+02:00

Als ik de recensies lees over Mahavishnu is dit zogezegd één van de mindere albums, de "zwanezang", "slechte geluidskwaliteit", "niet gesofistikeerd", dat soort onzin. Welaan critici, luister nog eens naar dit album. Sta op uit jullie luie zetel en luister eens echt naar dit album. Dit is muziek met een energie en een kracht waar je in alle andere Mahavishnu CD's vruchteloos zit op te wachten. Alle - ik wik mijn woorden - alle andere Mahavishnu CD's zijn Kitch met grote K, zoals al eerder eens gemeld, maar dit is de real deal. De studio is de dood van McLaughlin, hij kan zich immers niet beheersen en maakt van zijn muziek wansmakelijke gedrochten zoals een huismoeder nog een beeldje, en nog een kleedje en nog een beeldje op de kast in de huiskamer plaatst om toch maar geen open ruimte te laten. Maar zo niet deze live CD. Die is hard, sober en echt. Hier wordt gesolo'd tegen snelheden die je niet kan bevatten, en niet alleen door John McLaughlin, maar door alle muzikanten : Jerry Goodman, Billy Cobham, Jan Hammer, Rick Laird, en het op en top sublieme is dat die snelheid, die waanzinnige razernij van notenneukerij gewoon niet stopt, dit is veertig minuten aan een stuk een sneltrein die door het heelal suist, daverend, denderend, alles en nog wat voorbijvliegend en voorbijschietend. En de muziek? Vergeet de muziek als compositie, daar gaat het niet om. Luister naar die muzikanten, hoe ze energie omzetten in geluid, hard-hitting, snel, sneller, snelst. Ik wilde dat ik er bij was, die avond in Central Park. Gelukkig is dit ooit opgenomen. Vlieg mee!

For the English version, click HERE

Jerry Granelli's V16 - The Sonic Temple (Songlines, 2007) ***

2007-07-02T23:21:00.000+02:00

Ik weet niet goed hoe je het genre van Jerry Granelli's V16 kan noemen. Free rock is misschien nog de beste omschrijving. Alleen de bezetting al is niet echt typisch voor jazz : twee elektrische gitaren, elektrische bas en drums. Vader Jerry speelt drums, zoon J. Anthony speelt bas, Christian Kögel en David Tronzo gitaar, en met uitzondering van zoon J.A. is dit dezelfde band als hun V16 Project van enkele jaren geleden, die iets coherenter was dan deze. David Tronzo is waarschijnlijk de meest gekende muzikant op dit album, vanwege zijn samenwerking met Sex Mob, de Lounge Lizards, Slow Poke en Michael Blake. Deze dubbel-CD brengt twee live versies van dezelfde set, opgenomen met een dag verschil. De songs en ook de volgorde ervan is dezelfde op CD1 als op CD2. Interessant voor de geïnteresseerden om de verschillen te zoeken, en na te gaan waar de afspraken stoppen en de improvisatie begint. Dit is geen wereldschokkende muziek, wel rustige creatieve improv die eens een ander geluid brengt in de moderne jazz. "Old Neighborhood" is de mooiste song van het album. Felicitaties voor de 67-jarige Jerry voor zijn doeltreffende maar zelfverloochenende aanwezigheid op het album. Zelfs "It's A Man's World" staat op dit album, in een best te pruimen versie. Maar als geheel misschien toch iets te braaf naar mijn zin.

Het album kan worden gedownload via http://www.emusic.com/.

Luister naar sound samples :

Riddim
Rock Thong
This Is A Man's World
The Ballad Of El Leo Nora

For the English version, click HERE

Spaceways Inc. - Version Sould (Atavistic, 2002) *****

2007-07-02T22:06:00.000+02:00

Wie deze CD oplegt en NIET meteen aan het dansen slaat, heeft waarschijnlijk ijskoud bloed door zijn aderen lopen. Spaceways Inc. is één van de vele bands van Ken Vandermark, ditmaal op bariton sax, met Nate McBride op bas en Hamid Drake op drums. Deze CD verenigt de muziek van Sun Ra met die van Funkadelic, en die mix wordt gebracht met laaiend enthousiasme én respect. Hou je van ritmes, leg deze CD op. Hou je van het betere samenspel? Deze CD is je ding. Hou je van improvisatie rond een vast thema? Zoek niet verder. Hou je van muziek met een ziel? Luister dan hier eens naar. Hou je van emotionele uitdrukkingskracht? Hou je van zuivere schoonheid? Hou je van muziek die ruimte laat? Zo zou ik nog kunnen doorgaan. Ik ken weinige stukken muziek waarin ritmisch plezier en samenspel tot een dergelijk hoog niveau zijn verheven. En de kracht ervan, ook van de funk en de reggae die je hier terugvindt, is wat er niet gespeeld wordt. De drumslag die niet wordt gegeven, de fractie van de seconde waar de muziek stopt en dan weer op gang komt. Drake, McBride én Vandermark hebben op deze CD hun echte biotoop gevonden. Al van bij de eerste noten van het eerste nummer "Back Of A Cab", hoor je dat hier speciale dingen te gebeuren staan : de pompende elektrische bas van McBride, het economisch maar zo raak drumspel van Drake, en de diepe zachte tonen van de bariton die plots invalt, niets schreeuwerigs maar de diepste blues uit het instrument halend. En dit lijkt allemaal zo verdomd simpel, maar er zijn er weinigen die de complexiteit van deze muziek aankunnen, alleen hoor je die niet. Je hoort enkel die verdomd goede muziek. Minder is meer, en hoeveel meer. Je hebt het hier allemaal. Rustige nummers ("Reasonable Hour"), vettige funkers ("Size Large"), ingetogen free jazz ("Rothko Sideways"), het hardere free werk ("Force At A Distance"). Minder is meer, en hoeveel meer!

For the English version, click HERE

Quick reviews

2007-07-01T18:08:00.000+02:00

Ras Moshe - Transcendence (KMB Jazz, 2007) ***

Ras Moshe is een New Yorkse free jazz saxofonist. Hij had op Utech al enkele live albums uit van een bedenkelijke kwaliteit. Deze uitgave is een stuk beter opgenomen en doet de muziek ook beter tot zijn recht komen. Met Dave Ross op gitaar, Shayna Dulberger op bas en veteraan Rashid Bakr op drums. Moshe is een krachtig saxofonist, de muziek zelf behoort tot de

post-bop, free-bop. Intense stukken wisselen af met zachtere stukken.

Scott Fields Ensemble - Beckett (Clean Feed, 2007) ***

Nog een ode aan de Ierse absurdist Beckett, met Scott Fields op gitaar, John Hollenbeck op drums, Scott Roller op cello, Matthias Schubert op tenor sax. Een interessante muzikale expressie van Becketts theater, met naast elkaar communicerende instrumenten, veel open ruimte, weinig duidelijke richting, en veel creatieve vernieuwingen. Bij momenten vraagt het veel inspanning om te beluisteren omdat elke nieuwe ontstane lijn vrij snel onderbroken wordt. Soms droevig ("Come and Go"), soms chaotisch ("What Where"), soms grappig ("Rockabye"), is dit album meer dan het beluisteren waard.

For the English version, click HERE

Nels Cline Singers - Draw Breath (Cryptogramophone, 2007) ****

2007-06-30T18:27:00.001+02:00

Ik blijf me verbazen dat CD's op dag één van hun officiële verschijning al op Emusic.com te downloaden zijn, tegen een fractie van de prijs van de CD in de winkel. Ik neem aan dat de platenmaatschappijen hier wel hun voordeel uit zullen halen, anders zouden ze het niet doen. Voor de muziekfan is dit wel een plezier, zeker als ze niet in de Verenigde Staten wonen, want de beschikbaarheid van nieuwe CD's laat in Europa soms te wensen over, maanden, zo niet een jaar later, als ze hier al worden verdeeld. Deze is er één van, net als vele van mijn CD's overigens.

Nels Cline hoeft nog amper voorgesteld te worden : hij is de gitarist van de populaire Chicago rock band Wilco, maar daarnaast heeft hij nog een hele reeks albums op zijn actief, met zijn eigen bands, maar ook met anderen, zoals met zijn broer, de drummer Alex Cline, of ook nog zijn onvolprezen ode aan John Coltrane's Interstellar Space met Greg Bendian.

Op dit album speelt hij samen met de bandleden van zijn Nels Cline Singers, hoewel er geen noot gezongen wordt : Devin Hoff op bas en Scott Amendola op drums. Dit is een modern jazz gitaar trio, met heel wat rock-invloeden, en het trio schrikt er niet voor terug om er hard tegenaan te gaan. Recht voor de raap, rechtoe-rechtaan, maar zonder te vervallen in eindeloze masturbaties van de beginnende gitaristen. Nee hier wordt muziek gemaakt, met visie, met composities, met ritmewisselingen. De CD begint traag en dreigend met "Caved-in Heart Blues", zachte harmonische gitaarakkoorden ondersteund door enkel de basdrum, halverwege het nummer aangevuld met de bas dat overneemt, dan acoestische gitaar en dan komt uit de verte een scheurend blues gitaarsolo, met reverb en chamber knoppen voluit opengedraaid, terwijl de bas arco verder ondersteunt en elektronische geluiden opkomen en weer wegvallen. Gitaartrio? Inderdaad, maar met meer dan één gitaar in overdub en elektronica waar nodig. Maar dan eindigt de melancholie. Het tweede nummer begint meteen met jagend, nerveus jazzy zoekend gitaarwerk, met tegenritmes vanuit bas en drums. Cline is inventief, verrassend, valt bijna nooit terug op automatische piloot. Het derde nummer begint als een echt rock-nummer zonder vocals, maar kalmeert dan om de vloer aan Hoff te laten met zijn arco bas, om dan een vernietigend solo te geven waarvoor menig heavy metal fan zijn luchtgitaar zou bovenhalen, maar Cline zou Cline niet zijn als hij het niet abrupt afbrak voor wat zacht getokkel, om er dan weer een lap op te geven met de ganse band. En het blijft niet allemaal verschroeiend, er zijn ook nogal wat avant-garde dissonante stukken tussen, zonder ritme of melodie, er is ook wat echte fusion tussen, ook het zachtere tokkelwerk, alle genres kan je horen. Deze band doet het allemaal, ze doen het knap en ze hebben er verdomd plezier in, en vooral ze doen het binnen één muzikaal concept, er is geen nummer bij dat niet bij de rest van het album hoort. Sterk!

Luister naar representatieve sound samples

Caved-in Heart Blues
Attempted
Confection
An Evening At Pop's

For the English version, click HERE

The Claudia Quintet - For (Cuneiform, 2007) ****

2007-06-30T10:41:00.001+02:00

Percussionist John Hollenbecks Claudia Quintet behoort tot een genre op zich : het houdt het midden tussen jazz, prog rock en kamermuziek. Het Claudia Quintet is aan zijn vierde CD toe ("four"?), met dezelfde band : Chris Speed op clarinet en sax, Matt Moran op vibes, Ted Reichman op accordeon, Drew Gress op bas en Hollenbeck zelf op drums. De composities zijn licht kabbelende rivieren met sterk repetitieve ondertonen, complexe interagerende melodielijnen en vaak wisselende ritmes. Het algemeen muzikaal effect is op zich belangrijker dan de solo's van de muzikanten. Die zijn er wel, maar ze dragen de muziek niet. Hier zijn geen emotionele uitbarstingen, geen scheurende saxen, geen ellenlange uitwijdingen. Het geheel zit strak in elkaar, met ongewone melodieën die over elkaar heen schuiven, met elk instrument dat nu samenspeelt, dan weer een ander muzikaal pad volgt, om toch weer in de melodie te vallen. Het vergt geöefende en sterk op elkaar ingespeelde muzikanten om dit voor elkaar te brengen, en het hoeft dan ook niet te verwonderen dat het Claudia Quintet bij elk album beter wordt, en Hollenbeck blijft creatief componeren. Eén van de sterkste stukken is "Be Happy", waar clarinet, vibes en accordeon unisono een repetitief thema blijven herhalen à la Philip Glass, als ondersteuning van een betoverend bass solo van Gress, dat dan evolueert naar een slepend en bonkend geheel met de ganse band. Het emotioneel sterkste stuk is "This Too Shall Pass", waarin de accordeon iele monotone klanken produceert, de arco bas en de clarinet de moeder van alle droefnis uit hun instrumenten halen, maar waarin vooral Matt Morans bluesy vibrafoon de show steelt. Maar het is niet allemaal kalm en rustig. Op het kortere en uptempo "Rug Boy" slaan de stoppen van de ritmesectie door, terwijl de clarinet en accordeon een trage melodie spelen. Hoewel dit album 100% Claudia Quintet is, zijn de melodieën en de composities nog ongewoner. Sterk!

Naar analogie van Ken Vandermark zijn alle nummers aan iemand opgedragen (vandaar uiteraard de titel "For"), zelfs één aan "all music teachers" en één "for you". 't Is maar dat je't weet.

Luister naar enkele sound samples :

I'm So Ficking Cool
Be Happy
Rug Boy
This Too Shall Pass

For the English version, click HERE

Klanklandschappen en klanksculpturen : avant fusion op zijn best

2007-06-28T22:52:00.000+02:00

In het Engels wordt van "soundscapes" gesproken voor rustige muziek die bestaat uit lange passages, waar de instrumenten eerder klanklagen opbouwen om een gevoel, een stemming op te bouwen, naar analogie met het woord "landscape", lage horizon, horizontale lijnen, traag voortdrijvende wolken. In het Nederlands zou je van klanklandschappen kunnen spreken. Daarnaast moet er ook zoiets bestaan als klanksculpturen (of klankhouwwerken?), die eerder vertikaal dan horizontaal liggen, met veel grotere verschillen in intensiteit, meer hoeken en kanten aan, weinig regelmaat. Pas deze twee vormen toe op nieuwe postmoderne jazz met elektronische inslag en zware postproductie en je krijgt een idee, maar toch nog zowat bij benadering van de twee onderstaande werken. Andere gelijkenis is de bezetting : gitaar, sax, piano, bas, drums. En op de piano : 2 x Craig Taborn, en niet toevallig.

David Binney - Out Of Airplanes (Mythology Records, 2006) *****

David Binney heeft al een paar interessante postmoderne jazz-albums gebracht, met nogal wat rock en zelfs country-invloeden, maar de vorige lagen nog dicht aan tegen de mainstream jazz. Nu zet hij een stap verder, met rustige, jazzy, en vaak op rock-harmonieën opgebouwde muziek. Rustig, maar complex en knap in elkaar gezet, met mooie, luchtige, en intense melodieën. Naast Binney op sax, zijn er niemand minder dan Bill Frissell op gitaar, Eyving Opsvik op bas (ook zijn solo-albums zijn een revelatie), Kenny Wollesen op drums en Craig Taborn dus op keyboards. Binney neemt risico als componist, laat veel ruimte (vandaar de titel), melodieën, harmonische ondersteuning en ritme zijn aanwezig, maar vallen geregeld weg, en de ruimte die vrijkomt, wordt opgevuld met langgerekte solo's. Nummers zoals "Jan Mayen" zijn hartverscheurend, op een trage melodie brengen zowel Binney als Frissell solo's in de hoogste registers van hun instrument, jankend en huilend. Maar ook op de titelsong is dat het geval, eerst een mooie melodie, dan enkel nog gitaar en sax, dan melodie met de bonkende drums van Wollesen als ondersteuning. "The Forgotten Gem" is helemaal soundscape, met elektronica die een permanente basistoon aangeeft, met licht gitaarspel er bovenop en licht geroffel eronder. Ik ben nooit uit een vliegtuig gesprongen, maar als de muziek qua gevoel maar in de buurt komt, lijkt het me meer dan de moeite waard. Dit is leuke, luchtige, frisse, pretentieloze muziek. De beste van Binney tot nog toe.

David Torn - Prezens (ECM, 2007) ****

Prezens van David Torn is andere koek. Hier word je meegetroond door een luisterervaring zoals je er nog niet veel zal hebben gehad : dit is jazz die ingespeeld is, dan in stukken gesneden en opnieuw gemonteerd in de studio, minutieus, met enorm veel aandacht voor detail. Teveel zelfs voor een eerste beluistering. Elk nummer brengt om de haverklap nieuwe insteken, nieuwe ritmes en melodische structuren, alsof je zelf rond een standbeeld wandelt : het is hetzelfde beeld, alleen bekijk je het telkens vanuit een ander perspectief. En soms gaat het hard. David Torn is een prima gitarist, maar het gaat het hem niet echt om de instrumenten, vaak is het ook moeilijk de gitaar van Craig Taborns orgel te onderscheiden. De andere muzikanten behoren ook tot de top : Tim Berne op sax, Tom Rainey op drums. Het begint traag en rustig, met gitaargetokkel en een bluesy orgeltje van Taborn, het cymbaalgekletter van Rainey en de ijle sax van Berne zijn wel de voorbode van een aanstormende dreiging, die dan met massaal rock-gebonk uit de zwaar vervormde gitaar van Torn spat. Effectbejag is hier aan de orde van de dag, en akkoord, het procédé is al vele malen gebruikt, maar het werkt nog, of toch bij Torn. In het tweede nummer is er wat tekst sampling op een repetitief marsritme. Esthetisch is "Structural Functions of Prezens" het mooiste van het album, vooral dan door het heerlijke saxspel van Tim Berne, die we kennen van zijn ellenlange improvisaties, maar hier van een zelden gehoorde ingetogenheid is, en dat blijft zo ondanks de sterk wisselende achtergrondmuziek, met onder andere een Tom Rainey die een verbluffend stukje powerplay ten beste geeft. Ook "Bulbs" staat vol van effecten, van rustige opbouw, dan wegvallen van de instrumenten, even solo gitaargetokkel dat werkelijk ontploft in een door waanzinnige feedback aangedreven gitaargejank zoals ik er sinds Hendrix geen meer heb gehoord. Effect? You bet! Hier zitten veel kunstgrepen in de muziek, veel chaos, veel elektronica, veel, heel veel pretentie, maar Torn biedt hier een muzikale tocht aan zoals je er dit jaar niet veel zal meemaken. Vergeet je muzikale heilige huisjes : ogen dicht en laat je meevoeren.

For the English version, click HERE

Triptych Myth - The Beautiful (Aum Fidelity, 2006) *****

2007-06-27T00:32:00.000+02:00

In mijn zoektocht naar muziek die onder het radarscherm van de traditionele muziekrecensenten valt, kan ik met plezier Triptych Myth aanraden, een trio van Cooper-Moore op piano, Tom Abbs op bas en Chad Taylor op drums, een piano trio zoals je er zelden één gehoord hebt. Er zijn wat meer vertrouwde benaderingen tussen zoals het eerste "All Up In It" en het prachtige "Frida K. The Beautiful", maar dan begint de vervreemding. In "Trident" geeft de gestreken bas de lijn aan en geven piano en drums de ritmische ondersteuning, en dat is ook voor de rest van het album de grote kracht : dit is een echt en hecht trio, waar elk instrument op de voorgrond staat. Bas en drums hebben geen ondersteunende rol, maar staan samen met de piano op het creatieve voorplan, ze geven mee de richting aan, nemen initiatief, en eisen de aandacht op, zonder dat het een cacofonie wordt. En dat is de sterkte van dit album, het is vernieuwend, anders, maar toch sterk verankerd in blues, soul en traditionele jazz. "Pooch" is in dat opzicht een mooi voorbeeld : op een zachte basismelodie van de piano, gaat Chad Taylor op drums plots geweldig te keer, volledig in conflict met de piano, aanzettend tot een tempowisseling, maar toch valt het terug op zijn pootjes. Een album om veel te beluisteren.

Te downloaden via http://www.emusic.com/

For the English version, click HERE

Create (!) - A Prospect Of Freedom (Sounds Are Active, 2006) ****

2007-06-26T23:54:00.001+02:00

Voor je begint te lezen, klik op deze link : Six Dreams Divided.

Dit is voorzichtige, niet opdringerige vrije improvisatie met sterk melodische inslag. De band, bestaande uit Orlando Greenhill (vocals, akoestische bas, percussie); Chris Schlarb, Raymond Raposa (elektrische gitaar, electronica); Lynn Johnston (clarinet, bas clarinet); Kris Tiner (trompet, bugel); Justice Constantine (drums, percussie), brengt een zeer breekbare mix van trage ritmes en aarzelende, aftastende instrumenten, die samen zoeken naar muzikale tekstuur en schoonheid, maar ook naar variatie in impact en effect. Cliché's moet je niet verwachten op deze CD, zowat alles wat je hoort valt in de categorie inventiviteit en creativiteit, ze hebben hun naam niet voor niets gekozen, en met succes, het algemeen effect is meer dan het beluisteren waard. Emotioneel word je heen en weer geslingerd tussen tederheid, melancholie, angst, verwarring, spanning, en zuivere esthetische verbazing, en dat soort effecten is waar het bij muziek om te doen is. Dit is geen muziek die het moet hebben van de kracht van de solo's of van de creatie van een basismelodie, wel van de gezamenlijke improvisatie als band, de verfrissende ritmes en invalshoeken, het creëren van nieuwe uitdrukkingsvormen. Is dit nu jazz? Ja, omdat de bezetting een typische jazz bezetting is, ja, omdat improvisatie en avontuur centraal staan, maar anderzijds staat dit ver van wat je van jazz verwacht. Mogelijke vergelijkingen : Tortoise, Mazurek, H.I.M. Dit is moderne muziek, punt. Schitterend, uitroepteken!

Te downloaden via http://www.emusic.com/

For the English version, click HERE

Mark O'Leary - Twee recensies : Awakening & Waiting

2007-06-25T22:46:00.000+02:00

Mark O'Leary - Awakening (Leo Records, 2006) ****

Mark O'Leary is een Iers gitarist met al een hele reeks eigen albums op zijn actief, maar die jammer genoeg redelijk onbekend blijft, en dat is onterecht. Eén van zijn beste vorige albums is Levitation met Tomasz Stanko (trompet) en Billy Hart (drums), de moeite van het zoeken waard, maar zoek niet te ver, want Leo Records heeft al zijn CD's, inclusief hun volledige Braxton catalogus, uitgebracht op http://www.lulu.com/, waar je alles kan downloaden voor de democratische prijs van $ 5.49 per CD, en dan nog wel in "ogg-format". Wat wens je nog meer? De stijl van O'Leary is groots, met een klank die herinnert aan de John Abercrombie van de Homecoming of Getaway LP's, met een toonknop die helemaal dichtgedraaid is en de reverb volledig open, waardoor een zacht, warm maar tevens ruimtelijk gevoel ontstaat. Hoewel de muziek hier sterk verankerd is in de bop, vaak met walking bass en vaste ritmes, is ze tevens zeer open voor nieuwe vormen, met akoestische intermezzi, met rock en freejazz invloeden, maar redelijk toegankelijk alles bij elkaar. "Intiem en vederlicht" zijn misschien de adjectieven die deze muziek het best omschrijven, kwalificaties die zeldzaam zijn in vrije improvisatie, maar vergis je niet, dit is avontuurlijke muziek, vol spanning, en in nummers zoals "Melting" wordt de atmosfeer donker, somber en zenuwachtig, zonder dat de twee vernoemde kwalificaties verdwijnen. O'Leary is een zeer goed gitarist, met een zeer subtiele toets, zowel in de arpeggio's als in de snelle solo's, maar zijn sterkste kracht is de eenheid van klank en muzikale visie die hij creëert. Het vraagt heel wat muzikale en compositorische vaardigheden om met een trio de aandacht vast te houden, maar deze band slaagt hier wonderwel in.

Luister naar sound samples :
Bello Corazon
Last Light

Mark O'Leary - Waiting (Leo Records, 2007) *****

En O'Leary stopt dus niet met sterk materiaal uit te brengen (en opnieuw, dank je Leo om al die CD's op http://www.lulu.com/ te plaatsen, zodat deze muziek fysiek en financieel toegankelijk wordt voor ons muziek fanatici). Op dit album gaat O'Leary werkelijk nog een hele stap verder dan op zijn vorige, in een trio met Cuong Vu (trompet) en Tom Rainey (drums), beide uitzonderlijke muzikanten met hun eigen stijl en benadering, en ze blijken een perfecte keuze te zijn geweest voor O'Leary's elegant en avontuurlijk project. Dit album is opgedragen aan Samuel Beckett, de Ierse toneelschrijver van onder andere "Waiting for Godot", van wie de honderdste verjaardag van zijn geboorte in 2006 werd herdacht. Beckett was een pionier van het absurd en surrealistisch theater van de na-oorlogse periode, die godsdienst, de zin van het leven en de zogenaamde maatschappelijke waarden in vraag stelden en de onmogelijkheid van reële communicatie tussen individuen centraal plaatste. Maar als er nu één ding absoluut wel fantastisch is op dit album, dan is het wel de sublieme communicatie en samenspel van dit trio. Het titelnummer "Waiting" begint met akoestische gitaar, waar de trompet een mooi en zacht solo aan toevoegt, verwachtingen creërend die nadien anders zullen uitdraaien. Het gaat hier niet over dissonantie of naast elkaar praten, wat je zou kunnen verwachten van een aan Beckett opgedragen CD, maar het is het omgekeerde, namelijk zeer strak samenspel tussen drie topmuzikanten. Dit wordt nog beter geïllustreerd in het tweede nummer. "Endgame" is een strakke compositie, met zenuwen onder hoogspanning en een sterke tonale "attack" van de trompet, waar tegenover O'Leary kwetterende contrapunt op zijn elektrische gitaar biedt, opnieuw met een zeer diepe toon, en prachtig ondersteund door Rainey. Het derde stuk "Lucky" brengt het soort esthetiek dat je bij ECM verwacht, sterk gestyliseerd, beelden oproepend van wijd open ruimten, maar de zaken worden wilder in "Mr. Krapps Neurosis", met krijsende trompet en hogesnelheid gitaarspel met full distortion, en de weg naar waanzin en verwarring wordt nog groter met "Assumption", waar elektronische effecten en echo het e-bow spel op de gitaar versterken. En zo gaat het verder, zich dieper en dieper wagend in nog nooit betreden muzikaal terrein, muziek creërend met hoge energie en hoge intensiteit zoals ik er in de voorbije jaren niet heb gehoord, en dat alles met een duidelijke en coherente muzikale visie, met tevens een prima evenwicht tussen kalme en snelle momenten, hierdoor een sterk gevoel van diepte en variatie creërend. Want ook op de kalme nummers, zoals "Godot", is de intensiteit zeer hoog, met trompet en gitaar die klinken als communicerende walvissen, met langgrerekt eindeloos droevig gejank en gehuil, terwijl Rainey hen in vierde versnelling ondersteunt, en wat je denkt vrije improvisatie te zijn, blijkt dan perfect georchestreerd en getimed. Wonderlijk. Zonder enige twijfel wordt dit één van de beste albums van het jaar. En nog iets : van de beste nieuwe CD's die ik de laatste tijd hoorde is Tom Rainey de drummer (bij Tim Berne, Mark Helias, David Torn, Brad Shepik, Tony Malaby), en dat is ook geen toeval.

Luister naar sound samples uit Waiting

Waiting
Endgame

For the English version, click HERE

Sean Noonan - Stories To Tell (Songlines, 2007) **

2007-06-25T10:01:00.001+02:00

Als je ziet dat op een CD hedendaagse topmuzikanten als Marc Ribot, Jon Madof, Jim Pugliese en Mat Maneri samenspelen met onder andere de Afrikaanse zanger Abdoulayé Diabaté, dan denk je "dat gaat vonken geven", en misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen, want dit is halfwarme, om niet te zeggen lauwe, troep. Het basisconcept van percussionist Sean Noonan was misschien te ambitieus : keltische en Afrikaanse muziek, pop en jazz met elkaar vermengen. Deze CD brengt inderdaad een mix van al deze genres, maar zonder enige authenticiteit, alsof elke scherpte die een mogelijk samengaan zou kunnen verhinderen eruit is gelaten. Je verwacht spetterende ritmes, climactisch samenspel, frisse botsingen, emotionele uitbarstingen, maar niets van dat alles, dit is muziek voor bij de koffie, en dan nog. Ok, toegegeven, af en toe is er eens een scheurend gitaarsolo, maar so what. De muzikanten zijn goed, dat is zo ongeveer alles wat hierover kan worden gezegd.

For the English version, click HERE

Clean Feed - twee free improv recensies

2007-06-24T18:31:00.000+02:00

John Butcher & Paal Nilssen-Love - Concentric (Clean Feed, 2007) **

Free jazz en vrije improvisatie zijn vaak te vergelijken met koorddansen. Als je een stap te ver zet, val je in de diepte, en dat is eigenlijk met deze CD het geval. John Butcher (sax) en Paal Nilssen-Love (drums) zijn prima muzikanten, die al een lange track record hebben in de meer vrije vorm van jazz, maar deze CD is voor mij net een stap te ver. OK, ze halen uit hun instrumenten zo ongeveer elke klank die er in zit, en meer, en hun reactiesnelheid en samenspel is sterk, maar muzikaal betekent het allemaal niet zo veel, ze bouwen niets op en ook de emotionele component is ver zoek. Dit is misschien leuk voor de muzikanten, maar als luisteraar ben je er niet bij betrokken. Het Clean Feed label is niet bevreesd voor risico. Hopelijk vinden anderen dit leuk.

>Russ Lossing, Mat Maneri, Mark Dresser - Metal Rat (Clean Feed, 2007) ****

Een al even risicovolle CD, en al even free improv en al evenzeer uitgebracht bij Clean Feed, is "Metal Rat", een album van pianist Russ Lossing, met Mat Maneri op viola en Mark Dresser op bas. De muziek is op zijn minst ongewoon, met bevreemdende soundscapes die van begin tot eind een donkere dreigende atmosfeer creëren. Het grote verschil met het hierboven besproken album is dat hier muziek ontstaat, en zelfs al is het geen eenvoudige luisterervaring, deze heeft visie, en schildert een auditief maar abstract canvas, dat avontuurlijk is en de luisteraar opslokt in iets nieuws, iets opwindends, met verrassende wendingen en bochten. De muziek zuigt je in een andere wereld, pointillistisch en microtonaal, zonder dat de luisteraar maar houvast krijgt in enig melodisch of ritmisch patroon, maar de algemene geluidssculptuur is meer dan het beluisteren waard.

Download Metal Rat

For the English version, click HERE

Jason Lindner - Ab Aeterno - (Fresh Sound World Jazz) ***

2007-06-24T10:36:00.000+02:00

Jason Lindners debuut, Ab Aeterno, brengt een sprankelende combinatie van jazz en wereldmuziek, in een trio met Omer Avital op contrabas en oud, en Luisito Quintero op alle mogelijke percussie-instrumenten. Lindner zelf speelt piano, met af en toe melodica en mbira. De muziek zelf is vederlicht, verwant aan kamermuziek, met speelse invloeden uit het Midden-Oosten, Afrika en Latijns-Amerika. Maar ook Monk en Bud Powell komen mee over de schouder kijken. Monk en Bach zelfs samen in het licht klassieke "Song for Amos", Bud Powell in "Sure Thing/Glass Enclosure", een mix van twee Powell composities. Op het repetitief ritmische "Montserrate" wordt de piano vervangen door een melodica, en de bas door oud. Lindner is een prima pianist en componist, de melodieën zitten harmonisch en ritmisch prachtig in elkaar, maar het is allemaal zeer beheerst en loopt zelden op een climax. En dat heeft misschien te maken met de speelstijl van de pianist : eenmaal hij een basismelodie in zijn linkerhand heeft, wijkt hij er weinig van af, waardoor het geheel wat vlak overkomt. Anderzijds is de lichtdansende combinatie van piano, bas/oud en handpercussie zo fris en de composities zo onmiddellijk toegankelijk dat ze ideale muziek zijn voor deze zomerse zondachochtend.

For the English version, click HERE

Klik hier voor sound samples

Mikolaj Trzaska - Kantry (Kilogram Records, 2007)****

2007-06-18T10:40:00.000+02:00

Mikolaj Trzaska is een muzikant die ruimtere bekendheid verdient. Hij is niet alleen een uitstekend saxofonist, maar ook een componist die niet bevreesd is om risico's te nemen in het zoeken naar een nieuwe expressievere muzikale taal, zonder daarom afstandelijk experimenteel te worden of luisteraars op de vlucht te jagen. Hij heeft al enkele uitstekende sax trio albums op zijn actief staan samen met de broertjes Marcin en Brad Oles, vooral dan"LA Sketch Up" en "Mikro Muzik", beide ook uitgegeven op hetzelfde Poolse Kilogram Records. Op deze albums klinkt jazz zoals je die zelden zal gehoord hebben, zacht, gesofisticeerd, maar tegelijk rauw, creatief en vol spanning. Interessant. Trzaska heeft ook veel voor theater en televisie geschreven, en dit album valt eerder in die categorie. Oorspronkelijk was deze muziek besteld voor een internet radio toneelstuk, maar het muzikaal project werd sinds de uitzending meer dan licht gewijzigd. De basisinput komt niet langer van het toneelstuk, maar van losse stukken achtergrondgeluid en conversaties die door de theaterauteur werden opgenomen tijdens een reis door de Balkan in Slovenië, Bosnië en Herzegovina. De dictafoon nam ongeveer alles op wat kon worden opgenomen, en je hoort straatgeluuiden uit Sarajevo, gesprekken in een bar, de muezzin die oproept tot het gebed, maar ook kerkklokken, blaffende honden, autodeuren die dichtslaan, enz. Dwars door deze omgevinggeluiden weeft Trzaska muziek in zijn eigen stijl, vaak solo, of lichtvoetig begeleid door accordeon, soms door orgel, soms bas of drums, maar nooit met de hele band samen. Dit is ongewone muziek, soms bizar ("Barbarian's Child"), soms van extreme schoonheid ("The Silence of Fish"), maar altijd luchtig, open en toegankelijk. En wat deze CD echt krachtig maakt is de manier waarop de menselijke emoties worden blootgelegd : pijn, verlangen, verwarring, angst, nostalgie, vreugde ... En dat je geen barst snapt van al die Slavische talen doet er eigenlijk niet toe. Laat je gewoon meevoeren op deze reis en luister dan de breekbare ziel der mensheid, een ietsje uitdrukkingsvoller gemaakt door Mikolaj Trzaska.

Click here for audio samples

For the English version, click HERE

Chicago Underground Trio - Chronicle (Delmark, 2007) ****

2007-06-16T22:59:00.000+02:00

Het Chicago Underground Duo/Trio/Quartet kent twee vaste waarden : Rob Mazurek op cornet en Chad Taylor op percussie. Jeff Parker speelde in vorige configuraties af en toe gitaar en Noel Kupersmith was de bassist van dienst, maar die is nu voor dit trio vervangen door Jason Ajemian. Een echt trompet/bas/drums trio is het evenmin want elke muzikant heeft nog een assortiment bijkomende instrumenten, van de eenvoudigste zoals een bamboefluit, mbira of Chinees cymbaal, tot elektronica, computer en moogerfooterpedals. Het album brengt verslag van een transformatie in zes stappen : Initiation, Resistance, Power, Crisis, Transformation en Transcendence. En de muziek evolueert ook volgens die stappen. "Initiation" is een bas solo, op "Resistance" komt de percussie tegenwerk bieden, eerst gewone percussie, dan marimba, dan elektronica tot de bas stopt en de percussie tenslotte ook. "Power" begint licht met arco bas, en marimba en kleine percussie, rollend naar een dreigend gedrum, eerst ritmeloos dan sterk ritmisch, met de bas die hard tussenkomt, om een solide ondergrond te vormen voor ijle gedempte cornetstoten van Mazurek, nu eens rustig, dan weer jagend, evoluerend naar een trage bluesy melodie, die qua trompetstijl het midden houdt tussen Lester Bowie en Don Cherry, overgaand naar lichte percussie, een bijna-slaapliedje zo broos en lieflijk klinkt het, om dan te sterven in een elektronisch chaotisch gedreun van een vijftal minuten, en dan denk je "nu eindigt dit", maar nee, uit die chaos komt plots een licht dansend melodietje van trompet, arco bas en mbira, de echte finale van dit nummer dat ongeveer een half uur duurt. En zo gaat dat maar verder. De band neemt zijn tijd om de muziek te verkennen, te vervormen, nieuwe invalshoeken te bedenken, maar de structuur is wezenlijk, dit is vrije improvisatie langs vastliggende paden. Dit is avant-garde jazz of experimentele jazz zo je wil, maar dan wel met soul. Die bezieling hoor je het best in het laatste nummer "Transcendence", dat met een manisch repetitief ritme alle remmen losgooit, met Mazurek die boven dat hypnotisch gedreun van bas en drum absolute schoonheid uit zijn cornet tovert. Waarschijnlijk niet naar ieders smaak, maar de manier waarop deze groep nieuwe muzikale paden bewandelt is fantastisch. Mazurek verraste ons al in het begin van het jaar met The Exploding Star Orchestra, maar ook deze is schitterend.

Hieronder een promofilmpje van de bijhorende DVD (het laatste nummer Transcendence):

For the English version, click HERE

Matana Roberts Quartet - The Calling (Utech Records, 2007) ***

2007-06-15T23:23:00.000+02:00

Goede punten en slechte punten voor het freejazz label Utech Records. De goede : ze bestaan en ze durven risico nemen. De slechte : de meeste opnames zijn live en van een opnamekwaliteit die je dezer dagen zelfs van live-opnamen niet meer verwacht. En dat is niet eigen aan deze CD, ook bij de andere is het zo. Tot zover het gezaag. Matana Roberts heeft nu haar eigen kwartet, na haar band Sticks & Stones, een sax trio, te hebben geleid voor enkele jaren. Hier wordt ze vergezeld van Taylor Ho Bynum op cornet, Thomson Kneeland op bas en Tomas Fujiwara op drums. Hier pakt ze een aantal klassiekers op, zoals Billy Holiday's "My Man", Sun Ra's "We Travel The Spaceways" en Armstrongs "Do You Know What It Means (to Miss New Orleans)", het laatste nummer verwijzend naar de verwoesting van orkaan Katrina. Deze band brengt prima freejazz, met veel openheid en creatief en intens samenspel, afgewisseld met rustige momenten, maar aarzelt evenmin om bij momenten de basismelodieën op een traditionele swing en bop-manier te brengen, of nog een speelse call-and-response tussen sax en cornet. Kortom een leuke trip door de jazz-geschiedenis, maar dan herdacht vanuit een vrij modern perspectief. Dat alles maakt het gebrek aan klankkwaliteit des te erger.

For the English version, click HERE

Rob Brown Trio - Sounds (Clean Feed, 2007) ****

2007-06-14T22:42:00.000+02:00

Rob Brown is één van die New Yorkse saxofonisten die free jazz losbandige toeterfeesten toch combineerde met melodie, ritme en gevoel, maar op deze CD lijkt hij wel tot rust en beheersing te zijn gekomen, begeleid door Daniel Levin op cello en Satoshi Takeishi op percussie. Zijn andere recente CD's (Radiant Pools en The Big Picture) zijn meer dan de moeite waard, alsook zijn samenwerking met William Parker en Matthew Shipp. Toegegeven, zijn alto kan ook hier nog huilen en krijsen en janken, maar dan op een ritmische en harmonische basis, met een herkenbare melodische structuur. De keuze van zijn band is niet slecht : de cello brengt een tweede stem die prominenter klinkt dan een bas ooit kan zijn, zowel arco als pizzicato, en Takeishi is een percussionist die de juiste accenten kan leggen, zonder daarom altijd een expliciet ritme te moeten houden. Het openingsnummer "Sounds, Part 1, Archeology" geeft meteen de muzikale visie van de band weer : een ingetogen unisono melodie tegen een traag tempo, als inleiding voor enkele scheurende solo's van Brown, een leuk improvisatiestukje om dan weer gezamenlijk te eindigen. Wat de muziek vooral biedt is ruimte en openheid. Het tweede nummer "Sounds, Part 2, Antics" biedt een meer abstracter gevoel, met een Mysterioso-achtige toonopbouw, het derde begint met een trage melancholische cello-inleiding en de sax van Brown ent zich daarop voor een lang solo dat perfect aansluit. "Stutter Step" ligt dan meer in het free-bop idioom van bijvoorbeeld zijn andere CD "The Big Picture", "Tibetan Folk Song" begint met een lange cello-percussie intro, en Brown improviseert dan prachtig op dit materiaal. De CD sluit af in rustige schoonheid. Wie had zoveel interne rust kunnen verwachten van Rob Brown, maar het is in elk geval een juiste keuze geweest, die niets moet inboeten aan creativiteit of muzikale eenheid.

For the English version, click HERE

Oles/Trzaska/Oles/Cappozzo - Suite For Trio + (Fenommedia, 2005) *****

2007-06-09T23:36:00.000+02:00

Beter laat dan nooit. Dit album is al twee jaar oud, maar nu ik het toch net op de kop heb kunnen tikken, lijkt een recensie wel nodig. Ik had eerder mijn waardering al uitgesproken voor de Poolse broertjes Marcin Oles (bas) en Bartlomiej Oles (drums), en op dit album zetten ze nog een stap hoger op de ladder van mijn waardering. Landgenoot Mikolaj Trzaska speelt sax en de Fransman Jean-Luc Cappozzo komt erbij op trompet. Cappozzo kende ik niet, maar hij is werkelijk heel goed in deze free omgeving, verrassend voor iemand die blijkbaar zijn muziek heeft geleerd in het leger. Dit is freejazz zoals ik ze graag hoor : vrije improvisatie op gestructureerde basis, creatief, ritmisch, zacht en intens. Luister maar eens naar het titelnummer : een trage unisono melodie van sax en trompet op een traag Oosters ritme, waar de trompet zich dan uit losmaakt voor een pracht van een solo, dan valt alles stil voor een bassolo van Marcin Oles, en geloof me, deze kerel behoort tot het beste van wat je kan horen vandaag, zowel pizzi als arco. Zijn toets is zowel elegant als krachtig, zijn improvisaties melodieus en creatief (ook zijn solo bas album "Ornette On Bass" is de moeite van het zoeken waard). "JLC" begint met solo trompet, dan valt de band in met wat dissonant samenspel, gevolgd door een kort arco bas solo intermezzo dat uitgroeit tot een thema dat zo uit de pen van Henri Texier zou gerold kunnen zijn. "Budmo" is een traag, droevig en somber nummer, dat fel contrasteert met het daarop volgende "5-5", een funkend ritmisch uptempo hoogstandje, met onder andere een knap duet van trompet en drums, en dat evolueert naar een bewerking van Ravels Bolero, met het gekende licht dansende ritme. Mikolaj Trzaska, op basclarinet, is de ster op dit nummer. Trzaska is zowat het omgekeerde van Brötzmann, een zeer gevoelig freejazz saxofonist, met fluwelen toon, die ook sterke uithalen kan doen, maar het blijft elegant. En dat woord typeert misschien het best deze band : elegant. Het laatste nummer "Urodzaj" begint met fluiten die een oerwoudsfeer creëren, met wat lichte trompetstoten, herinnerend aan probeersel van Don Cherry en Codona, en dan neemt Marcin Oles, met een wondermooie baslijn de band op sleeptouw voor een prachtige melodie met afwisselend de sax en trompet in unisono en contrapunt, mooi maar veel te kort, veel te kort. Deze muziek is vrij, maar zonder agressief te zijn, toegankelijk hoewel ze een zelden gehoorde muzikale benadering brengt. Iedereen met belangstelling voor jazz zou deze CD wel kunnen smaken. Ritmisch, melodisch, qua beheersing van de instrumenten, qua samenspel van de muzikanten : een feest. Niet te missen!

For the English version, click HERE

Joshua Redman - Back East (Nonesuch, 2007) ***

2007-06-09T22:40:00.001+02:00

De zoon van Dewey Redman brengt op dit album hommage aan Sonny Rollins' Way Back West, het eerste sax trio ooit op plaat gebracht. Toen ik ze oplegde en de tonen van "The Surrey With The Fringe On Top" hoorde, vreesde ik het ergste, maar ik ben blijven luisteren, en dat tot mijn eigen tevredenheid. Het album begint nogal traditioneel, maar dat blijft niet duren. Al snel beginnen de Oosterse invloeden te muziek binnen te sijpelen, en dat blijft zo voor de rest van het album, met titels als "Zarafa", Coltranes "India", Shorters "Indian Song", "Mantra #5", "Indonesia". Ook twee songs van Rollins zelf worden gecovered. De CD blijft ook geen trio-bezetting hebben. Dewey Redman zelf speelde nog twee songs in voor zijn overlijden in september vorig jaar, en ook Joe Lovano en Chris Cheek doen mee. De bassen worden voorzien door Larry Grenadier, Reuben Rogers, Christian McBride en de drums door Ali Jackson, Brian Blade en Eric Harland, zowat de top van je vandaag te horen kan krijgen. Een knappe CD, met prima muzikanten en hecht samenspel, maar om echt aangrijpend te zijn had er toch iets meer risico genomen mogen worden.

For the English version, click HERE

Loren Stillman - Trio Alto Vol. 1 (Steeplechase, 2006) ***

2007-06-09T22:29:00.000+02:00

Loren Stillman is een zeer goede saxofonist, met een krachtige, maar warme toon. Op deze CD wordt hij begeleid door Steve LaSpina op bas en Jeff Hirshfield op drums. Het trio waagt zich aan een aantal klassiekers uit de jazz, zoals "All The Things You Are", "Body and Soul", "What Is This Thing Called Love?", en andere, maar dan niet in de zoveelste uitgemolken versie van deze nummers, maar wel opnieuw gebracht, herleid tot hun essentie en dan weer opgebouwd, zijdelings benaderd en in de improvisatie opgenomen. Zo is de versie van "All The Things You Are" zoals in de beste freejazztraditie in het begin amper te herkennen (in de stijl van "probeer eens te raden wat ik nu speel"), maar dit is geen freejazz, wel moderne hedendaagse jazz die toegankelijk is zonder het te moeten hebben van de gekende melodie. Pas na zeven minuten in de tune begint hij het thema te spelen. De grote kracht van Stillman is dat zijn improvisaties gefocust zijn op de diepte van de song die hij brengt, en daardoor boeiend blijven. Dit is geen achtergrondmuziek. Maar Stillman is niet alleen natuurlijk : Hirshfield en LaSpina vullen hem perfect aan voor een leuk, enthousiast, knap album. Jazz met soul!

For the English version, click HERE

Giovanni Guidi - Indian Summer (CamJazz, 2007) ****

2007-06-09T18:22:00.000+02:00

Af en toe zijn er mainstream piano ensembles die albums van een verbluffende schoonheid brengen, zoals "If" van Myriam Alter, "Le Pas Du Chat Noir" van Anouar Brahem of "L'Arbre Pleure" van Nathalie Loriers. Dit album ligt in dezelfde lijn : een kamermuziekachtige sfeer, sterke melodieën, strakke composities, spanning door knappe arrangementen, emotionele diepgang, veel variatie, en dit alles dicht bij huis, zonder pretentie. Dit is wat Amerikanen typische Europese jazz zouden noemen, maar zonder in het vaak breedsprakerige ECM-idioom terecht te komen. Ik ben niet dikwijls gewonnen voor jazz die netjes binnen de lijnen kleurt, maar de esthetiek van dit album overstijgt dit gebruikelijke euvel. Guidi is creatief genoeg om sterke composities te brengen én die ook in de uitvoering fris te brengen, ook als het covers zijn zoals Ornette Colemans "Round Trip". Guidi wordt vergezeld van Dan Kinzelman op clarinet en sax, Francesco Ponticelli op bas en Joao Lobo op drums. De muziek is soms visueel intens en speels zoals op "Il Campione", of droevig zoals op "September Never Comes", of dreigend zoals op "Windmill". Knap, fris.

For the English version, click HERE

Taylor Ho Bynum - The Middle Picture (Firehouse, 2007) ***

2007-06-09T17:24:00.000+02:00

Taylor Ho Bynum is lang de trompettist geweest in de bands van Anthony Braxton, maar de muziek die hij hier brengt is niet te vergelijken, tenzij het belang dat aan compositorische structuur wordt gegeven. Ho Bynum wordt hier begeleid door een band met Matt Bauder (sax, clarinet), Mary Halvorson en Evan O'Reilly (elektrische gitaar), Jessica Pavone (viola en elektrische bas), Tomas Fujiwara (drums). "Brooklyn With An E", het openingsnummer, brengt een zeer luchtig verhaal, met de gitaar die een regelmatig dissonant patroon speelt, met drums en cornet die de ruimte opvullen. "Woods" begint met solo cornet en na ongeveer drie minuten valt de rest van de band in met pointillistische noten zonder samenhang waar de viola zich uit loswurmt om een treurige improvisatie te brengen. De cover van Miles Davis' "In A Silent Way" brengt een dieptreurige sax- en cornetsolo's boven dreigende percussie, gitaren en bas. Doorheen de CD brengt hij vele muzikale invloeden bij elkaar, ontrafelt hij ze en plakt ze dan als een collage terug in en op elkaar, maar dan op een abstracte manier, zonder dat je er nog iets in herkent. Telkens een thema aanzet, of een ritme, of een instrument, wordt het na korte tijd gestopt en vervangen door iets totaal anders. Dit brengt wel veel variatie, maar je verliest elk houvast. En het wordt absoluut vermoeiend op de duur... Er is wel eenheid van muzikale visie in de zin dat alle nummers in dezelfde lijn liggen, maar niet echt aan mij besteed.

For the English version, click HERE

Cooper-Moore - Digital Primitives (Hopscotch, 2007) ****

2007-06-09T16:49:00.001+02:00

Wat is dit? Absoluut een nieuw pad in de benadering van jazz. Free-jazz pianist beeldenstormer Cooper-Moore speelt op deze CD geen noot piano, wel "diddley bow, mouth bow, bango, voice", een reeks ongewone instrumenten, maar die op deze CD prachtig tot hun recht komen. Dit is freejazz met een hoog fungehalte met veel plezier in het spel zelf, maar ook in de muziek : ritmische complexiteit, hard blazen, en vooral het ongelooflijke samenspel op de korte maar rake stukken. Chad Taylor op drums is ongewoon sterk, maar ook Tsahar is schitterend, zelfs beheerst bij momenten, het gebeurt immers zelden dat je hem een "tune" hoort spelen. En dan is er Cooper-Moore die de ondersteunende begeleiding geeft met zijn instrumenten die zo uit een etnografisch museum lijken te komen. Dit is hard, funkend, en anders : de freejazz versie van Tom Waits, inclusief het teruggrijpen naar de traditionals, zoals in het tweede nummer "Ol' Saint Peter", waar Cooper-Moore godbetert op zingt, en zelfs niet slecht, beluister maar hieronder om u zelf een gedacht te kunnen vormen. Het is echter niet allemaal funky funky, er staan ook rustiger, zelfs ingetogen nummers tussen, zoals "Refuge" of emotioneel sterke zoals "Money Wars", maar genoeg gezeur : de muziek staat hieronder, oordeel zelf.

Luister naar de CD :

Turn It Up
Old Saint Peter
Human Interest
Electric Garden
Bones
Digital Primitives
Misanthropes
True To Life
Money Wars
Refuge
Back It Up

For the English version, click HERE

Ellery Eskelin - Quiet Music (Prime Source, 2006) ***

2007-06-09T16:33:00.000+02:00

Saxofonist Ellery Eskelin brengt op deze dubbelaar inderdaad rustige muziek, maar laat de titel je niet verrassen, dit is geen easy listening, wel een permanent muzikaal zoeken naar nieuwe paden, maar inderdaad op een rustige beheerste manier. Eskelin wordt zoals op enkele vorige CD's begeleid door Jim Black op drums, Andrea Parkins op klavier en accordeon, maar dan met toevoeging van Jessica Constable op vocals, en op enkele nummers ook Philip Gelda op klavier en stem. En wat Eskelin met deze band doet, of wat deze band samen met Eskelin doet, is verbluffend. Herkenbare uitgangspunten, maar zeer anders gebracht, met hecht samenspel, ook in de onverwachte wendingen. Ik ben geen fan van gezongen jazz, en heb bijna een aversie van "vocalese", zingen zonder woorden, en dat verklaart de gemiddelde score die ik geef aan deze CD. Zonder de inbreng van Jessica Constable zou de muziek anders klinken, maar ik zou ze liever horen.

Klik Hier Voor Videobeelden van hun optreden in Antwerpen vorig jaar

For the English version, click HERE

Tomchess & The Lovedogs - In The Beautiful Future (Foot Jumbo Records, 2007) ***

2007-05-20T10:18:00.001+02:00

World jazz is zoals vele fusion vaak een arrogante poging om verschillende stijlen zonder raakvlak met elkaar te verbinden. Niet zo op deze CD van Tomchess & The Lovedogs, die pas uitgebracht is (te vinden op CD Baby en iTunes), en die een mix brengt van Arabische muziek, jazz (en ambient). Tom Chess zelf speelt ney, oud, blaasinstrumenten, gitaar, djembé, en heeft zijn kennis van deze instrumenten verrijkt door bijkomende opleidingen in Afrika en Azië . Op deze dubbelaar wordt hij begeleid door Shane Shanahan en Ravi Padmanabha op percussie, Nathan Peck op bas en Alicia Rau op trompet, allen doorgewinterde muzikanten met een zeer brede opleiding en ervaring in jazz en wereldmuziek. Het leuke van deze CD is dat de eerste invalshoek de wereldmuziek is, letterlijk, want Tom Chess brengt verschillende nummers eerst solo op oud of ney, en het daaropvolgende nummer brengt eigenlijk hetzelfde thema met de volledige band. Bovendien zijn de muzikanten goed, dat merk je in de lange improvisaties, en dat onderscheidt deze groep van de zovele halfslachtige pogingen van andere bands in hetzelfde genre. De algemene kleur blijft echter sterk wereldmuziek, ook de straatgeluiden of stemmen die af en toe als achtergrond in de mix worden gegooid werken functioneel. Dit is pretentieloze, respectvolle, leuke wereldjazz, verfrissend en licht verteerbaar als een lekker voorgerecht.

For the English version, click HERE

Rodrigo Amado - Teatro (European Echoes, 2006) ****

2007-05-17T22:42:00.000+02:00

De Portugese saxofonist Rodrigo Amado lijkt wel Ken Vandermark te vervangen in dit trio met Kent Kessler op bas en Paal Nilssen-Love op drums. Vandermark speelde met beiden al vele malen samen in alle mogelijke groepssamenstellingen. Amado is één van de saxofonisten van de Lisbon Improvisation Players, met wie ook Denis Gonzalez al enkele malen opnames maakte. Amado is wel een totaal andere saxofonist, iets zachter, zoekender, melodieuzer, en minder energiek maar dat is niet moeilijk. De kracht van de groep is dat ze samen muziek creëren, variërend tussen aarzelend en intens, elkaar kalmerend, opjagend, tot hoogtepunten drijvend, maar zonder focus te verliezen, en met voldoende variatie in de manier waarop ze hun instrumenten bespelen om fris te blijven, zelfs in de lange eerste twee nummers. Het tweede, Pandora's Box, begint traag en zoekend, maar evolueert naar een ritmisch feest vol intensiteit en spelplezier, waar zowel Kessler en Nilssen-Love de ruimte krijgen voor boeiende solo's. Op het titelnummer haalt Kessler zijn strijkstok boven, Amado zijn baritonsax, en samen zetten ze het meest abstracte stuk van het album in, gevolgd door drumtoetsen en accentueringen. Dit is geen toeterfeest, maar zeer beheerste, elegante, relatief toegankelijke freejazz gebracht door drie uitzonderlijke muzikanten.

For the English version, click HERE

Sonny Simmons - Tales Of The Ancient East/For Ustad Bismillah Khan (Parralactic 39 & 40, 2002) ****

2007-05-17T11:50:00.000+02:00

Dit is een uitzonderlijke CD, die je moet horen als je houdt van wereldjazz. Sonny Simmons brengt hier een spirituele en muzikale tocht die even repetitief als boeiend is, maar het geheel is overweldigend. Ik heb die CD nu al verschillende keren beluisterd en slaag er niet in om het ene nummer van het andere te onderscheiden, maar dat doet er niet toe, ik denk dat dit nu net het hypnotiserende, trance-creërende effect creëert (niet dat ik hier trillend en bevend met mijn ogen draaiend over de grond lig te rollen, maar toch bijna). Harmonium en synthesizer van Rosie Shakarian leggen een permanente achtergrond, de basclarinet van Brian Glick volgt hen in de diepe ondertonen, maar geeft af en toe accenten, en daar bovenop soleert Sonny Simmons op althobo, een weinig gebruikelijk instrument, dat hij bespeelt met Arabische toonaard, en dat in combinatie met de diepe klank een onwaarschijnlijk klagende toon krijgt. Brandon Evans brengt daar met zijn dwarsfluit of Indische shenai (zoiets wat slangenbezweerders hanteren) wat reliëf in door in contrapunt te spelen, of dezelfde melodie te herhalen. Af en toe wordt er wat gezongen in het Arabisch, de enige percussie is als de clarinettisten wat "tongue-slappen" (hoe zeg je dat in het Nederlands?). Eén uniek concept, herhaald in elk nummer, geeft het album een zeer sterke coherentie uiteraard, maar geloof me, dit is sterk.

For the English version, click HERE

Sax trio - Mainstream

2007-05-13T10:08:00.000+02:00

Af en toe kom ik mainstream jazz albums tegen die zeer dicht bij de muzikaliteit en vrijheid van geest liggen die ik zo waardeer in freejazz. Deze albums zijn meestal van kleine ensembles, trio's of duo's. Hier zijn er vier, alle warm aanbevolen.

Jeff Johnson - Near Earth (Origin, 2004)

Dit album is zacht, intiem, maar toch intens, creatief en zo cool als maar kan. Jeff Johnon is een groots en gevoelig bassist, Hans Teuber heeft zowel kracht als variatie in toon in zijn sax, zelfs in de zachtere stukken en Tad Britton accentueert perfect. Bluesy, boppy, een prima album.

Lenny Popkin (Lifeline Records, 2000)

Dit album ligt qua tonaliteit zeer dicht bij het vorige, zelfs nog iets meer "cool jazz", met Lenny Popkin op Sax, zijn vrouw Carol Tristano (ja, de dochter van ...) op drums en de grote Eddy Gomez op bas. Lenny Popkin speelt alsof hij fluistert in zijn sax, alsof hij te bedeesd is om gehoord te worden, en bas en drums bieden lichte, functionele steun. Zijn saxspel leunt aan bij de muzikale erfenis van Lennie Tristano, en herinnert aan Warne Marsh en Lee Konitz. Zelfs in de uptempo stukken heb je de indruk dat dit trio angst heeft om volume te creëren. Omdat ik niet echt een liefhebber van cool jazz, is dit een verrassende nieuwe invalshoek.

Branford Marsalis - Trio Jeepy (Columbia, 1988)

Dit album is een eerbetoon aan de meesters : Ellington, Strayhorn, Carmichael, Rollins en zelfs Ornette Coleman. Branford Marsalis, Jeff Tain Watts en Milt Hinton zijn in absolute topvorm en ze hebben zo veel plezier bij het spelen van deze stukken, dat je zelfs de muziek hoort glimlachen. Ze demonstreren alle drie hun verbluffende technische vaardigheden, met subtiele toonvariaties die uiteraard binnen de grenzen vallen van wat in mainstream aanvaardbaar is, maar het samenspel tussen de muzikanten en de muziek zelf krijgt de meeste aandacht. De recht-toe-recht-aan benadering van de CD wordt nog geïllustreerd door het feit dat enkele foutjes en het naar elkaar toeroepen tussendoor op het album gebleven zijn. De beste stukken zijn "The Nearness Of You" en "Peace".

Steve Swallow - Damaged In Transit (EMC Records, 2001)

Na drie meer rustige CD's, biedt deze een totaal andere benadering. Intenser, meer uptempo; met Swallow's bas die vaak meer een melodisch dan een ritmisch instrument is en unisono speelt met Chris Potter op sax, ondersteund door Adam Nussbaum op drums. Als je houdt van meesterlijk samenspel en creatieve intensiteit, zoek dan niet verder. Alle stukken heten "Item", en "Item 1" start meteen als een uptempo roetsjbaan, "Item 2" herinnert aan zijn samenwerking met Carla Bley op "Songs With Legs". Swallow's 5-string elektrische bas maakt het mogelijk om solo te spelen op een totaal andere manier dan een bassist met een staande bas dat zou kunnen, zoals hij illustreert op "Item 6". Zijn composities liggen meer in de stijl van Monk, sterk opgebouwde stukken met onverwachte veranderingen, blues-geïnspireerd en af en toe harmonische spielerei. Hoogtepunten zijn "Item 6" en "Item 8/Item9" waarop het samenspel zo hecht is dat je het haast niet kan geloven. Dit is een ondergewaardeerd en relatief ongekend live album. Iedereen met zelfs maar de minste belangstelling in jazz zou dit album moeten zoeken.

For the English version, click HERE

Sax trio

2007-05-12T14:03:00.000+02:00

Sinds Sonny Rollins het album Way Out West uitbracht 1957, met Shelley Manne op drums en Ray Brown op bas, is de sax-bas-drums bezetting populair geworden, en zeker in freejazz omdat ze zoveel ruimte biedt voor ongeremd solowerk, voor dynamisch samenspel en zeker voor powerplay zonder dat je je om de arrangementen moet bekommeren die nodig zijn om een grotere bezetting uit de chaos te houden. Rollins bleef de trio-bezetting behouden voor enkele van zijn latere albums, waarvan de meest aanbevolen Night At The Village Vanguard en Freedom Suite zijn.

Hier is een lijst van sax trio's die ik kan aanbevelen (geen specifieke volgorde, maar met mijn voorkeur-CD's in het groen aangeduid):

Free jazz

Albert Ayler - Spiritual Unity
Charles Gayle - verscheidene
Trio X - alle de moeite waard
Peter Brötzmann - meer dan één de moeite
Ed Blackwell - What It Take
Michael Blake - Right Before Your Very Ears
Michael Bisio - Composance
Tim Berne - Paraphrase/Pre-emptive Denial
Rashid Bakr/Gjerstad/Parker - Seeing New York From The Ear
Roscoe Mitchell -verscheidene
Joseph Jarman - verscheidene
The Thing - Live At Bla, Garage, Crazy Wisdom
Tripleplay - Gambit
Aoki/Hunsinger/Jarman
Vandermark/Oles/Oles - Ideals
Frode Gjerstad - The Welsh Chapel; The Other Side; Last First (en veel meer)
DKV Trio - Live At Wels & Chicago
Drake, Beger, Parker - Evolving Silence Vol. 1 & 2
Fred Anderson - The Milwaukee Tapes (with William Parker, Hamid Drake) - en veel meer
Free Music Ensemble - Cuts
Gebbia/Ligeti/Pupillo - The Williamsburg Sonatas
Natural History - Fur
Michael Marcus - Ithem
Ivo Perelman - Black On White
Assif Tsahar/Peter Kowald/Rashied Ali - Deals, Ideas + Ideals
Adam Lane Trio - Zero Degree Music, Music Zero Degree
Liebig/Golia/Mintz - No Train
Maghostut Trio - Live At Last
William Parker - ... And William Danced
Kahil El'Zabar - Renaissance Of The Resistance (en veel meer)
Kidd Jordan - Palm Of Soul
John Heward - Let Them Pass
Dewey Redman - Tarik
Peter Janson - Live At The Glenn Miller Café

Modern creative

Spaceways Inc. - Version Soul (Vandermark, McBride, Drake)
Spaceways Inc. - 13 Cosmic Standards
Rodrigo Amado - Teatro
Michael Bates - Outside Sources
Mark Helias - Atomic Clock
Thomas Chapin - Third Force Live
Tony Malaby - Adobe
David Murray - Circles Live In Cracow
Julian Argüelles - Partita
Greg Osby - Channel Three
Jason Roebke - Rapid Croche
Oles/Trzaska/Oles - Mikro Muzik, LA Sketch Up
Oles/Pieronczyk/Oles - Gray Day
Oles/Jörgensmann/Oles
Adam Pieronczyk - Plastinated Black Sheep
Danny Zamir - Satlah, Exodus
Nicolas Simion - Nick At Night, Back To The Roots
Sticks & Stones - Shed Grace
Henri Texier - Remparts d'Argile

Mainstream

Branford Marsalis - Trio Jeepy
Loren Stillman - Trio Alto
We Three - Three For All (Liebman, Swallow, Nussbaum)
Steve Swallow - Damaged In Transit
Jeff Johnson - Near Earth
Lenny Popkin - Lenny Popkin

Modern - funk/rock-influenced

Living Daylights - several
Happy Apple - all of them
Slang - Los Locos, Save The Chills
Erwin Vann - Some Sounds
AKA Moon - only the early ones are worth listening to

For the English version, click HERE

Mark Helias - Atomic Clock (Radio Legs, 2006) ****

2007-05-12T10:33:00.000+02:00

Bassist Mark Helias brengt met zijn ensemble "Open Loose", bestaande uit Tony Malaby op sax en Tom Rainey op drums, een zeer knap trio album, met Ellery Eskelin die hen op één nummer bijtreedt op sax. Deze drie top-muzikanten brengen moderne jazz zoals die hoort te klinken : opwindend, gevoelig, technisch sterk en in symbiotisch samenspel. Enkele hoogtepunten zijn het schrijnend solo van Malaby op "Chavez", de ritme- en tempowisselingen in "Cinematic", het tragere, bluesy "Momentum Interrupted", de op elkaars schouders huilende saxen van Eskelin en Malaby op "Modern Scag", het avantgardistische maar superkorte "Atomic Clock", de emotionele spankracht van "Zephyr", ... dat zijn nogal wat hoogtepunten voor één CD.

De naam van de band is niet toevallig. Helias legt een solide fundering met zijn composities, maar eenmaal die duidelijk is, bouwen de muzikanten er een zeer open en losse improvisatie rond, één die nog alle kanten kan uitgaan en die de muzikale uitdrukkingskracht slechts verhoogt.

For the English version, click HERE

François Corneloup - u.l.m. (Circum Girum, 2007)***

2007-05-11T23:20:00.000+02:00

François Corneloup op bariton sax, Marc Ducret op gitaar en Martin France op drums, brengen U.L.M, wat staat voor Ultra Léger Musical, naar analogie met de Ultra Léger Motorisé, de gemotoriseerde lichte vliegtuigen. De definitie zegt al iets van het soort muziek dat ze brengen : vliegend, licht en wendbaar, maar tegelijk met een sterke aandrijving, zich niet zomaar laten meeslepen door de wind. Het trio werkt rond vooraf duidelijke compositorische afspraken en structuur, met invloeden uit freejazz, avant-garde en prog rock. En de muziek past perfect bij het kunnen van de muzikanten. Ducret, die we kennen van zijn solowerk, maar ook van zijn jarenlang samenspel met Tim Berne, heeft een zeer herkenbare harde rock-aanslag in zijn gitaarspel en ook in de klank van zijn instrument, maar hij beheerst jazz tot in de topjes van zijn vingers, maar ook dat zal hem worst wezen, de kunst is wat je uit het instrument haalt, ongeacht het genre. Corneloup heeft een zeer warme, emotionele toon in zijn spel, variërend van lyrisch tot krachtig spel, en in die zin bezorgt het drumwerk van Martin France de perfecte aanvulling, hij kan zeer lichte accenten geven, maar ook hard tekeer gaan. En dat is het leuke aan deze band : een voor de luisteraar verrassende tocht, zonder herhalingen van thema's en zonder herkenbare structuur, en toch is die er, de melodieën zijn abstract mooi, met soms abrupte en grote toonverschillen, maar het is allemaal coherent en boeiend. Corneloup is een prachtig solist die door de warmte van zijn toon de valkuil van de afstandelijke avantgarde vermijdt. Een mooie vlucht, wars van elk cliché, rijk aan ideeën en toch gevoelig, en één om vele malen te nemen wat nodig is om ze volledig te kunnen smaken.

For the English version, click HERE

Eye Contact - Embracing The Tide/Making Eye Contact With God (Utech, 2005) ****

2007-05-10T23:05:00.000+02:00

Matt Lavelle, trompettist en bas clarinetist, vormt met Matt Heyner op bas en Ryan Sawyer op drums de groep "Eye Contact" die bij Utech deze sublieme dubbelaar uitbrachten, meer dan twee uur vrije live improvisatie, opgenomen tijdens twee optredens. Desondanks blijft het een serieuze uitdaging en ze ontgoochelen niet. Lavelle blijft creatief bezig met melodie en toonexploraties, emotioneel en intens, met een begeleiding die zowel in de zachte als op de harde momenten perfect aanvult. Het geheel biedt rijke, impactvolle muziek die blijft boeien. Mij toch in elk geval, het enige storende element is het beperkte publiek dat bij de zachtere stukken blijft doorpraten aan de toog alsof er geen optreden plaatsvindt. Gaandeweg verstommen ze gelukkig als Lavelle en band de aandacht weten te vangen, en ze brengen het zelfs zo ver dat het publiek spontaan en enthoesiast begint te roepen en klappen . Niet altijd voor gevoelige oren, wel voor gevoelige zielen.

For the English version, click HERE

William Parker & Hamid Drake - Volume 2 - Summer Snow (AUM Fidelity, 2007) ****

2007-05-09T22:45:00.000+02:00

William Parker en Hamid Drake, waar hebben we die nog gehoord? Niet enkel op bas en drums, maar ook op doson'ngoni (Afrikaans soort gitaar), shakuhachi (Japanse fluit) en een hele reeks kleinere percussie. Met deze ingrediënten maken de twee meesters er een intiem en polyritmisch wereldmuziekjazzfestival van, een spirituele tocht naar de essentie van muziek en samenspel, nu eens vrolijk, dan trance-creërend, of hypnotiserend, dan weer droevig, of rustig mediterend ... maar bovenal, deze kerels genieten intens van wat ze doen, van wat ze samen doen, eenvoudig, beheerst, maar muzikaal rijk en elkaar perfect aanvoelend. Er is eigenlijk maar één echt jazznummer, "Anaya Dancing" een duo van drums en bas en hier halen ze werkelijk alles uit de kast wat hen al die jaren bijeen heeft gehouden : tempowisselingen, accenten leggen, boppen, uitfreaken, ruimte laten, de ander opdrijven, anticiperen, ritmes herverdelen, you name it... ze doen het hier, en met wat voor een plezier. Music is fun.

Lafayette Gilchrist & Hamid Drake - Duets Live At The Vision Festival (Hyena Records, 2007) **

En wat een verschil is deze CD. Lafayette Gilchrist is een pianist met een nogal eigen stijl, rommelend, vullend, daverend, zonder enige ruimte te laten, altijd maar voortjagend en zoals hij improviseert of deze CD, vraag ik me af of hij zelf wel weet waar hij naartoe gaat. De titel is Duets, maar bij momenten vraag ik me af of Gilchrist wel weet heeft van het feit dat er een drummer hem begeleidt, zo weinig interactie is er tussen beide muzikanten. Gilchrist jaagt maar voort en Drake tracht er greep op te krijgen, maar vaak vruchteloos. De allereerste CD van Gilchrist leek wel iets wegens zijn aparte stijl, maar dit is niks.

Both CD's can be downloaded on emusic.om

For the English version, click HERE

Snelle Recensies

2007-05-06T19:01:00.000+02:00

John Abercrombie - The Third Quartet (ECM, 2007)

John Abercrombie is zeer productief de laatste tijd. Hier verenigt hij opnieuw zijn kwartet met Mark Feldman op viool, Marc Johnson op bas en Joey Baron op drums. Zijn elektrische gitaar klinkt rauw en gevoelig, en hij slaagt er als naar gewoonte in om spanning te creëren én variatie te brengen zonder te vervallen in nodeloos geknoei met elektronische vervorming of door veelnotenspelerij. Het eerste nummer "Banshee" begint al knap, met zenuwachtige gitaar en drums, ondersteund door iets rustiger viool en bas. Abercrombie zet hier knappe composities neer en hij blijft de meester van het economisch gitaarspel. Liever minder dan meer en de impact is des te groter. Andere hoogtepunten zijn "Round Trip" en "Elvin", waarin Feldman prachtig soleert.

Scott Colley - Architect Of The Silent Moment (Camjazz, 2007)

Bassist Scott Colley laat zichzelf hier begeleiden door enkele toppers van de moderne jazz : Craig Taborn op piano, Ralph Alessi op trompet, Antonio Sanchez op drums, met dan bovenop nog enkele gasten : Adam Rogers op gitaar en Jason Moran op piano. De CD is ondanks de soms abstracte melodieën relatief toegankelijk. Technisch zeer sterk hoewel ik soms graag wat meer lef had gehoord.

Anat Fort - A Long Story (ECM, 2007)

Een nieuwe stem bij ECM : de piano van Anat Fort. Met Perry Robinson op clarinet, Ed Schuller op bas en Paul Motian op drums. Rustige, typische ECM muziek : knap geproducet, uitstekende geluidskwaliteit, prima muzikanten, maar hebben we dit alles al niet ergens gehoord? Paul Motian is de echte ster van dit album. Voor de liefhebbers van rustiger muziek.

John Lindberg & Karl Berger - Duets 1 (Between The Lines, 2007)

Meesterbassist John Lindberg speelt in duo met meestervibrafonist pianist Karl Berger. Ingetogen en intimistisch wentelen ze om elkaars improvisaties heen. Niets spetterends. Knap, maar niet meer dan dat.

Branford Marsalis Quartet - Braggtown (Marsalis Music, 2007)

Dit kwartet heeft de voorbije jaren al puik werk afgeleverd en nu overtreffen ze zichzelf nogmaals. Braggtown is een album dat meer aandacht waard is dan deze beperkte recensie die ik eraan wijd, maar ja dit is geen mainstream jazz blog, daarom. Al vanaf de eerste tonen van Jack Baker hoor je dat er iets speciaals te gebeuren staat - de vlam in de pijp en die blijft erin tot het eind, ook de rustige stukken zijn intens en houden ononderbroken de aandacht vast. De toon van Marsalis is loepzuiver en zijn spel, zeker in de improvisaties, weergaloos. Toppers zijn het uptempo "Blakzilla" met tegendraadse ritmes en wonderlijk samenspel van de band, met kudo's voor Jeff "Tain" Watts op drums, en het daarop volgende "O Solitude", een trage bluesy ballad waarin Marsalis op sopraansax een melodie uit zijn hoed tovert die bij Bach niet zou misstaan, mooi, mooi, mooi.

Keith Jarret - The Carnegie Hall Concert (ECM, 2007)

Eindelijk nog eens een soloplaat van Keith Jarrett, dat was lang geleden. Hier kan hij vrijuit gaan, ongehinderd, zonder rekening te moeten houden met begeleiders, en wat hij brengt, herinnert ons aan zijn beste stukken uit het verleden.

Hij brengt hier abstracte stukken (part IV), modern klassiek, maar ook bijna "poppy" melodieën (part VII), rustige romantische stukken (part III en VIII), waar zelfs zijn geneuzel in ontbreekt, zelfs My Song brengt hij opnieuw. Ik hoor hem het liefst op de langere stukken, met een repetitief dreunende hypnotische linkerhand, waarbovenop zijn rechter dan de prachtigste improvisaties tovert (part X). Hij spreekt zijn publiek zelfs (onverstaanbaar) toe op het eind, en dat mag op zich al een wonder heten en je moet er wel tegen kunnen dat het applaus integraal op de CD staat, maar dit album is de moeite waard.

For the English version, click HERE

Balkan jazz - Top albums

2007-05-04T23:31:00.000+02:00

Balkan jazz is eigenlijk een vorm van fusion - een jazz-versie van balkanmuziek (ritmes, melodieën), jazz zijn qua bezetting, en geen wereldmuziek. Het hoeven uiteraard geen inwoners van de balkan te zijn, maar het helpt wel, als je naar het lijstje hieronder kijkt. Anderzijds verdienen enkele Amerikanen een paspoort voor elk balkanland, zoals saxofonist Matt Darriau en gitarist Brad Shepik. Balkan muziek is op zich al een mix van invloeden : Europese folk, roma-muziek, Turks en joodse klezmer. De complexiteit van de ritmes, de rol van vrije improvisatie en de openheid voor andere muzikale vormen, maken deze muziek naar de geest zeer verwant aan jazz.

Babkas - Fratelli (Briggan Kraus, Brad Shepik en Aaron Alexander)
Ekrem & Gypsy Grooves (de absolute real thing :eerder wereldmuziek, maar zo jazzy...)
Goran Ivanovic Group (gitaar, sax, bas, drums)
Vasili Nenad Band - Joe Jack (sax, piano, bas, drums)
Paradox Trio - Flying At A Slant (Matt Darriau, Brad Shepik, Rufus Cappadocia, Seido Salifoski)
Pachora -Unn (Chris Speed, Brad Shepik, Skuli Sverisson, Jim Black)
Brad Shepik - The Well (meesterlijke US muzikanten)
Nicolas Simion - Balkan Jazz (Roemeense jazz met enkele Duitsers)
Slavic Soul Party - In Makedonija (Amerikanen brengen balkan fanfare)
Ferenc Snetberger - Nomad (akoestische gitaar + bass + drums)
Miroslav Tadic - Without Words (akoestische gitaar met Peter Epstein op sax)
Vlatko Stefanovic & Miroslav Tadic - Krushevo (akoestische gitaar x 2)
Samo Salamon - Arabian Picnic (Arabisch in naam, maar zeker Balkan : gitaar trio)
Bojan Zulfikarpasic - Yopla! (meesterpianist, meer dan één goede CD)
Dave Douglas' Tiny Bell Trio (Douglas, Shepik, Black)
Borbely Mihaly - Crystal Mountain (reeds, guitar, bass, drums)

Andere suggesties? Laat ze weten.

For the English version, click HERE

David S. Ware - Renunciation (Aum Fidelity, 2007) ****

2007-05-02T23:16:00.000+02:00

De vorig jaar uitgebrachte Balladware was relatief zacht en toegankelijk, en sommige van David S. Wares CD's uit het verleden waren bij momenten moeilijk te beluisteren (maar de moeite), maar deze zou zelfs al wie nog niet overtuigd is van freejazz kunnen overtuigen van het belang van dit subgenre. Ware wordt begeleid door zijn gebruikelijke partners, Matthew Shipp op piano, Guillermo E. Brown op drums en William Parker op bass, alle drie topmuzikanten. Dit album is een live weergave van een optreden op het Vision Festival in 2006 in New York, en het is fantastisch. Je kan horen dat deze kerels al jaren hebben samen gespeeld door de wijze waarop ze elkaar anticiperen. "Ganesh Sound", het eerste nummer, brengt een trage piano melodielijn waarboven Ware zweeft met zijn diepe, expansieve toon, ook melodisch, maar harder, huilend, roepend, maar zonder de melodie te verstoren. "Renunciation Suite" bestaat uit drie delen, het eerste opgebouwd met intervallen, solo sax zonder begeleiding alternerend met stukken van de rest van de band, wat de vreemde indruk geeft van vreemden die elkaar onderweg ontmoeten en elkaar hele verhalen staan te vertellen, soms opgewonden, dan weer droevig, dan ingetogen, dan veranderend in een meer bop-getinte aanpak, met Shipp die dissonante geluiden voortbrengt, soms rechtstreeks de snaren van zijn piano betokkelend, altijd in directe respons met David S. Ware. Het tweede deel brengt woest en intens abstract samenspel, leidend naar een kalmer derde deel, maar niet minder intens, dat volledig bestaat uit piano en gestreken bas. En dat is waarschijnlijk één van de beste aspecten van dit album, namelijk dat Ware zijn bandleden de ruimte geeft om hun kunnen te tonen, iets wat hij niet altijd pleegt te doen (ik zou eens moeten checken, maar ik denk zelfs dat hij op zijn driedubbelaar Live In The World, op elk moment te horen is!). "Mikuro's Blues" is inderdaad een blues, maar interessant vervormd, met repetitieve piano van Shipp. David S. Ware heeft vele albums gemaakt, met veel invalshoeken, zoals het gebruik van elektronica, of verwijzend naar de traditie, of complete waanzinnige toeterfeesten, maar hij komt altijd het best tot zijn recht in een live omgeving, met het publiek dat een belangrijke rol speelt als enthoesiast respons-mechanisme, en dit album mag dan ook niet worden gemist.

Downloadbaar via emusic.com.

For the English version, click HERE